Mededelingen en meer: wo 1 jul Uw eigen VIP-dj Oxysept draait op maandag 6 juli samen met dj Egg Bird gezellige plaatjes na het concert van Crosby, Stills & Nash in de Heineken Music Hall in het Amsterdamse stadje A. Nu maar hopen dat Young ook nog even komt! di 30 junl In het juli-augustusnummer van het veelgelezen prachtblad Bright staat een lang artikel van mijn hand over mijn even fascinerende als ongezonde hobby: het lezen van vrouwenweblogs. Vanaf vrijdag 3 juli te koop bij kiosken, boekhandels en de grotere Albert Heijn-filialen! En nu al online aanschafbaar (kies Bright 28). ma 15 jun Uw eigen VIP-dj Oxysept draait op zaterdag 20 juni vanaf 23.00 uur samen met dj Remment gezellige plaatjes in café De Stad in het Utrechtse stadje U. Een thema is er niet, bier wel! di 2 juni Uw eigen VIP-dj Oxysept draait op zaterdag 11 juli vanaf 22.00 uur samen met dj Remment gezellige plaatjes van echt vinyl in café Averechts in het Utrechtse stadje U. Als ik mijn single van The Wurzels maar niet vergeet! di 2 juni Uw eigen VIP-dj Oxysept draait op zaterdag 4 juli vanaf 23.00 uur als de helft van het dj-duo Starsky & Hutch jarenzeventigrock in café De Stad in het Utrechtse stadje U. Hoor ik daar een verzoekje voor Grand Funk Railroad? ma 18 mei Intussen typte ik op Maarhoewashet.nl: Polman's Huis. wo 13 mei Hoera! Maarwatishet.com bestaat vandaag tien jaar! Feestmuziek! ma 11 mei Uw eigen VIP-dj Oxysept draait op zaterdag 16 mei vanaf 23.00 uur gezellige plaatjes in café De Stad in het Utrechtse stadje U. Een thema is er niet, bier wel! ma 4 mei Uw eigen VIP-dj Oxysept draait vanaf 19.30 uur gezellige plaatjes voor en na de concerten van Lucinda Williams (10 juli) en Roger McGuinn (15 juli) in Tivoli in het Utrechtse stadje U. Waar is nou toch mijn cowboyhoed? Contact Opmerkingen, vragen of antwoorden omtrent deze website? Stuur gerust een e-mail, ook al kunt u niet zo mooi schrijven als ik! Bovenstaand adres is tevens de plek waar u uw eigen op mijn mailinglist kunt laten zetten, zodat u bij iedere update van Maarwatishet.com een gezellig berichtje krijgt. Ik ben ook te huur! Als journalist, tekstschrijver, eindredacteur of alle drie tegelijk. Organiseert u iets literairs en kunt u Simon Vestdijk maar niet te pakken krijgen? Boek mij om te komen voordragen uit eigen werk! Dat deed ik eerder voor laaiend enthousiaste menigtes op Woof!, Nightwriters en de Absinterklaasavond. Vaste rubrieken: [ Met thee wordt geen kunst gemaakt ] Jonge kunstenaars presenteren zich aan een smal publiek. [ Robbert ] Een strip over het dagelijks leven van de [ Maar wat is het? ]-medewerkers. Bevat tevens aliens en politiek zeer incorrecte grappen. Vooral die ene! Die kan echt niet. [ Depressieve Dierenkaarten ] Leuke kaarten met schattige dierenplaatjes. Verzamel ze allemaal! Stuur ze aan iedereen! [ Werk ] Voer voor arbeidspsychologen: eigentijdse communicatie op het werk. [ Kareltje ] Of: hoe een dapper jongetje zich staande houdt in de wereld van prostitutie, dronkenschap en patat. [ I need twelve inches or more ] Beluister jetsers van kneiters in hun originele twaalf-inch uitvoering! [ Smurrie ] Nieuws over deze door vaste banen geplaagde coverband. Met extragratis muzikantenhumor. Te lang voor de middelste kolom: [ 'Heb jij Tiësto ooit een plaat van Henk Borghuis horen draaien?' ] Hoe blijft VIP-dj Oxysept origineel? Een dag lang de Utrechtse vrijmarkt afstruinen met dit stijlicoon levert een hoop antwoorden op, hoewel het niet altijd duidelijk is op welke vragen. [ 'Goedemorgen, klootzakken!' ] Een voordracht van mij ter gelegenheid van de vrijgezellendag van Lex. [ Verhaal over Anton, die eigenaar is van café De Stad ] Een voordracht van mij ter gelegenheid van het afscheid van de mede-eigenaar van mijn stamcafé. [ De Kattenfluisteraar ] Ik moest twee weken op een kat passen. Lees het ontroerende verslag van deze periode, inclusief schattige koeleurenfoto's voor de vrouwtjes! [ Notulen 30-09-2006 ] Notulen maken valt helegaar niet mee! [ Zelf Martin Bril worden (valt helegaar niet mee) ] Zelf Martin Bril worden valt helegaar niet mee! [ Dood gaan we allemaal ] Ook al schuiven we die gedachte graag opzij, toch is het verstandig om er vroegtijdig even bij stil te staan. [ Balletjes in witte pap ] Plato en Socrates zijn er niks bij. [ Het afspraakje ] Ik kan best spontaan zijn, als ik maar minstens twee weken van tevoren hoor wanneer, waar en hoe lang. [ 'Van een lekker biertje is nog nooit iemand doodgegaan' ] 'Wat een stijl! Wat een humor! En dan ineens weer die diepzinnigheid! Ja, dat heb ik toch allemaal maar mooi bij elkaar geschreven.' [ Oxysept gaat verhuizen ] Ja, tijdens een verhuizing leer je je vrienden kennen. [ Het verrotte leven van Oxysept ] 'Dat verhaal zou je eens op moeten schrijven!' vertelde iemand mij. Dat heb ik toen maar gedaan. [ Liefde gaat door de neus ] De waarschuwing op de verpakking (Caution: contains sexual enticers which magnetically attract women) klonk veelbelovend. [ Zouteloze reclame nieuw chipsmerk valt verkeerd ] Hoe de firma Maarwatishet.com probeerde een nieuw zoutje 'in de markt te positioneren'. [ Op de werkvloer ] Nederland beleeft een economische crisis. Maar wat betekenen die anonieme statistieken over economische neergang nu eigenlijk in de praktijk? [ Gezellig winkelen, deel drie ] Onder leiding van een krankzinnige professor deed ik mee aan een experiment in winkelcentrum Hoog Catharijne. [ Uitgaande post ] Een zorgvuldig gekozen bericht uit de map Uitgaande post. [ 'Deze beat is de shiznit!' ] Is VIP-dj Oxysept werkelijk de grootste cultuurdrager sinds Erasmus? Een avond op pad met dit stijlicoon moet alle vragen omtrent zijn status beantwoorden. [ Wonen, leven, genieten ] Een grondige analyse van de woningmarkt, inclusief koeleurenfoto's! Onmisbare informatie voor iedereen die een huis wil kopen. [ Een dagje naar het strand ] De boog kan tenslotte niet altijd gespannen staan, of zoiets! [ Kat en Muis en Paard ] Een duivels slim plan ontstond in mijn hoofd, en alles wat ik er voor nodig had lag al in mijn koelkast: een stuk kaas en een fles jenever. [ EenHallo ] Man met baardje zoekt dito vrouw. [ Winterslaap ] Een paar dozen beukennootjes halen het slechtste in de mens naar boven. [ Modern Toerisme ] Brieven uit Barcelona. Leuker dan uw reisgids! [ Koe ] Necrologie van een wekker. [ Nookyman.com ] Een door de gemeente Utrecht stijfgesubsidieerde conversatie met mijn gabber Vincent. Over het leven zoals het is. [ Handelsreiziger in problemen ] Zolang ik vragen stel, leef ik nog. [ Po ] Als ik keihard zit te typen achter mijn computer komt Po vaak knus op mijn schouder zitten en fluistert af en toe een metafoor in mijn oor. [ Wie is hij? ] 'Of was u soms eerder?' vroeg de uitbater aan mij. [ De lamp van de verloren God ] De Lamp was er altijd al, en zal er altijd zijn. [ Na mij de heffing ] Zou ik per depressieve dierenkaart 17.5% mogen gaan vragen aan argeloze site-bezoekers? [ Ze komen terug ] Het balkon opruimen kan een levensgevaarlijke onderneming zijn... [ Je beste vriend™ ] De remedie tegen online eenzaamheid. Je beste vriend™ is er altijd! [ Ook in tekst ] Een jammerlijk mislukte poging om Peter Olsthoorn naar de kroon te steken, zoals dat heet. [ Even bijpraten met... ] Het was mij, Lex! De nalatenschap van Lex Goudsmit. [ Met je knecht ] Herfststorm, dat is toch wel een uiterst fraai woord, dacht ik bij mezelf, terwijl ik de ene voet lustig voor de andere zette. [ Koppelklaas ] Een uiterst mysterieus telefoongesprek met Sinterklaas zelve wordt verklaard door een lezer. [ Ik winkel, dus ik besta ] [ Gezellig Winkelen ] revisited. Deze keer vanuit Hoog Catharijne. [ Geen leven ] De Avonden, zevenendertigste druk 1989. [ Opa Fiets ] Stijloefening in het Telegraafschrijven. Inclusief flipperkastbanners! [ Koeleur Lokaal ] Den Haag dus. Wat een teringbende! Wat een chaos! [ Ontwaakt! ] Leest u wel eens in de Bijbel? [ Gezellig winkelen! ] Hoe een bezoekje aan de supermarkt mijn serotonine-spiegel tot schrikbarende laagte liet dalen. [ Strikvraag ] Ik durfde een strikvraag te stellen aan een agressief ogende dude. Lezers schreven het vervolg. [ Panorama 1999 ] Een regelrechte scoop: Panorama 2000 blijkt plagiaat te zijn van Panorama 1999! [ Hayek & Microsoft ] De bushokjes met Salma Hayek door de Microsoft Degruizerizer TM gehaald. [ IM: HDN ] De beste Nederlandstalige nieuwssite is niet meer. Waar een existentiële crisis allemaal toe kan leiden. [ Area 52 ] Een alien gevonden, vlakbij m'n huis ook nog! Uitgebreide reportage, met sensatie en wel tien koeleurenfoto's. [ Kappor ] 'Mag ik de bon mee? Het is voor op m'n site!' vroeg ik aan de kapper die zich aan het begin van de middag aan mij had voorgesteld als Maurice. [ Eigen Web en Site ] In de trein naar H. vond ik dit ultra-geheime concept van een nieuw RTL4-programma. [ Binnen de lijntjes ] Anarcho-pret in de trein! [ 100x woordwaarde, hahaha! ] Meeslepend verslag van een partijtje HTML-Scrabble. [ Duvel ] Alleen gekken en kinderen spreken de waarheid. [ De zin van het leven ] Waarin een antwoord gezocht wordt op de volgende vraag: Waarom leven wij? [ Jeff van Ostaijen ] Waarin schokkende nieuwe inzichten bekend worden over de connectie tussen Jeff Mills en Paul van Ostaijen. [ Wat bracht de post vandaag? ] Slecht nieuws. En van de [ Fanmail ] die er op volgde werd ik ook al niet vrolijk. [ Ieder z'n trein ] Over een treinreis die volledig uit de hand liep. [ Van de afgrond en de sneeuwpop ] Het tragische lot van een eigenhandig door mij gebouwde sneeuwman. [ Doors of perception 5 ] Een verslag van mijn bezoek aan dit congres in november 1998. Over the perception of play. [ 26is ] Mysterieuze titel! Zie mij ronddartelen op Abbey Road, op blote voeten en met peuk in rechterhand. [ Stoere verhalen ] Tekeningen zonder tekst en tekst zonder tekeningen van de Robbert-strips. Komt later allemaal wel goed. Denk ik. [ Wijlen de Vocatis ] Al mijn stukken voor dit helaas te vroeg ter ziele gegane medium. Archief middelste kolom: 020603-171299 151299-210899 180899-210699 200699-140399 Colofon, colofon: De website [ Maar wat is het? ] bestaat sinds november 1998, het domein Maarwatishet.com sinds mei 1999. Alle teksten copyright © 1996-2009 Robert van Eijden, Utrecht. Striptekeningen & Flash-animaties copyright © 1996-2009 Martijn Vugteveen, Utrecht. Manifest Promoot! Respect van: Screensaver Webcam Maarwatishet.com wordt extragratis en extrasnel gehost door Metia.nl. Ga door naar: Het internet, ja, dat gaat nog eens groot worden. Vooral dankzij: [ Maar hoe was het? ] Het Utrechtse uitgaansleven deskundig gefileerd door onder anderen uw eigen Oxysept! In druk In november 2007 verscheen de bundel Het Beste van Nightwriters, met daarin opgenomen mijn verhaal Zie deksel. De firma Boek.net heeft nog een paar exemplaren!

Laatste wijziging: wo 1 jul 2009  12:36 uur m a a n d a g   2   f e b DE PROFESSOR - Laatst deed ik mee met een IQ-test op televisie. Ik moest 56 vragen beantwoorden met onderwerpen als taal, rekenen, ruimtelijk inzicht en wat al niet meer en mijn antwoorden sms'en. De uitslag was naar tevredenheid: ik had een IQ van 144. De volgende dag stuurde ik een e-mail naar iedereen die ik kende, of er vanaf nu aan mij gerefereerd kon worden als 'de professor' in plaats van 'die rare Oxysept'. Hoewel ik louter smalende reacties ('Lul!') kreeg op mijn verzoek, was ik de hele dag bijzonder ingenomen met mezelf. Totdat ik die avond in de supermarkt een nieuw sms'je van het televisieprogramma ontving: ze hadden de uitslag van de thuisdeelnemers verkeerd berekend. Na correctie bleek mijn IQ slechts 140 te zijn, zo stond er in kille letters op het groene schermpje van mijn mobiele telefoon. Hebt u ooit een volwassen man zien huilen naast een schap Conimex-producten? Maar goed, 140 grenst nog steeds aan bijna gekmakende genialiteit, dus ik hoefde niet meteen te wanhopen. Nu vraagt u zich misschien af: wat kun je allemaal met een IQ van 140? Dat zal ik u laten zien aan de hand van twee anekdotes, die u desgewenst op verjaardagen kunt navertellen alsof u ze zelf heeft meegemaakt. Anekdote één. Onlangs was ik met een elektrische schuurmachine een betonnen vloer aan het schuren. Aan de elektrische schuurmachine zit een snoer, en de kunst van het elektrisch schuren bestaat eruit dat je niet over je snoer heen schuurt. De rest gaat vanzelf. In mijn kluskleren schuurde ik over het beton dat het een aard had, stofwolken hingen laag in de kamer en de transistorradio speelde liedjes van Guus Meeuwis, Bløf en Nick & Simon. Midden in een lange haal voelde ik een flinke bobbel onder de machine. Daar zit nog heel wat verdroogde tapijtlijm, dacht ik, en drukte de schuurmachine eens extra hard aan. Toen pas zag ik dat mijn snoer om de schuurband zat gewikkeld en verder eigenlijk ook om het binnenwerk van het hele apparaat. Snel zette ik de knop op 'Uit' zodat ik het snoer kon ontwarren - een beetje laat, want de vrolijk gekleurde draden staken al door de zwarte isolatie heen. Het besef dat ik met mijn IQ van 140 helaas was vergeten de stekker uit het stopcontact te halen voor ik de draad beetpakte, kwam als een enorme schok. Twee. Een paar maanden geleden kwam ik uit het zwembad. Met mijn mooie jongenshaar fris geföhnd onder zo'n raar machientje aan de muur en mijn sporttas op mijn rug liep ik door de hal richting uitgang. De plexiglazen schuifdeuren openden zich automatisch en ik stapte welgemoed de frisse buitenlucht in. Daar werd mijn weg versperd door een grote groep mongolen die met moeite in bedwang werden gehouden door een stevig beschoeide leidster met een luide stem. De mongolen wilden allemaal tegelijk naar binnen en dat paste natuurlijk nooit, maar ja, het zijn mongolen, dus wat wil je. (Ik weet dat het correcte woord voor mongool tegenwoordig 'lijder aan het Downsyndroom' is, maar dat vind ik lang niet zo krachtig als mongool. In mijn jeugd heetten mongolen overigens weer anders dan nu: ongelukkig. 'Die-en-die heeft een ongelukkig kind gekregen', hoorde je volwassenen soms zachtjes zeggen, en dan wist je dat je niet moest doorvragen. Ook geen beste term trouwens, ongelukkig, want volgens mij zijn mongolen niet ongelukkiger dan reguliere mensen. Sterker nog: ze hebben bijna altijd een lach op hun gezicht. Of is dat gewoon een façade, waarachter pure wanhoop over de leegte van het bestaan schuilgaat? Niets menselijks is een mongool immers vreemd.) Waar was ik? O ja, ik stortte mijzelf midden in het gedruis, baande mij een weg (Mozes, op weg naar het beloofde land) en kwam er uiteindelijk aan de achterkant van de groep weer uit met mijn IQ van 140. Toen hoorde ik de stem van de leidster: "Hé, jij daar! Kom terug!" In paniek rende ik naar mijn fiets, haalde de drie sloten eraf en reed met hoge snelheid het parkeerterrein van het zwembad af. Zonder zijwieltjes! Kan ik wel. v r i j d a g   3 0   j a n MAAK ER MAAR EEN DUBBELE VAN - Vandaag zat ik al om half tien 's ochtends aan de Jack Daniel's. Niet uit zelfdestructie, maar omdat ik mijn lenzen nog niet in had gedaan. U moet weten: ik drink mijn espresso en mijn whisky uit dezelfde glaasjes. Mooie glaasjes zijn het: slank, sober vormgegeven, geribbeld, niet te hoog en niet te laag - een beetje als ikzelf, zeg maar. Vanochtend pakte ik een dergelijk mooi glaasje van het aanrecht en zette het onder mijn espressomachine, zoals ik dat elke ochtend doe. Ik dacht dat ik een schoon glaasje op het roostertje geplaatst had, maar toen de eerste druppel espresso de machine verliet en even in het luchtledige bleef hangen, alsof hij erover twijfelde om te vallen (excuses, ik ben dinsdag uit eten geweest met een dichter), zag ik dat er nog een bodempje whisky van de vorige avond in het glas zat. Espresso zetten is net als ejaculeren: je kunt het proces niet onderbreken, want dan gaat je mooie apparaat stuk. Dus liet ik de machine maar begaan. Waarom ook niet? Het was tenslotte een genot om het ding te horen ratelen, deze machine uit de fabrieken van Krups, een betrouwbare Duitse firma die zelfs in 1940 al oerdegelijke producten leverde die minstens vijf jaar meegingen. Ik moest even denken aan de Tweede Wereldoorlog, die zwarte periode uit de menselijke geschiedenis. Niet te lang natuurlijk, want vier seconden later brak een nieuwe, iets vrolijker zwarte periode aan: mijn espressowhisky was klaar. Wat te doen? Weggooien was zonde, zowel van de espresso als de whisky. Na een kort wikken en wegen nam ik het glaasje mee achter mijn bureau en leegde het in twee flinke slokken. Zelden had ik zo'n productieve tien minuten als die na deze versnapering. Ik denk dat ik bij mijn volgende kopje whisky de dosis espresso maar eens ga verdubbelen. Wat zal de rest van de dag mij gaan brengen? Wat is het leven toch mooi! d o n d e r d a g   2 9   j a n THINGS TO DO IN HET UTRECHTSE STADJE U. WHEN YOU'RE ALIVE - Wat een ellende, wat een troep allemaal, het leven! Gelukkig heb ik een wapen in de strijd: mijn to-do list. Dat is een lijst waar alle dingen opstaan die nog moet doen, zowel privé als zakelijk. Ik leg het maar even uit - niet dat ik denk dat u minder slim bent dan ik, maar omdat ik iemand ken die al jaren van de ene goedbetaalde baan naar het andere bekende bedrijf hopt en nog nooit in zijn arbeidzame leven een to-do list heeft gemaakt. Hoewel ik het me niet kan voorstellen, zijn er vast meer mensen zoals hij. Laatst sprak ik hem in het café en ik vroeg hem hoe hij op zijn werk dan wist wat hij moest doen. Zijn antwoord kwam erop neer dat hij de hele dag de telefoon opnam en zich liet uitfoeteren door hogergeplaatsten (soms ook door lagergeplaatsten) omdat hij dit of dat nog niet had gedaan, waarna hij meteen dit of dat ging doen. "Zo kan het natuurlijk ook," zei ik tegen hem, "zo kan het natuurlijk ook," en tuurde in mijn halflege glas. Ik ken trouwens ook iemand die op zijn to-do list 'gelukkig worden' had staan, maar hem heb ik al jaren niet meer gezien. Waarschijnlijk is hij gelukkiger zonder mij in zijn buurt. Maar goed. Om te voorkomen dat ik gek word, mag mijn to-do list niet langer worden dan een half A4-tje. Iedere dag opstaan, naar mijn werkkamer lopen, stukjes typen over dit en dat en zorgen dat ik die avond een gezonde en voedzame maaltijd binnenkrijg, is zo ongeveer het maximale wat ik aan stress kan verwerken. Het is me dan ook een groot raadsel hoe andere, zeg maar gerust gewone mensen zich door het leven slaan. Ze moeten de kinderen naar zwemles brengen, de hypotheek oversluiten, verjaardagskaarten kopen en beschrijven met een originele tekst ('Gefeliciteerd!'), kleding kopen, verjaardagen bezoeken van andere gewone mensen, naar concerten van Guus Meeuwis, Bløf en Nick & Simon gaan, in de file staan, de auto naar de garage brengen, hun Hyves-pagina bijwerken, formulieren invullen, nog meer formulieren invullen, naar de tandarts gaan, naar de fysiotherapeut gaan, een e/o-rekening openen of juist sluiten, een vakantie boeken, een nieuwe werkster zoeken, overstappen van energie- en telefoonbedrijf, drie wasjes draaien (bont, wit en fijn), een laaf aan een touwladder op Marktplaats.nl kopen, Google Chrome installeren, karten en steengrillen met de zaak, de kinderen weer ophalen van zwemles - en dat vaak allemaal op één dag! In hetzelfde café sprak ik op dezelfde avond met iemand die in de psychiatrie werkte. Of er nou nog veel authentieke gekken in zijn kliniek rondliepen, wilde ik graag weten. "Van die mensen die zichzelf de hele dag voor hun hoofd slaan," zei ik, en sloeg mijzelf tijdens deze explicatie voor mijn hoofd. "Van die mensen die om de haverklap 'Het kengetal van God is 035!' roepen," ging ik verder. "Of zijn het juist allemaal mensen die hun to-do list niet meer afgewerkt krijgen?" "Het laatste," zei hij, en schetste de situatie beeldend: "Voor je het weet zit je twee weken onder een blauw dekentje naar steeds hetzelfde nummer van Metallica te luisteren." "Hmm," mompelde ik, "dat is precies hoe ik mijn laatste kerstvakantie heb doorgebracht." We zwegen allebei en tuurden in onze halflege glazen en ik maakte een notitie op de to-do list in mijn hoofd om de cd van Metallica te verwisselen en een andere kleur dekentje te kopen. w o e n s d a g   2 8   j a n ARBEIDSVITAMINEN - Ik had mijn kadaver maar weer eens naar de sportschool gesleept en zat voor mijn laatste oefening in een of ander werktuig van een firma die zijn hoofdvestiging waarschijnlijk in Guantánamo Bay had. Zittend werk, dat ligt me wel, maar het was me niet geheel duidelijk of ik nu moest duwen of trekken - een vraag waar ik wel vaker tegenaan loop in het leven. Uit het plafond klonk muziek, om precies te zijn: The Funk Phenomena van Armand van Helden. Naast mij was een man in een soort zwempak heel erg duidelijk aan een vrouw van naar schatting 13 kilo aan het uitleggen hoe je een beamer op een laptop moest aansluiten, of andersom. "Het is heel simpel," zei het zwempak, en hij haalde diep adem, alsof hij honderdvijfentwintig meter onder water ging zwemmen in het Sportfondsenbad. "Eerst moet je de stroomkabel van de beamer aansluiten en in het stopcontact doen. Daarna steek je de ene kant van de VGA-kabel in de laptop en de andere kant in de ingang RBG in of computer1 op de beamer. Sluit de geluidskabel aan op de koptelefoonuitgang van de laptop. Vervolgens zet je eerst de beamer aan en dan pas de laptop. Dan heb je waarschijnlijk meteen beeld. Een beamer heeft trouwens vaak twee aan-uitknoppen, zo'n grote aan de achterkant en een powertoets bovenaan. Die moet je dus allebei op standje aan zetten. Als je nu nog niks ziet, dan moet je op de Fn-toets van de laptop drukken, samen met een functietoets, die toetsen bovenin met F1 tot en met F12 erop. Welke functietoets het is, verschilt per laptop, maar meestal staat er CRT-LCD op, of een icoontje van een scherm. Door die toetsen in te drukken kun je zappen langs drie standen: je beeld alleen op de laptop, je beeld alleen op de beamer of je beeld op laptop en beamer tegelijk. O ja, de input van de beamer moet op RGB staan, dus niet op video of S-video, maar er zitten knoppen op de beamer waarmee je dat in kunt stellen. En eh... Als het beeld van je scherm afvalt omdat het te groot is, moet je de resolutie op je bureaublad aanpassen." Ik besloot het toestel te laten voor wat het was, stapte eraf en wandelde naar de kleedkamer. Wat is dat toch een onvoorstelbaar goed nummer, The Funk Phenomena. d i n s d a g   6   m e i 'HEB JIJ TIËSTO OOIT EEN PLAAT VAN HENK BORGHUIS HOREN DRAAIEN?' - Nu Nederland volgens het Centraal Bureau voor de Statistiek meer dj's dan inwoners telt, wordt het steeds moeilijker voor een dj om zich te onderscheiden. Hoe blijft VIP-dj Oxysept origineel? Een dag lang de Utrechtse vrijmarkt afstruinen met dit stijlicoon levert een hoop antwoorden op, hoewel het niet altijd duidelijk is op welke vragen. 'Waarom heeft Albert Heijn geen poppetjes van Vader Abraham uitgebracht?' Lees meer >> v r i j d a g   1 8   j a n INTUSSEN IN DE ONTWIKKELINGSLANDEN - Goed bedoeld loopt vaak slecht af, niet alleen in mijn eigen leven, maar ook in de rest van de wereld. Zo zat ik afgelopen weekend televisie te kijken. Van Dis in Afrika, om precies te zijn. Adriaan van Dis, om precies te zijn. In een Afrikaans dorpje interviewde hij een Afrikaanse mevrouw - haar Afrikaanse kindje stond naast haar en keek met grote ogen naar de dito witte mijnheer. De toon van het gesprek werd al snel serieus-droevig, Van Dis viste en uiteindelijk kwam het eruit: de vrouw had een ziekte waar ze de naam niet van durfde te noemen. Heeft het drie letters, vroeg Van Dis in zijn beste Engelands. Ja, de ziekte had drie letters. En haar kind had het ook. O nee, dacht ik, wat verschrikkelijk! Nu hebben zelfs Afrikanen RSI! Geschokt zette ik de televisie uit. Dat komt er nou van al die gratis laptops voor Afrika. m a a n d a g   1 7   s e p SPREKEN IN HET *kuch* OPENBAAR - Het liefst lig ik de hele dag onder een stapel jassen, maar af en toe ontkom ik er niet aan om de deur uit te gaan en mij onder de mensen te begeven. Zo gaf ik de afgelopen maanden twee voordrachten in de semi-privésfeer. Vanwege de algemene geldigheid ervan maak ik die twee teksten bij dezen openbaar. Dat is ook een stuk makkelijker voor de directeur van het Letterkundig Museum - zo hoeft hij na mijn dood niet door mijn schoenendozen te spitten en houdt hij meer tijd over voor het draaiend houden van Simon Vestdijks stofzuiger. De eerste voordracht heet 'Goedemorgen, klootzakken!' en de tweede voordracht is getiteld Verhaal over Anton, die eigenaar is van café De Stad. (Mijn mooie stem moet u er zelf maar even bijdenken.) m a a n d a g   9   j u l WERK - Kan Oxysept een erotisch verhaal schrijven? Wie is de regisseur van Pulp Fiction? Wat voor speciale dag was 20 april 2006? Wil Zero de Foster Parent worden van Oxysept? Al deze kwesties komen aan bod in nieuwe afleveringen van [ Werk ], de almaar uitdijende verzameling chatlogs van Zero en Oxysept. Lees meer >> m a a n d a g   8   j a n DE KATTENFLUISTERAAR - Kent u de film De Paardenfluisteraar? Ik ook niet, maar het verhaal schijnt te gaan over een man die nogal goed contact heeft met paarden, alles geestelijk natuurlijk. Hetzelfde heb ik met katten, en het is dus niet vreemd dat ik onlangs het verzoek kreeg twee weken lang op de kat (en het huis) van Poes te passen. Lees meer >> v r i j d a g   6   o k t NOTULEN 30-09-2006 - Vraagt u zich wel eens af wat de term 'sociale woningbouw' betekent? Nu, dat zal ik u als ervaringsdeskundige vertellen: dat betekent dat je in een huis woont waar je precies kunt volgen wat er in de huizen onder, naast en boven je gebeurt. Alsof je allemaal samenwoont, zeg maar. Lekker sociaal! Lees meer >> w o e n s d a g   1 6   a u g ZELF MARTIN BRIL WORDEN (VALT HELEGAAR NIET MEE) - Omdat Volkskrant-columnist Martin Bril een paar weken met vakantie zou gaan, schreef de Volkskrant eind juni een wedstrijd uit met de titel 'Zelf Martin Bril worden'. De opdracht: schrijf uw eigen imitatie-Martin Bril-column, met gebruik van zoveel mogelijk stijlkenmerken van de meester zelf. Lees meer >> m a a n d a g   2 4   j u l RUK! - Toen onlangs de langverwachte Playboy met naaktfoto's van Bridget Maasland verscheen, durfde ik natuurlijk geen exemplaar te kopen. Wat moest mijn sigarenboer wel van mij denken? Die vond mij toch al een slecht mens sinds ik een paar jaar geleden was gestopt met roken en alleen nog maar krasloten, postzegels en af en toe een verjaardagskaart met een glimlachende koe erop bij hem kocht. Gelukkig had ik een alternatief: internet. En ja hoor, al op de avond van de dag dat de nieuwe Playboy in de schappen lag, zag ik op diverse weblogs links naar de gescande foto's. Jolige webloggers maakten stoere opmerkingen over broodjes rosbief en landingsbanen. Hun kennis van de vrouwelijke anatomie was ongelooflijk - het kon bijna niet anders of die webloggers moesten met duizenden vrouwen seks hebben gehad. Betrouwbare gidsen op weg naar het beloofde land, dus! Van opwinding zat ik te zweten achter mijn computer. Ik bewoog mijn muis naar de onderstreepte tekst WE GOT HER: BRIDGET MAASLAND PLAYBOY en vol verwachting klopte niet alleen mijn hart toen ik de link aanklikte. Het beloofde land bevond zich volgens mijn browser op www.2damnhot.com. Maar al wat ik op die site zag: geen Bridget, zelfs niet met kleren aan. Alleen maar reclame voor 'Hollywoodschandalen'. Ik kon 165 hoge-resolutiefoto's van Tara Reid bestellen. Maar ik wilde geen Tara Reid. Ik weet niet eens wie Tara Reid is. Ik wilde 165 foto's van Bridget, desnoods in lage resolutie. Met behulp van de nijvere webloggers zocht ik verder. Ik was immers op een missie. Op img139.imagevenue.com moest ik zijn! Maar helaas, daar waren de foto's ook alweer verdwenen. Net als op img45.imagevenue.com en img9.imagevenue.com. Ik begon mijn vertrouwen in de webloggers een beetje te verliezen. Na vier uur klikken was ik zo wanhopig dat ik al bevredigd zou worden door een foto van Bridget in een dikke winterjas, maar zelfs dat was me niet gegund. Tegen twee uur 's nachts gaf ik het op. Geen vleeskleurige pixel van Bridget gezien maar wel een lamme rechterarm gekregen. Nu ja, toch nog de helft van mijn missie volbracht. m a a n d a g   1 3   f e b DOOD GAAN WE ALLEMAAL - Als mensen mij vragen wat ik per se nog wil doen voordat ik doodga, hoeven ze niet te rekenen op antwoorden als 'een wereldreis maken' (te veel gedoe en ik heb al National Geographic op mijn televisie), 'de marathon van New York lopen' (idem, maar vervang National Geographic door Eurosport) of 'gitaar leren spelen' (dat kan ik namelijk al). Lees meer >> d o n d e r d a g   1   d e c UTRECHT - Ook in de muziek geldt: minder is meer. Was Smurrie bij zijn een-na-laatste optreden nog een trio, het meest recente optreden werd als duo uitgevoerd. Zo doorgeredeneerd zou Smurrie na het volgende optreden niet meer bestaan, wat maar weer bewijst dat doorredeneren tot niets leidt. Lees meer >> d i n s d a g   2   a u g WERK - Wat zit er in een rookworst? Hoeveel betaalt Zero maandelijks aan de firma Eneco? Hoe zien Oxysepts nieuwe buren eruit? En wat is het concept van het tv-programma Villa Tepelhof? Lees meer >> d i n s d a g   2 8   j u n MET THEE WORDT GEEN KUNST GEMAAKT - Onlangs had ik het genoegen te poseren voor de kunstenaar Han Hoogerbrugge. Nee, dat hoefde niet naakt - ondanks herhaaldelijk aandringen hierop van mijn kant. Lees meer >> w o e n s d a g   2 6   j a n BALLETJES IN WITTE PAP - Toen ik gistermiddag thuiskwam na een bezoekje aan de bakker, vond ik een bericht van Paalman in mijn mailbox. Of er dit jaar nog een update op Maarwatishet.com kwam. 'Bel me anders vanavond even,' mailde ik terug, 'dan zet ik mijn cassetterecorder aan en is er morgen een update.' En zo geschiedde. Lees meer >> m a a n d a g   1 1   o k t MET JE KNECHT - Vanwege de voordracht ervan, gisteren in café De Stad, het stokoude verhaal [ Met je knecht ] herschreven, uitgebreid en digitaal geremasterd. Lees meer >> m a a n d a g   5   j u l HET AFSPRAAKJE - Daar zat ik dan: gewoon thuis, in mijn rookstoel, de krant te lezen. De klok tikt en het koffiezetapparaat pruttelt. Ziet u het voor zich? Het lijkt een vredig tafereeltje, zeker met dat schilderij van een huilend zigeunerjongetje aan de muur, maar intussen bevond ik mij in een noodsituatie: die avond zou ik een afspraakje hebben. Met een vrouw - ook dat nog. Lees meer >> w o e n s d a g   1 2   m e i VAN EEN LEKKER BIERTJE IS NOG NOOIT IEMAND DOODGEGAAN - Maarwatishet.com bestaat vijf jaar. 'Wat een stijl! Wat een humor! En dan ineens weer die diepzinnigheid! Ja, dat heb ik toch allemaal maar mooi bij elkaar geschreven.' Lees meer >> w o e n s d a g   1 4   a p r OXYSEPT GAAT VERHUIZEN - (Als u binnenkort op het journaal beelden ziet van braaf lerende negertjes in 'de warme landen', en ze gaan gehuld in een T-shirt met het opschrift Jopie's Bloemenhuis of Eet vaak bij Sjaak, dan weet u dat Humanitas werkt.) Lees meer >> m a a n d a g   3   n o v HET VERROTTE LEVEN VAN OXYSEPT - 'Nou ja, zoals dat gaat, hè. Op een gegeven moment begon ze een beetje over m'n buik te kriebelen en te vertellen dat ze een geschoren poes had en of ik misschie-' Lees meer >> m a a n d a g   2 9   s e p PROJECT DEKBEDHOES - Op een zomerse namiddag in de maand september van het jaar 2003, zat ik met mijn gabber Paalman op een terras in het oude centrum van het Utrechtse stadje U. We waren bezig met een serieuze activiteit, noem het topsport zo u wilt: het verbeteren van het wereldrecord bierdrinken.  'Ritme,' zei ik tegen Paalman, terwijl ik door mijn opgeheven glas heen naar de zon keek die het bier nog meer goud kleurde dan het al was, 'daar gaat het allemaal om. Je moet het juiste ritme vinden. Niet meteen om twee uur 's middags halve liters achterover slaan met je kop in de zon, maar rustig doch vastberaden vaasjes drinken in de schaduw. Later kun je het tempo eventueel iets opvoeren.'  'En kleine slokjes drinken, dat het gelijkmatig in je bloed komp,' zei Paalman, die zijn klassiekers beter kent dan zijn taks. De zon verdween langzaam achter de Domtoren en wierp een zachte gloed over een prachtig-scheve gevelrij aan de gracht. De wereld leek in dit licht even te vertragen, stil te vallen zelfs. Ik kreeg het gevoel dat ik maar even met mijn ogen hoefde te knipperen om alles voor eeuwig vast te leggen, als op een schilderij van een oude Hollandse meester. Alomtegenwoordig en onontkoombaar was de schoonheid van dit tafereel. Bijna kreeg ik een 'esthetische ervaring', zoals ik het een bevriende-kunstenaar-die-de-dingen-altijd-zo-mooi-kan-zeggen eens had horen zeggen. Ik voelde een sterke drang om deze emotie met Paalman te delen, het liefst door middel van een lyrisch gedicht, zo mooi van vorm en inhoud dat het compleet recht zou doen aan de innerlijke wereld van Paalman, die toch minstens net zo fijnbesnaard was ik, want waarom was hij anders mijn gabber? Ineens had ik het.  'UTRECHT DE GEKSTE!' schreeuwde ik over het terras.  'HOEREN!' riep Paalman uit, die net naar een boot met veertien identiek gekapte en geklede studentes zat te kijken. Ja beste lezer, de alcohol, die weet wat. Dat hoef ik u natuurlijk niet te vertellen. U 'houdt ook wel van een glaasje op zijn tijd'. Gewoon, 'voor de gezelligheid', dat u er eens 'eentje meedrinkt'. Maar 'de hele nacht in een rokerige kroeg zitten', dat is niks voor u, natuurlijk niet. En zo slecht voor uw huid ook. Zelf heb ik laatst de eigenaar van mijn stamcafé gevraagd of ik een stretcher achterin de zaak mocht zetten, in dat rustieke hoekje bij de flipperkast op de verhoging, zodat ik nooit meer naar huis zou hoeven. Ja beste lezer, de alcohol, die weet wat. Op de fles zelfgestookte Lozovaca (een Montenegrijnse, naar spiritus smakende druivenjenever) waaruit Poes mij geregeld schenkt, worden de tegengestelde krachten die de alcohol los kan maken kernachtig samengevat. Op het etiket op de voorzijde staat een plaatje van een lieflijk-groene wijnrank met rijpe, diepblauwe druiven afgebeeld (God), en op het etiket op de achterzijde een doodshoofd (Satan of De Oude Slang). Verborgen symboliek is het makkelijkst te herkennen wanneer het aan de oppervlakte komt. (Ja beste lezer, de alcohol, die weet wat.  'Altijd maar die drank,' verzuchtte mijn oude moeder toen ik haar op een ochtend meldde dat ik iets later dan afgesproken bij haar langs zou komen, omdat mijn handen zo ernstig trilden van een kater dat ik mijn tas niet kon inpakken, 'het kan met een glaasje jus toch ook gezellig zijn?'  'Ja, met een flinke scheut wodka erin wel,' antwoordde ik, en werd ineens zo misselijk dat ik naar de wc moest rennen. God straft meteen en gerechtigheid kent geen tijd.)  'Effe sassen,' zei Paalman. Hij stond op en liep de kroeg binnen die bij het terras hoorde. Ik keek wat om me heen. Er zat een jonge vrouw naast me. Ze was gekleed in een witte linnen broek en een vaalrood t-shirt waarop ik vaag een tekening van een struik broccoli meende te herkennen, maar het kon eigenlijk net zo goed het gezeefdrukte hoofd van Che Guevara zijn. Het verschil tussen groente en revolutie is hooguit tien wasbeurten, bleek maar weer eens. Daarom wassen krakers zich natuurlijk ook nooit. Mijn levensinzichten werden er per glas scherper op, bemerkte ik. Het gezicht van de vrouw had die typische ongezonde huidskleur van mensen die gezond leven. Druk gebarend probeerde ze de jongen naast haar, die sprekend op Jezus leek, maar dan met een bril op zijn neus en zonder kruis op zijn rug, iets uit te leggen.  'Zachte ogen,' zei ze met een harde stem, 'daar gaat het om. Je moet je ogen zacht maken.' Jezus keek haar geïnteresseerd aan, hetgeen hem zichtbaar moeite kostte. Toch was het eindresultaat heel behoorlijk te noemen. Als zij haar orgasmen net zo goed kan faken als hij zijn interesse, zouden ze best eens een lange en succesvolle relatie kunnen hebben, dacht ik moedeloos. Nee, het zou allemaal nooit meer goed komen tussen man en vrouw, zoveel was mij vandaag alweer duidelijk geworden. Allemaal de schuld van Eva - had ze maar niet naar die Oude Slang moeten luisteren. Ik dronk mijn glas bier leeg en bestelde er nog een. Van Paalman nog geen spoor. Ik wist niet wat het was, sassen, maar blijkbaar kon het verdomd lang duren.  'Je weet wel, toen ik een paar maanden geleden dat conflict had met Welmoed,' vervolgde de groentevrouw. 'Als je kwaad bent worden je ogen hard. Maar ik dacht: zachte ogen maken! Zachte ogen maken! Gewoon door je buik ademen en zachte ogen maken. Dan reageert de ander ook veel rustiger. En het werkte. Kalm konden we alles uitpraten. Als je maar door je buik ademt.' Zelf voelde ik ineens een niet te onderdrukken neiging om door mijn kont te ademen. Ik ging even verzitten en tilde mijn linkerbil op. Was dat het geluid van een speedboat die door de gracht onder het terras voer, of had ik vannacht dat tweede broodje shoarma met iets te veel rode-uiensaus bedekt? Paalman kwam terug en ging weer naast me zitten. Ik probeerde de draad van ons gesprek op te pakken, maar dat is nogal moeilijk als het gesprek een onontwarbare kluwen wol is.  'In het leven draait het allemaal om de duit en de fluit,' debiteerde ik op goed geluk een van mijn levenswijsheden, en begon weer over mijn plan om steenrijk te worden. Jaren geleden had ik in een flits het idee gekregen om dekbedhoezen op de markt te brengen met aan de ene kant een foto van Jody Bernal, en aan de andere kant een foto van Jodi Pijper. Helaas had ik nog steeds geen investeerders voor dit project kunnen vinden. We bespraken de diverse haken en ogen die er aan 'Project Dekbedhoes' zaten. Dat bleken er wat meer te zijn dan gedacht, en zo vonden we onszelf zeven uur, zes cafés en vijfentachtig uiro later terug in danstempel Tivoli, ook omdat Paalman uiteindelijk toch meer in de fluit dan de duit was geïnteresseerd. Hier geen zon maar duisternis, geen verstilde taferelen maar wild dansende mensen en geen rustiek landschap maar De Tuin Der Lusten. Alleen de drank was gebleven, altijd maar die drank. Ik ging naar de bar.  'Twee bier,' sprak ik. Voor mijn neus werden twee biertjes getapt. 'Ipse dixit, et facta sunt; Ipse mandavit, et creata sunt,' mompelde ik in mijzelf. Mijn levensinzichten begonnen nu wel beangstigend scherp te worden. Moest ik niet eens op Spa Rood overschakelen, voor ik van de druiven bij het doodshoofd zou belanden? We dronken. De ene na de andere plaat kwam voorbij terwijl Paalman en ik een beetje lodderig tegen een pilaar stonden geleund. Met zijn kennersblik en een opmerkelijk vaste hand wees Paalman diverse aantrekkelijke meisjes aan, of 'lekkere wijven', zoals hij ze zelf noemde. Toen werd er een nummer opgezet met een beat die zo goed was dat ik eerst niet geloofde dat zoiets kon bestaan. In de stuiterend-repeterende ruimte tussen de basdrum en de snare werd ik al snel de dansvloer op gezogen. Steeds dichter bewoog ik naar de enorme boxen toe. Harder, die beat moest harder, ik wilde opgaan in het nummer, mijzelf vleselijk verenigen met de beat ('ketsen' zou Paalman zeggen, of 'roompotje peilen'). Halverwege het nummer al stond ik met mijn neus tegen het doek van de linkerbox aan. Zelfs de haren op mijn hoofd bewogen nu in de maat, dankzij de luchtverplaatsing - of ik heb gewoon funky haar, dat kan natuurlijk ook. Dit was het, dichterbij kon niet... Of toch? Ik nam nog een slok bier en kreeg ineens visioenen van wijnranken, doodshoofden, Jody Bernal en Che Guevara.  'Broccoli!' riep ik, maakte zachte ogen en stapte de enorme box binnen. Een halve seconde werd alles zwart, toen kon ik weer zien en horen. Het geluid was hier anders: niet harder, maar wel duidelijker. Ik ging zitten en keek eens wat om mij heen. Op de maat van de basdrum trilde een conus, hypnotiserend als je er langer dan vier maten naar keek. Ik keek er 128 maten naar. De beat was alomtegenwoordig en onontkoombaar - dit was het ritme waar ik naar had gezocht. Ik zat hier goed, ik zat hier prima en het was nog lang geen sluitingstijd. In deze wereld bestonden geen wereldrecords, hier waren geen antwoorden, hier waren geen vragen. Nu ja, eentje dan: zou ik hier ook ergens bier kunnen krijgen? a r c h i e f

Bezoekers zeggen: "Het spreekt vanzelf dat de opheffing van Oxysept en die ranzige website van hem bovenaan onze lijst met actiepunten stond. Volkomen respectloos naar vrouwen toe, zoals hij het heeft over 'een tjik scoren', 'een Gouden Onderstel™' en 'nooky', iets wat hij zelf waarschijnlijk nooit heeft. Hij probeert zich voor te doen als een fijnbesnaarde intellectueel, maar één blik op die walgelijke ICQ-gesprekken met zijn vrienden is genoeg om te zien hoe hij werkelijk is. Vanzelfsprekend hebben we deze rommel aangekaart bij het Meldpunt Discriminatie Internet, maar die hadden het al veel te druk met Kippfest, zeiden ze. Een flauwe smoes, maar dat meldpunt is natuurlijk ook weer zo'n bolwerk van blanke mannen van vijftig jaar die elkaar allemaal de hand boven het hoofd houden. Toen heb ik zelf maar een gesprek met Oxysept geregeld; we hebben een kopje koffie gedronken in een café en hij bleek eigenlijk best mee te vallen. Lekker kontje ook!" -- Miranda Bekker (weigert haar leeftijd te noemen), voorzitter stichting Wij Vrouwen Eisen Cyberspace Terug "Onze directeur wilde een advertentie plaatsen om personeel te werven en tegelijkertijd de naamsbekendheid van ons consultancybureau te verhogen. Dus moest ik van mijn directe manager een tekstschrijver gaan zoeken. Zelf had ik al iets bedacht: 'Wij bieden een prettige en collegiale werksfeer in een dynamische, informele werkomgeving met uitdagende projecten en ruime opleidingsmogelijkheden. Zelfstandige en resultaatgerichte werkhouding vereist.' Toen ik dat aan Oxysept voorstelde begon hij zachtjes te huilen. Heb jij dan een beter idee? vroeg ik. Daarop kwam hij met het plan om de naam van ons bureau te veranderen in Deloitte, Accenture, Price, Waterhouse, Lybrand, Coopers, Ernst en Touche. 'Heb je in een klap honderd procent naamsbekendheid!' riep hij, op een toon alsof hij de grootste consultant aller tijden was. Een dag nadat ik Oxysept de deur uit had gewerkt ontving ik een factuur ten bedrage van 900 euro voor twee uur werk. We overwegen nu een rechtszaak aan te spannen wegens wanprestatie, maar eerst gaan we een consultancybureau inschakelen dat moet gaan onderzoeken of zo'n zaak haalbare kaart is. Ik zie een hoop beren op de weg, dus er zal nog heel wat gezwaluwstaart moeten worden." -- Hans Bijkerk (23), assistent trainee junior consultant "Zo heb je sinds kort dus die nieuwe Heinz Sandwich Spread-reclame op tv. Maar die is dus hetzelfde als de vorige, van vijftien jaar geleden. Niks lekker fris, lekker anders: alles hetzelfde, alleen waait het nu wat harder. Alsof je ineens winderig wordt van Heinz. Ik zou het niet weten, want ik eet het niet. Een seksuoloog heeft toch ook niet de hele dag seks? Een vergelijkbare casus in mijn wetenschappelijke vakgebied is dat je vroeger bijvoorbeeld ook Twix had en dat heet nu dan ineens Raider. En Treets heet M&M's. Maar dat vind ik wel weer goed want ik wist nooit of ik Treets nu moest uitspreken als Treets of als Treets. Smarties zaten in zo'n tube maar nu in een heleboel kleine doosjes. Dat is slim bedacht, want zo verkoop je er meer, vandaar de naam Smartie. Ik bedoel maar: ook in de verpakkingswereld zit men net zomin als in de retail niet stil. Dit is een voorbeeld van een van mijn marketingcolumns die ik naar Oxysept van Maarwatishet.com heb opgestuurd om op zijn site te plaatsen omdat ik weet dat die veel wordt gelezen door trendwatchers. Lees ook mijn marketingweblog want marketingweblogs zijn de toekomst vind ik als je goed kunt schrijven moet je het doen ga ervoor!" -- Herman Boeschoten (39), marketing consultant en retaildeskundige "...daarom kom ik vrijwel dagelijks op [ Maar wat is het? ]. Bovendien is deze site handig voor school; als ik een werkstuk moet schrijven vind ik hier altijd alle informatie die ik nodig heb! Om nog maar te zwijgen over de scherpe levensinzichten die ik hier opdoe. Ja, deze site heeft echt mijn leven veranderd!" -- Henk Bakkems (43), Havo-scholier "Ik zeg altijd maar: wat de elektrische stoel voor de galg betekende, betekent het internet voor het reisbureau om de hoek. Zo is dat gewoon en je moet je kansen grijpen waar ze liggen. Als ondernemer ben ik in 1996 gestart met Travelreis Online. Dat is een website waar je reisverhalen kunt plaatsen en lezen en reizen boeken. Dat was toen in die tijd in de pioniersfase een gewaagd businessplan, maar als ondernemer moet je je nek uit durven steken vind ik. Altijd maar bij moeders pappot zitten klagen is zo Hollands! Neem toch eens zelf wat initiatief en stamp een initeel begin uit de grond en bouw het uit! Maar niet iedereen gunt je het succes in onze deltapolder o nee. Maar dat hoort erbij en de klappen vang je op desnoods lever je je auto in want dat is ondernemen. Zo kwam ik ook in contact met collega-ondernemer Oxysept van Maarwatishet.com en hij werd al gauw de belangrijkste schrijver op Travelreis Online. Zoals hij zijn reizen beschreef: net alsof je er zelf bij was! Menigmaal heb ik de Carpetland moeten laten komen want als hij weer eens zo beeldend over een diarreeaanval schreef kreeg je het zelf ook! Maar nu ben ik er via de collegaondernemers van Google achter gekomen dat hij al zijn reisverhalen compleet verzonnen heeft zelfs de 20-pagina-special van zijn wereldreis. Hij gaat nooit op reis en is in de laatste vijf jaar 1 weekend naar Rome geweest dat is alles. En daar heeft hij dan niet eens over geschreven. Ik werkte op het laatst zo'n 170 uur per week aan Travelreis Online maar ben nu alle streetgeloofwaardigheid kwijt en als je dan zo kapot moet gaan is heel erg." -- Henk Doets (54), beheerder website Travelreis Online "Ik weet nog goed dat we de inschrijving ontvingen van de firma [ Maar wat is het? ]. Het formulier stond vol met onleesbaar gekrabbel, tekeningen van boerderijdieren en vlekken van onduidelijke herkomst. Bij het onderdeel 'geschat inkomen voor het fiscale jaar 1999' had Oxysept neergekladderd: Kan ik niet invullen, er zijn te weinig vakjes voor het aantal nullen. Nou, met dat soort grappen hoef je bij ons niet aan te komen. Met geen enkel soort eigenlijk. Meteen een naheffing van tienduizend gulden naar Oxysept gestuurd, nog voordat hij één gulden had verdiend. O ja, als u het niet eens bent met deze testimonial, moet u binnen zes weken na de dagtekening ervan een bezwaarschrift sturen naar de Belastingdienst. Een bezwaarschrift wordt als tijdig beschouwd als het binnen de gestelde termijn is ontvangen." -- Wouter van Meckelenburg (49), hoofd speciale operaties Belastingdienst ondernemingen Utrecht. "Hallo dames! Ik ben Gerrit, 39 jaar jong en ongetrouwd. Ik wil deze ruimte graag gebruiken om in contact komen met jou: een vrouw van tussen de 30 en 39 jaar, in bezit van een verwerkt verleden en een gouden onderstel™. Je houdt van strandwandelingen, uitgaan en een goed gesprek met een glas rode wijn bij de open haard. En dan maar hopen dat het glas wat terugzegt. Kinderwens is welkom! Huisdieren niet, tenzij het lemmingen zijn. Mijn hobby's zijn telnetten en theelichtjes met Fimo klei versieren. Misschien dat ik jou ook kan versieren? Alleen is tenslotte ook maar alleen! Mijn favoriete websites zijn: Slashdot.org, Tweakers.net en natuurlijk Maarwatishet.com. En verder ken ik alle commando's van de VI-editor uit mijn hoofd! Wie durft de uitdaging aan en stuurt mij een e-mail?" - Gerrit Leegstra (39), free-lance uitzendkracht "...maar ja, ik bekijk het leven dan ook van de vrolijke kant! Op verjaardagen noemen ze mij altijd 'de gangmaker'. Als ik ergens binnenkom is het gelijk lachen! Dat komt, ik hou gewoon van gezelligheid, overal en altijd. Met een paar kwinkslagen krijg ik de boel wel aan de gang! Want waarom zou je somber zijn? Het leven heeft toch zoveel moois te bieden! En als het dan toch even tegenzit... 'Na regen komt zonneschijn,' zeg ik altijd maar. Maar na het bekijken van die depressieve dierenkaarten op [ Maar wat is het? ] weet ik dat ineens niet zo zeker meer. Ik denk dat ik vanavond maar niet naar die verjaardag van m'n collega ga, ik voel me plotseling heel raar. Wat heeft het leven eigenlijk voor zin?" -- Toine Huysinck (41), vertegenwoordiger in feestartikelen