Mededelingen en meer: Wilt u ook van die lekkere teksten? Ik ben te huur! Als journalist, columnist, tekstschrijver, eindredacteur of alle vier tegelijk. Behang afstomen ben ik overigens ook behoorlijk goed in. vr 22 mrt Uw eigen VIP-dj Oxysept draait op zaterdag 20 april vanaf 22.00 uur gezellige plaatjes in café De Stad in het Utrechtse stadje U. Geen thema, wel dorst!! ma 4 feb Uw eigen VIP-dj Oxysept draait op maandag 8 april vanaf 19.30 uur gezellige plaatjes voor en na het concert van Rival Sons in Tivoli Oudegracht in het Utrechtse stadje U. Misschien maar eens een nummertje van Graveyard opzetten! vr 30 nov Op woensdag 21 november was ik weer eens te gast bij Radio De Stad, deze keer om te kwebbelen over mijn muzikale project Henk van Nazareth. De volledige 2 uur, 21 minuten en 29 seconden zijn gelukkig bewaard gebleven voor het naaktgeslacht! Op de Henk-Facebook (openbaar) is het overigens ook best gezellie. Contact Opmerkingen, vragen of antwoorden omtrent deze website? Stuur gerust een e-mail, ook al kunt u niet zo mooi schrijven als ik! Bovenstaand adres is tevens de plek waar u 'uw eigen' op mijn mailinglist kunt laten zetten, zodat u bij iedere update van Maarwatishet.com een gezellig berichtje krijgt. Organiseert u iets literairs en kunt u Simon Vestdijk maar niet te pakken krijgen? Boek mij om te komen voordragen uit eigen werk! Dat deed ik eerder voor laaiend enthousiaste menigtes op Woof!, Nightwriters en de Absinterklaasavond. Vaste rubrieken: [ Met thee wordt geen kunst gemaakt ] Jonge kunstenaars presenteren zich aan een smal publiek. [ Robbert ] Een strip over het dagelijks leven van de [ Maar wat is het? ]-medewerkers. Bevat tevens aliens en politiek zeer incorrecte grappen. Vooral die ene! Die kan echt niet. [ Depressieve Dierenkaarten ] Leuke kaarten met schattige dierenplaatjes. Verzamel ze allemaal! Stuur ze aan iedereen! (Nou ja, dat sturen lukt dus niet meer... Wie schrijft er een nieuw php-script voor mij?) [ Werk ] Voer voor arbeidspsychologen: eigentijdse communicatie op het werk. [ Kareltje ] Of: hoe een dapper jongetje zich staande houdt in de wereld van prostitutie, dronkenschap en patat. [ I need twelve inches or more ] Beluister jetsers van kneiters in hun originele twaalf-inch uitvoering! (Nou ja, dat kan dus niet meer. Het dataverkeer escaleerde gierend de hand uit!) [ Smurrie ] Nieuws over deze door vaste banen geplaagde coverband. Met extragratis muzikantenhumor. Te lang voor de middelste kolom: [ Op zoek naar... Ja, naar wat eigenlijk? ] In de bezoekersstatistieken van Maarwatishet.com kom ik de gekste zoektermen tegen. [ Erin en eruit ] 'Kijk, en dat vertellen die wijven er niet bij in die spotjes 's nachts op tv!' [ Een dagje naar de bank ] Oxysept wil twee briefjes van vijfentwintig gulden inwisselen voor euro's bij De Nederlandsche Bank. Gaat hem dat lukken? [ Open brief aan de makers van Word 2007 ] Word 2007 doet alles wat je niet wilt, op het moment dat het je niet uitkomt. [ Een fraai uitzicht ] Van de weinige functies die ik mijn leven heb vervuld, is die van woongoeroe de interessantste geweest. [ 'Heb jij Tiësto ooit een plaat van Henk Borghuis horen draaien?' ] Hoe blijft VIP-dj Oxysept origineel? Een dag lang de Utrechtse vrijmarkt afstruinen met dit stijlicoon levert een hoop antwoorden op, hoewel het niet altijd duidelijk is op welke vragen. [ 'Goedemorgen, klootzakken!' ] Een voordracht van mij ter gelegenheid van de vrijgezellendag van Lex. [ Verhaal over Anton, die eigenaar is van café De Stad ] Een voordracht van mij ter gelegenheid van het afscheid van de mede-eigenaar van mijn stamcafé. [ De Kattenfluisteraar ] Ik moest twee weken op een kat passen. Lees het ontroerende verslag van deze periode, inclusief schattige koeleurenfoto's voor de vrouwtjes! [ Notulen 30-09-2006 ] Notulen maken valt helegaar niet mee! [ Zelf Martin Bril worden (valt helegaar niet mee) ] Zelf Martin Bril worden valt helegaar niet mee! [ Dood gaan we allemaal ] Ook al schuiven we die gedachte graag opzij, toch is het verstandig om er vroegtijdig even bij stil te staan. [ Balletjes in witte pap ] Plato en Socrates zijn er niks bij. [ Het afspraakje ] Ik kan best spontaan zijn, als ik maar minstens twee weken van tevoren hoor wanneer, waar en hoe lang. [ 'Van een lekker biertje is nog nooit iemand doodgegaan' ] 'Wat een stijl! Wat een humor! En dan ineens weer die diepzinnigheid! Ja, dat heb ik toch allemaal maar mooi bij elkaar geschreven.' [ Oxysept gaat verhuizen ] Ja, tijdens een verhuizing leer je je vrienden kennen. [ Het verrotte leven van Oxysept ] 'Dat verhaal zou je eens op moeten schrijven!' vertelde iemand mij. Dat heb ik toen maar gedaan. [ Liefde gaat door de neus ] De waarschuwing op de verpakking (Caution: contains sexual enticers which magnetically attract women) klonk veelbelovend. [ Zouteloze reclame nieuw chipsmerk valt verkeerd ] Hoe de firma Maarwatishet.com probeerde een nieuw zoutje 'in de markt te positioneren'. [ Op de werkvloer ] Nederland beleeft een economische crisis. Maar wat betekenen die anonieme statistieken over economische neergang nu eigenlijk in de praktijk? [ Gezellig winkelen, deel drie ] Onder leiding van een krankzinnige professor deed ik mee aan een experiment in winkelcentrum Hoog Catharijne. [ Uitgaande post ] Een zorgvuldig gekozen bericht uit de map Uitgaande post. [ 'Deze beat is de shiznit!' ] Is VIP-dj Oxysept werkelijk de grootste cultuurdrager sinds Erasmus? Een avond op pad met dit stijlicoon moet alle vragen omtrent zijn status beantwoorden. [ Wonen, leven, genieten ] Een grondige analyse van de woningmarkt, inclusief koeleurenfoto's! Onmisbare informatie voor iedereen die een huis wil kopen. [ Een dagje naar het strand ] De boog kan tenslotte niet altijd gespannen staan, of zoiets! [ Kat en Muis en Paard ] Een duivels slim plan ontstond in mijn hoofd, en alles wat ik er voor nodig had lag al in mijn koelkast: een stuk kaas en een fles jenever. [ EenHallo ] Man met baardje zoekt dito vrouw. [ Winterslaap ] Een paar dozen beukennootjes halen het slechtste in de mens naar boven. [ Modern Toerisme ] Brieven uit Barcelona. Leuker dan uw reisgids! [ Koe ] Necrologie van een wekker. [ Nookyman.com ] Een door de gemeente Utrecht stijfgesubsidieerde conversatie met mijn gabber Vincent. Over het leven zoals het is. [ Handelsreiziger in problemen ] Zolang ik vragen stel, leef ik nog. [ Po ] Als ik keihard zit te typen achter mijn computer komt Po vaak knus op mijn schouder zitten en fluistert af en toe een metafoor in mijn oor. [ Wie is hij? ] 'Of was u soms eerder?' vroeg de uitbater aan mij. [ De lamp van de verloren God ] De Lamp was er altijd al, en zal er altijd zijn. [ Na mij de heffing ] Zou ik per depressieve dierenkaart 17.5% mogen gaan vragen aan argeloze site-bezoekers? [ Ze komen terug ] Het balkon opruimen kan een levensgevaarlijke onderneming zijn... [ Je beste vriend™ ] De remedie tegen online eenzaamheid. Je beste vriend™ is er altijd! [ Ook in tekst ] Een jammerlijk mislukte poging om Peter Olsthoorn naar de kroon te steken, zoals dat heet. [ Even bijpraten met... ] Het was mij, Lex! De nalatenschap van Lex Goudsmit. [ Met je knecht ] Herfststorm, dat is toch wel een uiterst fraai woord, dacht ik bij mezelf, terwijl ik de ene voet lustig voor de andere zette. [ Koppelklaas ] Een uiterst mysterieus telefoongesprek met Sinterklaas zelve wordt verklaard door een lezer. [ Ik winkel, dus ik besta ] [ Gezellig Winkelen ] revisited. Deze keer vanuit Hoog Catharijne. [ Geen leven ] De Avonden, zevenendertigste druk 1989. [ Opa Fiets ] Stijloefening in het Telegraafschrijven. Inclusief flipperkastbanners! [ Koeleur Lokaal ] Den Haag dus. Wat een teringbende! Wat een chaos! [ Ontwaakt! ] Leest u wel eens in de Bijbel? [ Gezellig winkelen! ] Hoe een bezoekje aan de supermarkt mijn serotonine-spiegel tot schrikbarende laagte liet dalen. [ Strikvraag ] Ik durfde een strikvraag te stellen aan een agressief ogende dude. Lezers schreven het vervolg. [ Panorama 1999 ] Een regelrechte scoop: Panorama 2000 blijkt plagiaat te zijn van Panorama 1999! [ Hayek & Microsoft ] De bushokjes met Salma Hayek door de Microsoft Degruizerizer TM gehaald. [ IM: HDN ] De beste Nederlandstalige nieuwssite is niet meer. Waar een existentiële crisis allemaal toe kan leiden. [ Area 52 ] Een alien gevonden, vlakbij m'n huis ook nog! Uitgebreide reportage, met sensatie en wel tien koeleurenfoto's. [ Kappor ] 'Mag ik de bon mee? Het is voor op m'n site!' vroeg ik aan de kapper die zich aan het begin van de middag aan mij had voorgesteld als Maurice. [ Liefde in tijden van chocola ] 'Je moet eens wat Gabriel García Márquez lezen,' zei mijn fysiotherapeute. [ Eigen Web en Site ] In de trein naar H. vond ik dit ultra-geheime concept van een nieuw RTL4-programma. [ Binnen de lijntjes ] Anarcho-pret in de trein! [ 100x woordwaarde, hahaha! ] Meeslepend verslag van een partijtje HTML-Scrabble. [ Duvel ] Alleen gekken en kinderen spreken de waarheid. [ De zin van het leven ] Waarin een antwoord gezocht wordt op de volgende vraag: Waarom leven wij? [ Jeff van Ostaijen ] Waarin schokkende nieuwe inzichten bekend worden over de connectie tussen Jeff Mills en Paul van Ostaijen. [ Wat bracht de post vandaag? ] Slecht nieuws. En van de [ Fanmail ] die er op volgde werd ik ook al niet vrolijk. [ Ieder z'n trein ] Over een treinreis die volledig uit de hand liep. [ Van de afgrond en de sneeuwpop ] Het tragische lot van een eigenhandig door mij gebouwde sneeuwman. [ Doors of perception 5 ] Een verslag van mijn bezoek aan dit congres in november 1998. Over the perception of play. [ 26is ] Mysterieuze titel! Zie mij ronddartelen op Abbey Road, op blote voeten en met peuk in rechterhand. [ Stoere verhalen ] Tekeningen zonder tekst en tekst zonder tekeningen van de Robbert-strips. Komt later allemaal wel goed. Denk ik. [ Wijlen de Vocatis ] Al mijn stukken voor dit helaas te vroeg ter ziele gegane medium. Radio De Stad vr 30 nov 2012 Op woensdag 21 november was ik weer eens te gast bij Radio De Stad, deze keer om te kwebbelen over mijn muzikale project Henk van Nazareth. De volledige 2 uur, 21 minuten en 29 seconden is gelukkig bewaard gebleven voor het naaktgeslacht! vr 25 feb 2011 Uw eigen VIP-dj Oxysept was woensdag 23 februari weer eens te gast bij Radio De Stad en presenteerde al koutend met dj De Vinyldokter de actie 'Een plaat voor een maat'. Slechte grappen en goede muziek! Download de twee uur durende uitzending (mp3, 117 duizendmiljoen kB). Techniek: Harry Nak! vr 24 sep 2010 Uw eigen VIP-dj Oxysept was woensdag 22 september te gast bij Radio De Stad en presenteerde met dj De Vinyldokter onder het motto 'De avond van de Wansmaak' 32 slechte platen. Hoe hielden we het vol? Download de twee uur durende uitzending (mp3, 115 duizendmiljoen kB). Techniek: Harry Nak! Archief middelste kolom: 020603-171299 151299-210899 180899-210699 200699-140399 Colofon, colofon: De website [ Maar wat is het? ] bestaat sinds november 1998, het domein Maarwatishet.com sinds mei 1999. Alle teksten copyright © 1996-2013 Robert van Eijden, Utrecht. Striptekeningen & Flash-animaties copyright © 1996-2013 Martijn Vugteveen, Utrecht. Manifest Promoot! Respect van: Screensaver Webcam Maarwatishet.com wordt extragratis en extrasnel gehost door de GX WebManager experts van Siteworkers uit het Utrechtse stadje U. Ga door naar: Het internet, ja, dat gaat nog eens groot worden. Vooral dankzij: [ Maar hoe was het? ] Het Utrechtse uitgaansleven deskundig gefileerd door onder anderen uw eigen Oxysept! In druk In november 2007 verscheen de bundel Het Beste van Nightwriters, met daarin opgenomen mijn verhaal Zie deksel. De firma Boek.net heeft nog een paar exemplaren! (O nee, nu zijn ze zelfs daar uitverkocht... Hoera, mijn eerste bestseller!)

Laatste wijziging: za 11 mei 2013 17.45 uur z a t e r d a g   11   m e i BAMBIZUT - Het begon allemaal met een mysterieus pakketje dat op een stormachtige middag door Oxysepts vaste pakjespiet bij hem werd bezorgd. Een afzender was op het dikke bruine papier nergens te bekennen, alleen een witte sticker met de handgeschreven tekst maar wat is het? - ik had het zelf niet beter kunnen formuleren, dacht Oxysept. Lees meer >> d o n d e r d a g   7   f e b ALLES VLOEIT* - Rijk worden, daar heb ik nooit zoveel mee gehad. Al zou het beter zijn als ik er wel wat mee heb, want over zeven jaar kost een brood zestigduizend euro, hoorde ik mijzelf dit weekend in het café betogen tegen een bevriende dichter. Ik zat aan een tafeltje met louter artistieke types, dus geld zou geen onderwerp van gesprek moeten zijn. Maar zoals de Ierse schrijver Oscar Wilde (1854-1900) al zei: 'Als bankiers samenkomen om te eten, praten ze over kunst. Als kunstenaars samenkomen om te eten, praten ze over geld.' Inderdaad vertelde de dichter met door alcohol aangedreven enthousiasme over een boek dat hij tijdens zijn vakantie had gelezen: The Rules of Wealth. Daarin staan honderd tips om rijk te worden, waarvan hij (de dichter dus) er inmiddels minstens 99 toepaste. Hij was aan het beleggen geslagen, wilde een huis gaan kopen in plaats van het te huren en had zijn spaargeld omgezet in vreemde valuta, vertelde hij. "Eigenlijk vind ik alle valuta vreemd," zei ik nadat ik zijn nieuwe financiële levenswandel had aangehoord. "En wat ik nog het vreemdst vind aan valuta, is dat het woord valuta enkelvoud is. Meervoud: valuta's." De dichter negeerde mijn semantische zijweg, boog voorover en fluisterde: "Je moet van geld leren houden." Daarna keek hij me aan alsof hij Oscar Wilde zelf was. Ik bestelde nog maar een rondje absint, want dat is wat artistieke types drinken. Rijk worden is niet gemakkelijk. Vooral als je - zoals ik - zowel praktisch als sociaal nogal onhandig bent. De enige plek waar ik mij een beetje kan redden, is het internet. Maar ook daar is het moeilijk munten maken. Met een horecarecensiesite die ik volschrijf met wat vrienden verdienen we net genoeg aan Google-ads om eens in de vijf jaar een feestelijke frikandel speciaal te eten. Met de muziek van mijn band die sinds kort op Spotify staat, heb ik in de eerste vijf weken 14,68 dollar gegenereerd. En daar heb ik eigenlijk ook niets aan, want mijn Albert Heijn accepteert geen dollars. Bovenstaande vertelde ik tussen twee absint door aan de dichter, die als antwoord diverse wijsheden uit het boek begon te citeren. Regel zoveel: Only by looking wealthy, can you become wealthy. (Hij keek met een lodderig oog naar mijn trainingsbroek en AC/DC-T-shirt.) Regel zoveel: You've got to have a plan! Ik begon een beetje misselijk te worden van al die regels, maar toen bedacht ik een plan: de rekening vragen. Een avond absint drinken met artistieke types bleek op ruim 160 euro te komen, wat ik afrondde op 165, waarna ik lallend mijn pinpas in het apparaat duwde. Helaas konden de dichter en de rest van de artistieke types nauwelijks de helft van dat bedrag aan contanten voor mij bij elkaar leggen. Ach, het was een genoeglijke avond geweest, dus ik troostte mezelf met regel zoveel: Know the difference between price and value. Wankelend verliet ik het café en ik hoopte maar dat ik nog genoeg geld op mijn rekening had om de volgende dag The Rules of Wealth aan te schaffen. Kan ik over zeven jaar tenminste nog droog brood eten. *Eerder gepubliceerd als column in Bright #49 d o n d e r d a g   7   f e b EENZAAM MAAR NIET ALLEEN* - Elke keer als ik in de krant een bericht lees over een man die werd gevonden nadat hij al zestien maanden dood in zijn huis had gelegen met de tv nog aan, ben ik geschokt. Zestien maanden! Welk merk tv is dat? Maar dit soort berichten wordt steeds schaarser, want niemand kijkt nog tv. De moderne eenzame mens zit iedere avond te patiencen op zijn pc, speelt op zijn iPhone een spelletje De Slimste Mens tegen een onbekende of twittert een bericht met een zelfverzonnen hashtag waar niemand op reageert. Ja, internet is een vloek en een zegen tegelijk - ook wanneer je eenzaam bent. Als je geen vrienden hebt, kun je bijvoorbeeld je klasgenoten van vroeger gaan googlen. Wie weet wat daaruit voortkomt? Een oprecht doodsverlangen, weet ik sinds ik onlangs verdwaalde in een online zoektocht naar oude schoolvrienden. Eigenlijk was ik op zoek naar een nieuwe pc die niet binnen anderhalf jaar de geest zou geven, maar je weet wel hoe dat gaat. De eerste klasgenoot die ik terugvond, een jongen die mij vroeger op het schoolplein geregeld zonder reden in mijn buik stompte, bleek nu bij een coachingbureau te werken en afficheert zich als 'mensenmens' die 'zingeving' belangrijk vindt. Als ik hem 24 jaar geleden een mensenmens had genoemd, had ik een paar extra stompen ter zingeving kunnen krijgen. Een beetje aangeslagen zocht ik verder. Mijn oude maatje met wie ik op de middelbare school scheikunde-experimenten deed, trof ik aan op Hyves: op zijn foto was hij 37 jaar, maar toch zag hij er vrijwel hetzelfde uit als op zijn vijftiende. Blijkbaar stonden die noodgebouwen van onze school toch op vervuilde grond, zoals het gerucht toentertijd ging. Zou ik daarom zo groot geschapen zijn? Daarover gesproken: een meisje voor wie ik in mijn studententijd op stapavonden na negen bier steevast amoureuze gevoelens begon te koesteren, was veranderd in een hamster, zag ik op een minieme foto op haar LinkedIn-pagina. Wel een lieve hamster, maar toch. Op Schoolbank.nl heb ik ook rondgekeken, sterker nog, ik heb daar een week lang zelf op gestaan, maar ik werd zo depressief van alle levensverhalen dat ik me weer heb uitgeschreven. Maar goed, als mijn oude klasgenoten mij gaan googlen, zullen zij ook niet vrolijk worden. Die Robert van Eijden zit op zijn eenenveertigste in een tochtig en gehorig woningbouwflatje misantropische verhaaltjes bij elkaar te masturberen voor een hongerloon! Freelance tekstschrijver? Fulltime alcoholist zal hij bedoelen! Ik hoor het ze al zeggen: 'Een coachingtraject zou hem niet misstaan.' 'Volgens mij is hij zelf het resultaat van een mislukt scheikunde-experiment.' 'Is het al voedertijd?' Dankzij internet kunnen we met zijn allen eenzaam zijn in plaats van alleen. Het wachten is op het eerste krantenbericht over een man die werd gevonden nadat hij al zestien maanden dood in zijn huis had gelegen met zijn twitteraccount nog open op zijn lustig snorrende pc. Zijn laatste tweet: 'Ik ben zo eenzaam. Wie komt er eens op bezoek? Please RT! #durftevragen'. Eén ding weet ik zeker: dat merk pc ga ik meteen aanschaffen. *Eerder gepubliceerd als column in Bright #48 d o n d e r d a g   7   f e b VOOR DE OVERLEVENDEN* - Het sterfjaar van de cd is bekend: 2022. De Amerikaanse site Digital Music News heeft wat grafieken met verkoopcijfers geëxtrapoleerd en zo het levenseinde van het zilveren schijfje voorspeld. Waarom zou je ook nog cd's kopen als je Spotify hebt? Helaas heb ik zelf geen Spotify, want ik heb geen Facebook, en zonder Facebookaccount mag je niet op Spotify. Het is overigens niet uit misplaatst cultuursnobisme dat ik niet aan Facebook doe, maar gewoon omdat ik maar vijf vrienden heb en die zie ik iedere week al in mijn stamcafé. Ik weet verder ook niet wat ik op Facebook zou moeten zetten. Vakantiefoto's heb ik niet, want ik ga nooit op vakantie. Foto's van volle luiers heb ik niet, want ik heb geen kinderen (hoewel het laatste het eerste natuurlijk niet uitsluit). En statusupdates plaatsen dat ik tegen kanker ben heeft volgens mij ook weinig nut, want kanker heeft geen Facebook. Over tien jaar kun je dus geen cd's meer kopen. Ik weet niet of het zo'n vaart zal lopen, maar ja, dat zei ik in 1996 ook over de opkomst van de mobiele telefoon. Misschien is het echter niet de cd die op sterven ligt, maar de cd-winkel. Laatst las ik op de site van 3voor12 een verhaal over de zoveelste Nederlandse platenwinkel die ermee ophield. 'Kijk eens op sites als Cdwow.nl,' zei de winkeleigenaar, 'dat zijn zulke prijzen, daar kun je niet meer tegenop.' Ik nam er een kijkje en ja, hij had gelijk. Zulke prijzen! Daar kun je niet meer tegenop! Meteen bestelde ik zes cd's: Fleet Foxes, Bon Iver, Wilco, Alabama Shakes en twee bands waar ik me volslagen belachelijk mee maak bij het Bright-publiek, dus die noem ik niet. Samen nog geen 35 euro. En geen verzendkosten! Een paar dagen later lag er een airmailenvelop in de bus met als afzender 'Kowloon East Post Office, Hong Kong'. Mijn hart maakte een vreugdesprongetje: zou ik dan eindelijk levenslang gratis babi pangang hebben gewonnen in die schimmige loterij waar ik al jaren aan meedoe? Nee, het was de cd van Alabama Shakes. Een week later lagen er nog vijf Hongkongse enveloppen in mijn brievenbus: de rest van de cd's. Van mij mogen die Chinezen de wereldeconomie overnemen. Of hebben ze dat al gedaan? De reden waarom ik de muziekindustrie in de gaten houd, is de volgende: als deze Bright verschijnt, is net de debuut-cd van mijn band Henk van Nazareth uitgekomen. Duizend (1.000) exemplaren hebben we laten persen. Al mijn vrienden schaffen vanzelfsprekend mijn cd aan, dus ik voorspel dat ik in 2022 nog 995 cd's te koop heb. Eat that, Digital Music News! Misschien dat 3voor12 mij over tien jaar kan komen interviewen? 'Luister eens naar de laatste cd van Fleet Foxes, Bon Iver, Wilco of Alabama Shakes,' zal ik dan zeggen. 'Dat is zulke muziek, daar kun je niet meer tegenop.' Als de interviewer de deur uit is, warm ik wat babi pangang op en ga met mijn bordje midden in mijn woonkamer in een zelfgebouwde bunker van 995 cd's zitten. Verdomd, dat zou een leuke Facebookfoto opleveren. *Eerder gepubliceerd als column in Bright #47 m a a n d a g   4   f e b OP ZOEK NAAR... JA, NAAR WAT EIGENLIJK? - In de bezoekersstatistieken van Maarwatishet.com kom ik de gekste zoektermen tegen waarmee mensen op mijn site terecht zijn gekomen. Nog gekker: op mijn site staat meestal bijzonder weinig informatie die met desbetreffende zoektermen te maken heeft. Waarom stuurt Google die mensen dan mijn kant op? Lees meer >> d o n d e r d a g   2 3   a u g PLAT VERMAAK* - Van alle medewerkers van dit veelgelezen prachtblad ben ik de minst moderne. Ik bel en sms met een Nokia 3310, luister muziek vanaf zelf gekochte cd's, verstuur mijn facturen met de post en in mijn stamcafé moet de eerste MacBook nog gesignaleerd worden. Ja, ik ben lekker bij de tijd (vorige maand kwam ik erachter dat 21 van Adele best een goede plaat is). Maar dat is allemaal veranderd. Ik tel weer mee. Ik ben in een klap gekatapulteerd naar de toekomst, want ik heb een ENORME flatscreen-tv aangeschaft. Niet dat ik ontevreden was met mijn vorige tv, een Sony Trinitron uit de jaren negentig. Oké, zijn beeld was misschien wat roestig, maar hij deed het nog altijd. Het probleem lag meer bij de inhoud: de ondertitels op mijn favoriete zender Comedy Central waren na hun laatste redesign zo klein geworden dat ze op een beeldbuis-tv niet meer te lezen zijn. Lastig, want na een zware dag van niet veel bijzonders ontspan ik graag door te kijken naar Family Guy, American Dad!, Off Centre, Seinfeld, Dharma & Greg, That '70s Show, weer Dharma & Greg, Married with Children, weer That '70s Show en dan begint er een kinderprogramma en is het zes uur 's ochtends en weet ik dat ik naar bed moet. Er moest iets gebeuren, wilde ik mijn zorgvuldig georkestreerde levensstijl in stand kunnen houden. Dus klapte ik mijn browser open, klikte de mooiste flatscreen aan op Plasma-discounter.nl (de betrouwbare partnersite van Wasmachine.nl, Koffiediscounter.nl en Sneeuwkettingen.com) en hop, de volgende middag had ik hem al in huis. Het apparaat had als aansluitingen HDMI (3x), VGA, SCART, SD Card, CI, USB, Network, koptelefoon, Serv.U, Audio In DVI/VGA, Digital Audio Out, L, R, Y, Pb en Pr. Gelukkig zat er ook een antenneaansluiting op waar ik mijn tv-kabel in kon pluggen, want daar had ik het ding tenslotte voor gekocht. Ah, het was prachtig! (Ik had maar meteen digitale tv erbij genomen.) Op een van de duizend kanalen was een voetbalwedstrijd bezig... Het full HD-gras was groener dan echt gras. Elk sprietje was afzonderlijk zichtbaar. En toen de camera inzoomde op de bal die stil lag voor een vrije trap, kreeg ik de neiging om hem zelf weg te schoppen. Ik was eindelijk de 21e eeuw binnengetreden - een iPad is nu niet ver weg meer, dacht ik hoopvol. (Als oefening probeerde ik met mijn vingers het beeld op het scherm iets te verschuiven. Helaas, het lukte niet.) Maar even later veranderde mijn stemming. Tom Egbers leek op mijn nieuwe tv wel 54 jaar in plaats van 29. Ik zapte naar een woonprogramma en presentatrice Lieke van Lexmond zag eruit als een man. En 's nachts, aan het begin van mijn Comedy Central-routine, kwam de grootste schok: Family Guy en American Dad waren niet echt, maar getekend! Ja, ik zag de dingen ineens haarscherp - te scherp, misschien wel. Wat stelde mijn zorgvuldig georkestreerde levensstijl eigenlijk voor? Ik zette het toestel uit en ging naar mijn stamcafé. Géén tv kijken, dat is pas echt modern. *Eerder gepubliceerd als column in Bright #46 d o n d e r d a g   2 3   a u g HANDZEEP UIT EEN POMPJE* - Over NSFW gesproken. Toen ik nog een kantoorbaan had, zat ik eens samen met een vormgever aan een website te werken. Een collega kwam onze kamer binnenwandelen met in zijn hand een printje met foto's van twee dames die in een bosrijke omgeving op een behoorlijk seksuele manier met elkaar bezig waren. 'Mooi hè?' zei hij met een grijns. 'Ja, prachtig,' zeiden wij. 'Het zijn tweelingzusjes!' voegde hij eraan toe. Het was even stil. 'Wat is de natuur toch fraai,' zei ik toen maar, waarna de vormgever enorm naar zijn monitor ging staren en ik naar mijn Nijntje-broodtrommel. 'Ik ga even naar de wc!' riep de collega, en neuriënd verliet-ie onze kamer, het printje wapperend in zijn hand. Een slordige negentig seconden later huppelde hij weer naar binnen. 'Kijk!' zei hij trots. Het blaadje was besmeurd met wat slierten dik, wit vocht. Tot op de dag van vandaag weet ik niet of het handzeep uit een pompje was of iets anders. Bovenstaande anekdote speelde zich vijftien jaar geleden af, toen de uitdrukking NSFW nog niet bestond. Het was dan ook een heel gedoe om op je W iets binnen te halen dat NS was. Vanwege de slakkensnelheid van de gemiddelde internetverbinding stond online porno kijken in die tijd nog gelijk aan pure erotiek: het duurde soms wel vijf seconden voordat je een volledig plaatje op je scherm had. (Aan filmpjes begon je niet eens.) Tergend langzaam werd de afbeelding van boven naar beneden opgebouwd - wat je in die tijdsspanne allemaal bij elkaar kon fantaseren was meestal een stuk gruiziger dan het plaatje dat uiteindelijk op je CRT-monitor verscheen. Nu er op ieder kantoor internet is, kan er - als de systeembeheerder tenminste meewerkt - op iedere werkplek porno worden gekeken. Zonder gevaar is dat niet: nog steeds worden er mensen (mannen) ontslagen omdat ze op hun computer porno hebben gekeken tijdens het werk. Zelf ben ik al jaren een thuiswerkende zzp'er, en omdat ik ook nog eens alleen woon is alles wat ik online bekijk automatisch safe for work. Maar of dat nou zo leuk is? Dankzij YouPorn en zijn schimmige broertjes heb ik filmpjes gezien na afloop waarvan ik me zo smerig en gebruikt voelde dat ik urenlang huilend heb gedoucht met een staalborstel als spons. Vind je het gek dat ik terugverlang naar de tijden toen een cream pie nog gewoon een taart was, een pearl necklace een parelketting en bukkake een concertzaal in Tokio waar Cheap Trick dat legendarische livealbum had opgenomen? Toen je in de bosjes bij school beduimelde seksboekjes (NSFS) doorgaf en maar hoopte dat de meester je niet zou betrappen? Toen je nog opgewonden werd van twee naakte tweelingzusjes? Iedereen heeft het over de dreigende geldontwaarding, maar intussen is er iets veel ergers aan de hand: porno-inflatie. Internetporno kijken anno nu is net zo spannend als een leeggelopen opblaaspop bestijgen. Eigenlijk zie ik maar één manier om die spanning in mijn leven terug te brengen: ik moet weer een kantoorbaan nemen. Zouden er ook broodtrommels te koop zijn met Sasha Grey erop? *Eerder gepubliceerd als column in Bright #45 d o n d e r d a g   2 3   a u g ALS IK HIER KLIK, DOET HET DAAR PIJN* - Naar mijn huisarts ga ik steeds minder, want die zegt bij elke gezondheidsklacht dat ik maar een warme douche moet nemen. Gelukkig heb ik Dokter Google op mijn computer! Hoewel, aan internet heb je ook niet veel als het om je gezondheid gaat. Eén van mijn gezondheidsklachten is bijvoorbeeld deze: ik ben vaak dodelijk vermoeid, ook al slaap ik vrijwel elke nacht twaalf uur. Dan ga je je zorgen maken. Ontstaat die vermoeidheid door de banale gesprekken die ik iedere dag moet voeren met de plaatselijke middenstand, of is er iets ergers aan de hand? Googlen op 'vermoeidheid' en een paar keer doorklikken leidde gistermiddag tot een onheilspellende diagnose: kanker. Nog maar net bijgekomen van de schrik, zocht ik op een andere klacht: ik vind dat ik wel erg vaak moet plassen. Nu drink ik ook veel, om de pijn van het leven te verzachten (daar helpt nu eenmaal geen warme douche tegen), maar dat is weer een heel ander verhaal. Wat denk je dat Google zei? Blaaskanker! Mijn rug, had ik het daar al over gehad? Na een paar uur computeren heb ik vaak pijn in mijn onderrug. Anyway, je raadt het al. Botkanker. De vreemdste klacht, een onverklaarbare hunkering die ik de laatste tijd geregeld voel naar een grote bak patat-döner van snackbar Ten Beste, typte ik maar niet eens meer in, want ik wist al wat Dokter Google zou zeggen: dönerkanker. Inmiddels had ik zo vaak 'kanker' gelezen dat ik dacht dat ik op een forum voor Marokkanen zat, in plaats van op allerlei medische sites. Maar konden al die klachten niet gewoon symptomen van stress zijn, vanwege mijn nieuwe functie als columnist van Bright? De vraag hoe ik in Jobsnaam elke twee maanden die laatste pagina moest vullen, spookte tenslotte al de hele week door mijn hoofd. Ik zette de douche maar weer aan. Ik ben niet de enige die online doktertje speelt. Ooit las ik in een onderzoek (ik geloof op internet) dat zeven van de tien mensen eerst hun gezondheidsklachten googlen voor ze besluiten wel of niet naar de dokter te gaan. Daar zijn huisartsen om twee redenen niet blij mee: 1) mensen trekken de verkeerde conclusie en gaan niet naar de huisarts, terwijl ze wel iets ernstigs hebben en 2) mensen trekken de verkeerde conclusie en gaan wel naar de huisarts, terwijl ze niets ernstigs hebben. Waarna de huisarts uren bezig is de patiënt te overtuigen dat hij echt geen dönerkanker heeft. Zoals zo vaak was ik van al dat klikken weer geen steek wijzer geworden. Een mens kon toch niet vier verschillende soorten kanker hebben? Of googlede ik gewoon verkeerd? Natuurlijk, dat was het: ik moest al mijn symptomen niet apart intypen, maar tegelijk! Daar gingen ze het zoekveld in: vermoeidheid, lagere rugpijn, hunkeren naar voedsel, vaak moeten plassen. En hoera, eindelijk was Google eenduidig in zijn diagnose: ik ben zwanger! Over gebrek aan onderwerpen hoef ik me het komende jaar dus geen zorgen te maken. *Eerder gepubliceerd als column in Bright #44 v r i j d a g   1 1   n o v WERKEN VOOR DE BANK - Als amateursocioloog en professioneel tekstschrijver kom ik graag op de website van De Telegraaf. Niet omdat ik de nieuwsberichten daar zo interessant vind, maar vanwege de reacties onder die berichten. Op hun slechtst zijn die reacties goed geformuleerde en dito onderbouwde meningen, op hun best zijn ze een Ulysses-achtige stream of consciousness. Lees meer >> d i n s d a g   2 6   a p r SPIELE - Om wat spanning in mijn leven te brengen, heb ik gisteravond tijdens het televisiekijken de taal van mijn mobiele telefoon, een stokoude grijsblauwe Nokia, veranderd van ‘Nederlands’ in ‘Deutsch’. Het gewenste effect werd meer dan bereikt: met mijn Duitse mobieltje voelde ik me als een vork in een bord soep. 'Menu' werd in het schermpje weergegeven als Menü, dat was nog te overzien, maar een berichtje versturen heette ineens Kurzmitteilung verfassen en 'Laatst gekozen nummers' was Gewählte Rufnummern geworden. Ook kwam ik ergens de optie Dienstbefehle eingeben und senden tegen - zo oud kon mijn Nokia toch nog niet zijn? Ik vroeg me af of alle mensen die ik nu zou bellen in slecht nagesynchroniseerd Duits terug zouden praten. Maar goed dat ik niet voor ‘Italiano’, of - bungeejumpspannend - ‘Türkçe’ heb gekozen, dacht ik een kwartier later, terwijl ik enigszins panikerend de telefoon weer op ‘Nederlands’ probeerde te krijgen, hetgeen me uiteindelijk lukte via de optie Sprache. Ik had een beetje last van mijn maag gekregen. Spanning in het leven wordt zwaar overschat, concludeerde ik, en zeeg weer terug in mijn rookstoel. Waar was de afstandsbediening? d i n s d a g   2 6   a p r DE STILTE VAN DE LAMME* - Als normaal mens hanteer ik bij alles wat ik doe een systeem. Zo richt ik mijn huis in volgens het uit de wereld van computerprogrammeurs afkomstige Gigo-adagium. Gigo staat voor garbage in, garbage out - het overgrote deel van mijn meubilair komt derhalve van de straat, van het grofvuil. Het grofvuil is een soort IKEA voor de misantroop: je volgt een vaste route en zoekt meubels uit die je meestal nog zelf in elkaar moet zetten ook, maar dan zonder mensen tegen te komen. In de grote stad waar ik woon, kan ik verschillende malen per week mijn hart en vuilnis ophalen. Zo fietste ik vannacht na iets te overdadig cafébezoek langs een stille gracht waar ik een berg grofvuil aantrof waar je u tegen zegt: twee roodpluchen stoelen, een strontkleurige bank, een spiegel waarin je jezelf kon zien en een tafel met daarop een tiara en een Spaanse gitaar. Ik was ontroerd: deze verzameling was duidelijk afkomstig van iemand die verstand had van wonen! Ik stapte van mijn fiets, ging op de tafel zitten, pakte de gitaar en speelde een stukje uit het nummer Hippies van de Haagse band Burma Shave, gevolgd door een riff uit Inside Looking Out van de Amerikaanse band Grand Funk Railroad. Hoe lang hadden deze nummers al niet meer in de openbare ruimte geklonken? Te lang! Jammer dat er geen publiek was. Hoewel? Iets verderop ging een deur open. Een wat oudere man, type morsig, stapte zijn huis uit, liep zonder mij een blik waardig te keuren naar de afvalberg, pakte de zilverglimmende tiara en ging weer naar binnen. Ik stelde me voor hoe hij reeds in de hal van zijn huis alle kleren van zijn lijf stroopte en in de badkamer voor de spiegel ging staan met zijn oude, gerimpelde geslacht tussen zijn benen geklemd, zodat er alleen een driehoekje grijskrullend schaamhaar zichtbaar was. Ik stelde me voor hoe hij de tiara opzette, in de spiegel keek en tegen zijn spiegelbeeld zei: ‘Would you fuck me? I’d fuck me. I’d fuck me hard.’ Opnieuw ging de deur open, opnieuw kwam de tbs-er in de dop naar buiten en opnieuw liep hij naar de afvalberg. Wilde hij mij soms betrekken in de uitwerking van zijn gedegenereerde fantasieën? Snel legde ik de gitaar terug op tafel, sprong op mijn fiets en sprintte zonder achterom te kijken naar huis. Sommige mensen zijn gewoon niet normaal. *Eerder gepubliceerd als column op Nietnormaal.nl. m a a n d a g   2 8   j u n ERIN EN ERUIT - Toen ik gistermiddag thuiskwam na een bezoekje aan de Albert Heijn, vond ik een bericht van Paalman in mijn mailbox. Of er dit jaar nog een update op Maarwatishet.com kwam. 'Bel me anders vanavond even,' mailde ik terug, 'dan zet ik mijn cassetterecorder aan en is er morgen een update.' En zo geschiedde. Lees meer >> v r i j d a g   5   m r t EEN DAGJE NAAR DE BANK - Het was aan het begin van een doordeweekse middag en Oxysept liep door de woonkamer van zijn huis in het Utrechtse stadje U., op zoek naar zijn paspoort. Hij moest de deur uit, de stad uit zelfs, en dat vooruitzicht maakte hem altijd ietwat zenuwachtig. In zijn linkerhand had hij twee rode biljetten van vijfentwintig gulden die hij zou gaan inwisselen bij De Nederlandsche Bank in het Amsterdamse stadje A. Lees meer >> m a a n d a g   1 4   d e c OPEN BRIEF AAN DE MAKERS VAN WORD 2007 - Bij mijn laatste verhuizing, ongeveer vijf jaar geleden, had ik in mijn zenuwen ('Je weet maar nooit!') de grootste bus gehuurd die je met een normaal rijbewijs nog mag besturen. Helaas was ik vergeten dat ik - in mijn streven onthecht te raken van materiële zaken - bijna geen huisraad meer heb. Lees meer >> m a a n d a g   3 0   n o v EEN FRAAI UITZICHT - Van de weinige functies die ik mijn leven heb vervuld, is die van woongoeroe de interessantste geweest. En de makkelijkste. Voor de functie van woongoeroe bestaat geen opleiding en je hoeft er ook geen specifieke kennis voor te hebben. Wat je wel moet hebben is tijd, liefst in overvloedige mate. Lees meer >> m a a n d a g   2   f e b DE PROFESSOR - Laatst deed ik mee met een IQ-test op televisie. Ik moest 56 vragen beantwoorden met onderwerpen als taal, rekenen, ruimtelijk inzicht en wat al niet meer en mijn antwoorden sms'en. De uitslag was naar tevredenheid: ik had een IQ van 144. De volgende dag stuurde ik een e-mail naar iedereen die ik kende, of er vanaf nu aan mij gerefereerd kon worden als 'de professor' in plaats van 'die rare Oxysept'. Hoewel ik louter smalende reacties ('Lul!') kreeg op mijn verzoek, was ik de hele dag bijzonder ingenomen met mezelf. Totdat ik die avond in de supermarkt een nieuw sms'je van het televisieprogramma ontving: ze hadden de uitslag van de thuisdeelnemers verkeerd berekend. Na correctie bleek mijn IQ slechts 140 te zijn, zo stond er in kille letters op het groene schermpje van mijn mobiele telefoon. Hebt u ooit een volwassen man zien huilen naast een schap Conimex-producten? Maar goed, 140 grenst nog steeds aan bijna gekmakende genialiteit, dus ik hoefde niet meteen te wanhopen. Nu vraagt u zich misschien af: wat kun je allemaal met een IQ van 140? Dat zal ik u laten zien aan de hand van twee anekdotes, die u desgewenst op verjaardagen kunt navertellen alsof u ze zelf heeft meegemaakt. Anekdote één. Onlangs was ik met een elektrische schuurmachine een betonnen vloer aan het schuren. Aan de elektrische schuurmachine zit een snoer, en de kunst van het elektrisch schuren bestaat eruit dat je niet over je snoer heen schuurt. De rest gaat vanzelf. In mijn kluskleren schuurde ik over het beton dat het een aard had, stofwolken hingen laag in de kamer en de transistorradio speelde liedjes van Guus Meeuwis, Bløf en Nick & Simon. Midden in een lange haal voelde ik een flinke bobbel onder de machine. Daar zit nog heel wat verdroogde tapijtlijm, dacht ik, en drukte de schuurmachine eens extra hard aan. Toen pas zag ik dat mijn snoer om de schuurband zat gewikkeld en verder eigenlijk ook om het binnenwerk van het hele apparaat. Snel zette ik de knop op 'Uit' zodat ik het snoer kon ontwarren - een beetje laat, want de vrolijk gekleurde draden staken al door de zwarte isolatie heen. Het besef dat ik met mijn IQ van 140 helaas was vergeten de stekker uit het stopcontact te halen voor ik de draad beetpakte, kwam als een enorme schok. Twee. Een paar maanden geleden kwam ik uit het zwembad. Met mijn mooie jongenshaar fris geföhnd onder zo'n raar machientje aan de muur en mijn sporttas op mijn rug liep ik door de hal richting uitgang. De plexiglazen schuifdeuren openden zich automatisch en ik stapte welgemoed de frisse buitenlucht in. Daar werd mijn weg versperd door een grote groep mongolen die met moeite in bedwang werden gehouden door een stevig beschoeide leidster met een luide stem. De mongolen wilden allemaal tegelijk naar binnen en dat paste natuurlijk nooit, maar ja, het zijn mongolen, dus wat wil je. (Ik weet dat het correcte woord voor mongool tegenwoordig 'lijder aan het Downsyndroom' is, maar dat vind ik lang niet zo krachtig als mongool. In mijn jeugd heetten mongolen overigens weer anders dan nu: ongelukkig. 'Die-en-die heeft een ongelukkig kind gekregen', hoorde je volwassenen soms zachtjes zeggen, en dan wist je dat je niet moest doorvragen. Ook geen beste term trouwens, ongelukkig, want volgens mij zijn mongolen niet ongelukkiger dan reguliere mensen. Sterker nog: ze hebben bijna altijd een lach op hun gezicht. Of is dat gewoon een façade, waarachter pure wanhoop over de leegte van het bestaan schuilgaat? Niets menselijks is een mongool immers vreemd.) Waar was ik? O ja, ik stortte mijzelf midden in het gedruis, baande mij een weg (Mozes, op weg naar het beloofde land) en kwam er uiteindelijk aan de achterkant van de groep weer uit met mijn IQ van 140. Toen hoorde ik de stem van de leidster: "Hé, jij daar! Kom terug!" In paniek rende ik naar mijn fiets, haalde de drie sloten eraf en reed met hoge snelheid het parkeerterrein van het zwembad af. Zonder zijwieltjes! Kan ik wel. v r i j d a g   3 0   j a n MAAK ER MAAR EEN DUBBELE VAN - Vandaag zat ik al om half tien 's ochtends aan de Jack Daniel's. Niet uit zelfdestructie, maar omdat ik mijn lenzen nog niet in had gedaan. U moet weten: ik drink mijn espresso en mijn whisky uit dezelfde glaasjes. Mooie glaasjes zijn het: slank, sober vormgegeven, geribbeld, niet te hoog en niet te laag - een beetje als ikzelf, zeg maar. Vanochtend pakte ik een dergelijk mooi glaasje van het aanrecht en zette het onder mijn espressomachine, zoals ik dat elke ochtend doe. Ik dacht dat ik een schoon glaasje op het roostertje geplaatst had, maar toen de eerste druppel espresso de machine verliet en even in het luchtledige bleef hangen, alsof hij erover twijfelde om te vallen (excuses, ik ben dinsdag uit eten geweest met een dichter), zag ik dat er nog een bodempje whisky van de vorige avond in het glas zat. Espresso zetten is net als ejaculeren: je kunt het proces niet onderbreken, want dan gaat je mooie apparaat stuk. Dus liet ik de machine maar begaan. Waarom ook niet? Het was tenslotte een genot om het ding te horen ratelen, deze machine uit de fabrieken van Krups, een betrouwbare Duitse firma die zelfs in 1940 al oerdegelijke producten leverde die minstens vijf jaar meegingen. Ik moest even denken aan de Tweede Wereldoorlog, die zwarte periode uit de menselijke geschiedenis. Niet te lang natuurlijk, want vier seconden later brak een nieuwe, iets vrolijker zwarte periode aan: mijn espressowhisky was klaar. Wat te doen? Weggooien was zonde, zowel van de espresso als de whisky. Na een kort wikken en wegen nam ik het glaasje mee achter mijn bureau en leegde het in twee flinke slokken. Zelden had ik zo'n productieve tien minuten als die na deze versnapering. Ik denk dat ik bij mijn volgende kopje whisky de dosis espresso maar eens ga verdubbelen. Wat zal de rest van de dag mij gaan brengen? Wat is het leven toch mooi! d o n d e r d a g   2 9   j a n THINGS TO DO IN HET UTRECHTSE STADJE U. WHEN YOU'RE ALIVE - Wat een ellende, wat een troep allemaal, het leven! Gelukkig heb ik een wapen in de strijd: mijn to-do list. Dat is een lijst waar alle dingen opstaan die nog moet doen, zowel privé als zakelijk. Ik leg het maar even uit - niet dat ik denk dat u minder slim bent dan ik, maar omdat ik iemand ken die al jaren van de ene goedbetaalde baan naar het andere bekende bedrijf hopt en nog nooit in zijn arbeidzame leven een to-do list heeft gemaakt. Hoewel ik het me niet kan voorstellen, zijn er vast meer mensen zoals hij. Laatst sprak ik hem in het café en ik vroeg hem hoe hij op zijn werk dan wist wat hij moest doen. Zijn antwoord kwam erop neer dat hij de hele dag de telefoon opnam en zich liet uitfoeteren door hogergeplaatsten (soms ook door lagergeplaatsten) omdat hij dit of dat nog niet had gedaan, waarna hij meteen dit of dat ging doen. "Zo kan het natuurlijk ook," zei ik tegen hem, "zo kan het natuurlijk ook," en tuurde in mijn halflege glas. Ik ken trouwens ook iemand die op zijn to-do list 'gelukkig worden' had staan, maar hem heb ik al jaren niet meer gezien. Waarschijnlijk is hij gelukkiger zonder mij in zijn buurt. Maar goed. Om te voorkomen dat ik gek word, mag mijn to-do list niet langer worden dan een half A4-tje. Iedere dag opstaan, naar mijn werkkamer lopen, stukjes typen over dit en dat en zorgen dat ik die avond een gezonde en voedzame maaltijd binnenkrijg, is zo ongeveer het maximale wat ik aan stress kan verwerken. Het is me dan ook een groot raadsel hoe andere, zeg maar gerust gewone mensen zich door het leven slaan. Ze moeten de kinderen naar zwemles brengen, de hypotheek oversluiten, verjaardagskaarten kopen en beschrijven met een originele tekst ('Gefeliciteerd!'), kleding kopen, verjaardagen bezoeken van andere gewone mensen, naar concerten van Guus Meeuwis, Bløf en Nick & Simon gaan, in de file staan, de auto naar de garage brengen, hun Hyves-pagina bijwerken, formulieren invullen, nog meer formulieren invullen, naar de tandarts gaan, naar de fysiotherapeut gaan, een e/o-rekening openen of juist sluiten, een vakantie boeken, een nieuwe werkster zoeken, overstappen van energie- en telefoonbedrijf, drie wasjes draaien (bont, wit en fijn), een laaf aan een touwladder op Marktplaats.nl kopen, Google Chrome installeren, karten en steengrillen met de zaak, de kinderen weer ophalen van zwemles - en dat vaak allemaal op één dag! In hetzelfde café sprak ik op dezelfde avond met iemand die in de psychiatrie werkte. Of er nou nog veel authentieke gekken in zijn kliniek rondliepen, wilde ik graag weten. "Van die mensen die zichzelf de hele dag voor hun hoofd slaan," zei ik, en sloeg mijzelf tijdens deze explicatie voor mijn hoofd. "Van die mensen die om de haverklap 'Het kengetal van God is 035!' roepen," ging ik verder. "Of zijn het juist allemaal mensen die hun to-do list niet meer afgewerkt krijgen?" "Het laatste," zei hij, en schetste de situatie beeldend: "Voor je het weet zit je twee weken onder een blauw dekentje naar steeds hetzelfde nummer van Metallica te luisteren." "Hmm," mompelde ik, "dat is precies hoe ik mijn laatste kerstvakantie heb doorgebracht." We zwegen allebei en tuurden in onze halflege glazen en ik maakte een notitie op de to-do list in mijn hoofd om de cd van Metallica te verwisselen en een andere kleur dekentje te kopen. w o e n s d a g   2 8   j a n ARBEIDSVITAMINEN - Ik had mijn kadaver maar weer eens naar de sportschool gesleept en zat voor mijn laatste oefening in een of ander werktuig van een firma die zijn hoofdvestiging waarschijnlijk in Guantánamo Bay had. Zittend werk, dat ligt me wel, maar het was me niet geheel duidelijk of ik nu moest duwen of trekken - een vraag waar ik wel vaker tegenaan loop in het leven. Uit het plafond klonk muziek, om precies te zijn: The Funk Phenomena van Armand van Helden. Naast mij was een man in een soort zwempak heel erg duidelijk aan een vrouw van naar schatting 13 kilo aan het uitleggen hoe je een beamer op een laptop moest aansluiten, of andersom. "Het is heel simpel," zei het zwempak, en hij haalde diep adem, alsof hij honderdvijfentwintig meter onder water ging zwemmen in het Sportfondsenbad. "Eerst moet je de stroomkabel van de beamer aansluiten en in het stopcontact doen. Daarna steek je de ene kant van de VGA-kabel in de laptop en de andere kant in de ingang RBG in of computer1 op de beamer. Sluit de geluidskabel aan op de koptelefoonuitgang van de laptop. Vervolgens zet je eerst de beamer aan en dan pas de laptop. Dan heb je waarschijnlijk meteen beeld. Een beamer heeft trouwens vaak twee aan-uitknoppen, zo'n grote aan de achterkant en een powertoets bovenaan. Die moet je dus allebei op standje aan zetten. Als je nu nog niks ziet, dan moet je op de Fn-toets van de laptop drukken, samen met een functietoets, die toetsen bovenin met F1 tot en met F12 erop. Welke functietoets het is, verschilt per laptop, maar meestal staat er CRT-LCD op, of een icoontje van een scherm. Door die toetsen in te drukken kun je zappen langs drie standen: je beeld alleen op de laptop, je beeld alleen op de beamer of je beeld op laptop en beamer tegelijk. O ja, de input van de beamer moet op RGB staan, dus niet op video of S-video, maar er zitten knoppen op de beamer waarmee je dat in kunt stellen. En eh... Als het beeld van je scherm afvalt omdat het te groot is, moet je de resolutie op je bureaublad aanpassen." Ik besloot het toestel te laten voor wat het was, stapte eraf en wandelde naar de kleedkamer. Wat is dat toch een onvoorstelbaar goed nummer, The Funk Phenomena. d i n s d a g   6   m e i 'HEB JIJ TIËSTO OOIT EEN PLAAT VAN HENK BORGHUIS HOREN DRAAIEN?' - Nu Nederland volgens het Centraal Bureau voor de Statistiek meer dj's dan inwoners telt, wordt het steeds moeilijker voor een dj om zich te onderscheiden. Hoe blijft VIP-dj Oxysept origineel? Een dag lang de Utrechtse vrijmarkt afstruinen met dit stijlicoon levert een hoop antwoorden op, hoewel het niet altijd duidelijk is op welke vragen. 'Waarom heeft Albert Heijn geen poppetjes van Vader Abraham uitgebracht?' Lees meer >> v r i j d a g   1 8   j a n INTUSSEN IN DE ONTWIKKELINGSLANDEN - Goed bedoeld loopt vaak slecht af, niet alleen in mijn eigen leven, maar ook in de rest van de wereld. Zo zat ik afgelopen weekend televisie te kijken. Van Dis in Afrika, om precies te zijn. Adriaan van Dis, om precies te zijn. In een Afrikaans dorpje interviewde hij een Afrikaanse mevrouw - haar Afrikaanse kindje stond naast haar en keek met grote ogen naar de dito witte mijnheer. De toon van het gesprek werd al snel serieus-droevig, Van Dis viste en uiteindelijk kwam het eruit: de vrouw had een ziekte waar ze de naam niet van durfde te noemen. Heeft het drie letters, vroeg Van Dis in zijn beste Engelands. Ja, de ziekte had drie letters. En haar kind had het ook. O nee, dacht ik, wat verschrikkelijk! Nu hebben zelfs Afrikanen RSI! Geschokt zette ik de televisie uit. Dat komt er nou van al die gratis laptops voor Afrika. m a a n d a g   1 7   s e p SPREKEN IN HET *kuch* OPENBAAR - Het liefst lig ik de hele dag onder een stapel jassen, maar af en toe ontkom ik er niet aan om de deur uit te gaan en mij onder de mensen te begeven. Zo gaf ik de afgelopen maanden twee voordrachten in de semi-privésfeer. Vanwege de algemene geldigheid ervan maak ik die twee teksten bij dezen openbaar. Dat is ook een stuk makkelijker voor de directeur van het Letterkundig Museum - zo hoeft hij na mijn dood niet door mijn schoenendozen te spitten en houdt hij meer tijd over voor het draaiend houden van Simon Vestdijks stofzuiger. De eerste voordracht heet 'Goedemorgen, klootzakken!' en de tweede voordracht is getiteld Verhaal over Anton, die eigenaar is van café De Stad. (Mijn mooie stem moet u er zelf maar even bijdenken.) m a a n d a g   9   j u l WERK - Kan Oxysept een erotisch verhaal schrijven? Wie is de regisseur van Pulp Fiction? Wat voor speciale dag was 20 april 2006? Wil Zero de Foster Parent worden van Oxysept? Al deze kwesties komen aan bod in nieuwe afleveringen van [ Werk ], de almaar uitdijende verzameling chatlogs van Zero en Oxysept. Lees meer >> m a a n d a g   8   j a n DE KATTENFLUISTERAAR - Kent u de film De Paardenfluisteraar? Ik ook niet, maar het verhaal schijnt te gaan over een man die nogal goed contact heeft met paarden, alles geestelijk natuurlijk. Hetzelfde heb ik met katten, en het is dus niet vreemd dat ik onlangs het verzoek kreeg twee weken lang op de kat (en het huis) van Poes te passen. Lees meer >> v r i j d a g   6   o k t NOTULEN 30-09-2006 - Vraagt u zich wel eens af wat de term 'sociale woningbouw' betekent? Nu, dat zal ik u als ervaringsdeskundige vertellen: dat betekent dat je in een huis woont waar je precies kunt volgen wat er in de huizen onder, naast en boven je gebeurt. Alsof je allemaal samenwoont, zeg maar. Lekker sociaal! Lees meer >> w o e n s d a g   1 6   a u g ZELF MARTIN BRIL WORDEN (VALT HELEGAAR NIET MEE) - Omdat Volkskrant-columnist Martin Bril een paar weken met vakantie zou gaan, schreef de Volkskrant eind juni een wedstrijd uit met de titel 'Zelf Martin Bril worden'. De opdracht: schrijf uw eigen imitatie-Martin Bril-column, met gebruik van zoveel mogelijk stijlkenmerken van de meester zelf. Lees meer >> m a a n d a g   2 4   j u l RUK! - Toen onlangs de langverwachte Playboy met naaktfoto's van Bridget Maasland verscheen, durfde ik natuurlijk geen exemplaar te kopen. Wat moest mijn sigarenboer wel van mij denken? Die vond mij toch al een slecht mens sinds ik een paar jaar geleden was gestopt met roken en alleen nog maar krasloten, postzegels en af en toe een verjaardagskaart met een glimlachende koe erop bij hem kocht. Gelukkig had ik een alternatief: internet. En ja hoor, al op de avond van de dag dat de nieuwe Playboy in de schappen lag, zag ik op diverse weblogs links naar de gescande foto's. Jolige webloggers maakten stoere opmerkingen over broodjes rosbief en landingsbanen. Hun kennis van de vrouwelijke anatomie was ongelooflijk - het kon bijna niet anders of die webloggers moesten met duizenden vrouwen seks hebben gehad. Betrouwbare gidsen op weg naar het beloofde land, dus! Van opwinding zat ik te zweten achter mijn computer. Ik bewoog mijn muis naar de onderstreepte tekst WE GOT HER: BRIDGET MAASLAND PLAYBOY en vol verwachting klopte niet alleen mijn hart toen ik de link aanklikte. Het beloofde land bevond zich volgens mijn browser op www.2damnhot.com. Maar al wat ik op die site zag: geen Bridget, zelfs niet met kleren aan. Alleen maar reclame voor 'Hollywoodschandalen'. Ik kon 165 hoge-resolutiefoto's van Tara Reid bestellen. Maar ik wilde geen Tara Reid. Ik weet niet eens wie Tara Reid is. Ik wilde 165 foto's van Bridget, desnoods in lage resolutie. Met behulp van de nijvere webloggers zocht ik verder. Ik was immers op een missie. Op img139.imagevenue.com moest ik zijn! Maar helaas, daar waren de foto's ook alweer verdwenen. Net als op img45.imagevenue.com en img9.imagevenue.com. Ik begon mijn vertrouwen in de webloggers een beetje te verliezen. Na vier uur klikken was ik zo wanhopig dat ik al bevredigd zou worden door een foto van Bridget in een dikke winterjas, maar zelfs dat was me niet gegund. Tegen twee uur 's nachts gaf ik het op. Geen vleeskleurige pixel van Bridget gezien maar wel een lamme rechterarm gekregen. Nu ja, toch nog de helft van mijn missie volbracht. m a a n d a g   1 3   f e b DOOD GAAN WE ALLEMAAL - Als mensen mij vragen wat ik per se nog wil doen voordat ik doodga, hoeven ze niet te rekenen op antwoorden als 'een wereldreis maken' (te veel gedoe en ik heb al National Geographic op mijn televisie), 'de marathon van New York lopen' (idem, maar vervang National Geographic door Eurosport) of 'gitaar leren spelen' (dat kan ik namelijk al). Lees meer >> d o n d e r d a g   1   d e c UTRECHT - Ook in de muziek geldt: minder is meer. Was Smurrie bij zijn een-na-laatste optreden nog een trio, het meest recente optreden werd als duo uitgevoerd. Zo doorgeredeneerd zou Smurrie na het volgende optreden niet meer bestaan, wat maar weer bewijst dat doorredeneren tot niets leidt. Lees meer >> d i n s d a g   2   a u g WERK - Wat zit er in een rookworst? Hoeveel betaalt Zero maandelijks aan de firma Eneco? Hoe zien Oxysepts nieuwe buren eruit? En wat is het concept van het tv-programma Villa Tepelhof? Lees meer >> d i n s d a g   2 8   j u n MET THEE WORDT GEEN KUNST GEMAAKT - Onlangs had ik het genoegen te poseren voor de kunstenaar Han Hoogerbrugge. Nee, dat hoefde niet naakt - ondanks herhaaldelijk aandringen hierop van mijn kant. Lees meer >> w o e n s d a g   2 6   j a n BALLETJES IN WITTE PAP - Toen ik gistermiddag thuiskwam na een bezoekje aan de bakker, vond ik een bericht van Paalman in mijn mailbox. Of er dit jaar nog een update op Maarwatishet.com kwam. 'Bel me anders vanavond even,' mailde ik terug, 'dan zet ik mijn cassetterecorder aan en is er morgen een update.' En zo geschiedde. Lees meer >> m a a n d a g   1 1   o k t MET JE KNECHT - Vanwege de voordracht ervan, gisteren in café De Stad, het stokoude verhaal [ Met je knecht ] herschreven, uitgebreid en digitaal geremasterd. Lees meer >> m a a n d a g   5   j u l HET AFSPRAAKJE - Daar zat ik dan: gewoon thuis, in mijn rookstoel, de krant te lezen. De klok tikt en het koffiezetapparaat pruttelt. Ziet u het voor zich? Het lijkt een vredig tafereeltje, zeker met dat schilderij van een huilend zigeunerjongetje aan de muur, maar intussen bevond ik mij in een noodsituatie: die avond zou ik een afspraakje hebben. Met een vrouw - ook dat nog. Lees meer >> a r c h i e f

Bezoekers zeggen: "Onze directeur wilde een advertentie plaatsen om personeel te werven en tegelijkertijd de naamsbekendheid van ons consultancybureau te verhogen. Dus moest ik van mijn directe manager een tekstschrijver gaan zoeken. Zelf had ik al iets bedacht: 'Wij bieden een prettige en collegiale werksfeer in een dynamische, informele werkomgeving met uitdagende projecten en ruime opleidingsmogelijkheden. Zelfstandige en resultaatgerichte werkhouding vereist.' Toen ik dat aan Oxysept voorstelde begon hij zachtjes te huilen. Heb jij dan een beter idee? vroeg ik. Daarop kwam hij met het plan om de naam van ons bureau te veranderen in Deloitte, Accenture, Price, Waterhouse, Lybrand, Coopers, Ernst en Touche. 'Heb je in een klap honderd procent naamsbekendheid!' riep hij, op een toon alsof hij de grootste consultant aller tijden was. Een dag nadat ik Oxysept de deur uit had gewerkt ontving ik een factuur ten bedrage van 900 euro voor twee uur werk. We overwegen nu een rechtszaak aan te spannen wegens wanprestatie, maar eerst gaan we een consultancybureau inschakelen dat moet gaan onderzoeken of zo'n zaak haalbare kaart is. Ik zie een hoop beren op de weg, dus er zal nog heel wat gezwaluwstaart moeten worden." -- Hans Bijkerk (23), assistent trainee junior consultant "Het spreekt vanzelf dat de opheffing van Oxysept en die ranzige website van hem bovenaan onze lijst met actiepunten stond. Volkomen respectloos naar vrouwen toe, zoals hij het heeft over 'een tjik scoren', 'een Gouden Onderstel™' en 'nooky', iets wat hij zelf waarschijnlijk nooit heeft. Hij probeert zich voor te doen als een fijnbesnaarde intellectueel, maar één blik op die walgelijke ICQ-gesprekken met zijn vrienden is genoeg om te zien hoe hij werkelijk is. Vanzelfsprekend hebben we deze rommel aangekaart bij het Meldpunt Discriminatie Internet, maar die hadden het al veel te druk met Kippfest, zeiden ze. Een flauwe smoes, maar dat meldpunt is natuurlijk ook weer zo'n bolwerk van blanke mannen van vijftig jaar die elkaar allemaal de hand boven het hoofd houden. Toen heb ik zelf maar een gesprek met Oxysept geregeld; we hebben een kopje koffie gedronken in een café en hij bleek eigenlijk best mee te vallen. Lekker kontje ook!" -- Miranda Bekker (weigert haar leeftijd te noemen), voorzitter stichting Wij Vrouwen Eisen Cyberspace Terug "Zo heb je sinds kort dus die nieuwe Heinz Sandwich Spread-reclame op tv. Maar die is dus hetzelfde als de vorige, van vijftien jaar geleden. Niks lekker fris, lekker anders: alles hetzelfde, alleen waait het nu wat harder. Alsof je ineens winderig wordt van Heinz. Ik zou het niet weten, want ik eet het niet. Een seksuoloog heeft toch ook niet de hele dag seks? Een vergelijkbare casus in mijn wetenschappelijke vakgebied is dat je vroeger bijvoorbeeld ook Twix had en dat heet nu dan ineens Raider. En Treets heet M&M's. Maar dat vind ik wel weer goed want ik wist nooit of ik Treets nu moest uitspreken als Treets of als Treets. Smarties zaten in zo'n tube maar nu in een heleboel kleine doosjes. Dat is slim bedacht, want zo verkoop je er meer, vandaar de naam Smartie. Ik bedoel maar: ook in de verpakkingswereld zit men net zomin als in de retail niet stil. Dit is een voorbeeld van een van mijn marketingcolumns die ik naar Oxysept van Maarwatishet.com heb opgestuurd om op zijn site te plaatsen omdat ik weet dat die veel wordt gelezen door trendwatchers. Lees ook mijn marketingweblog want marketingweblogs zijn de toekomst vind ik als je goed kunt schrijven moet je het doen ga ervoor!" -- Herman Boeschoten (39), marketing consultant en retaildeskundige "...daarom kom ik vrijwel dagelijks op [ Maar wat is het? ]. Bovendien is deze site handig voor school; als ik een werkstuk moet schrijven vind ik hier altijd alle informatie die ik nodig heb! Om nog maar te zwijgen over de scherpe levensinzichten die ik hier opdoe. Ja, deze site heeft echt mijn leven veranderd!" -- Henk Bakkems (43), Havo-scholier "Ik zeg altijd maar: wat de elektrische stoel voor de galg betekende, betekent het internet voor het reisbureau om de hoek. Zo is dat gewoon en je moet je kansen grijpen waar ze liggen. Als ondernemer ben ik in 1996 gestart met Travelreis Online. Dat is een website waar je reisverhalen kunt plaatsen en lezen en reizen boeken. Dat was toen in die tijd in de pioniersfase een gewaagd businessplan, maar als ondernemer moet je je nek uit durven steken vind ik. Altijd maar bij moeders pappot zitten klagen is zo Hollands! Neem toch eens zelf wat initiatief en stamp een initeel begin uit de grond en bouw het uit! Maar niet iedereen gunt je het succes in onze deltapolder o nee. Maar dat hoort erbij en de klappen vang je op desnoods lever je je auto in want dat is ondernemen. Zo kwam ik ook in contact met collega-ondernemer Oxysept van Maarwatishet.com en hij werd al gauw de belangrijkste schrijver op Travelreis Online. Zoals hij zijn reizen beschreef: net alsof je er zelf bij was! Menigmaal heb ik de Carpetland moeten laten komen want als hij weer eens zo beeldend over een diarreeaanval schreef kreeg je het zelf ook! Maar nu ben ik er via de collegaondernemers van Google achter gekomen dat hij al zijn reisverhalen compleet verzonnen heeft zelfs de 20-pagina-special van zijn wereldreis. Hij gaat nooit op reis en is in de laatste vijf jaar 1 weekend naar Rome geweest dat is alles. En daar heeft hij dan niet eens over geschreven. Ik werkte op het laatst zo'n 170 uur per week aan Travelreis Online maar ben nu alle streetgeloofwaardigheid kwijt en als je dan zo kapot moet gaan is heel erg." -- Henk Doets (54), beheerder website Travelreis Online "Ik weet nog goed dat we de inschrijving ontvingen van de firma [ Maar wat is het? ]. Het formulier stond vol met onleesbaar gekrabbel, tekeningen van boerderijdieren en vlekken van onduidelijke herkomst. Bij het onderdeel 'geschat inkomen voor het fiscale jaar 1999' had Oxysept neergekladderd: Kan ik niet invullen, er zijn te weinig vakjes voor het aantal nullen. Nou, met dat soort grappen hoef je bij ons niet aan te komen. Met geen enkel soort eigenlijk. Meteen een naheffing van tienduizend gulden naar Oxysept gestuurd, nog voordat hij één gulden had verdiend. O ja, als u het niet eens bent met deze testimonial, moet u binnen zes weken na de dagtekening ervan een bezwaarschrift sturen naar de Belastingdienst. Een bezwaarschrift wordt als tijdig beschouwd als het binnen de gestelde termijn is ontvangen." -- Wouter van Meckelenburg (49), hoofd speciale operaties Belastingdienst ondernemingen Utrecht. "Hallo dames! Ik ben Gerrit, 39 jaar jong en ongetrouwd. Ik wil deze ruimte graag gebruiken om in contact komen met jou: een vrouw van tussen de 30 en 39 jaar, in bezit van een verwerkt verleden en een gouden onderstel™. Je houdt van strandwandelingen, uitgaan en een goed gesprek met een glas rode wijn bij de open haard. En dan maar hopen dat het glas wat terugzegt. Kinderwens is welkom! Huisdieren niet, tenzij het lemmingen zijn. Mijn hobby's zijn telnetten en theelichtjes met Fimo klei versieren. Misschien dat ik jou ook kan versieren? Alleen is tenslotte ook maar alleen! Mijn favoriete websites zijn: Slashdot.org, Tweakers.net en natuurlijk Maarwatishet.com. En verder ken ik alle commando's van de VI-editor uit mijn hoofd! Wie durft de uitdaging aan en stuurt mij een e-mail?" - Gerrit Leegstra (39), free-lance uitzendkracht "...maar ja, ik bekijk het leven dan ook van de vrolijke kant! Op verjaardagen noemen ze mij altijd 'de gangmaker'. Als ik ergens binnenkom is het gelijk lachen! Dat komt, ik hou gewoon van gezelligheid, overal en altijd. Met een paar kwinkslagen krijg ik de boel wel aan de gang! Want waarom zou je somber zijn? Het leven heeft toch zoveel moois te bieden! En als het dan toch even tegenzit... 'Na regen komt zonneschijn,' zeg ik altijd maar. Maar na het bekijken van die depressieve dierenkaarten op [ Maar wat is het? ] weet ik dat ineens niet zo zeker meer. Ik denk dat ik vanavond maar niet naar die verjaardag van m'n collega ga, ik voel me plotseling heel raar. Wat heeft het leven eigenlijk voor zin?" -- Toine Huysinck (41), vertegenwoordiger in feestartikelen