[ Voorheen LAATSTE NIEUWS ]



Alle teksten copyright © 1998-2017Robert van Eijden.

Striptekeningen & Flash-animaties copyright © 1998-2017 Martijn Vugteveen.

w o e n s d a g  15  d e c
DE RAPPLAAT VAN DE EEUW - Misschien was het toch niet zo verstandig dat ik om elf uur hedenavond nog een pot koffie zette, en hem daarna ook opdronk vooral. Zwart, natuurlijk. Maar ja, je moet toch wat; een flinke dosis onversneden cafeïne maakt een mens immers vrolijk en speedy, en dat is een stuk leuker om te zijn dan somber en traag. Bovendien: somber is uit, vrolijk is in - een gegeven waar ik af en toe behoorlijk somber van wordt.

Cafeïne is overigens - net als bijvoorbeeld strychnine (een sterk vergif uit braaknoten) - een basische verbinding die onder de familie der alcaloïden gerangschikt dient te worden. Het mooiste van cafeïne is dat het een maatschappelijk volkomen geaccepteerde harddrug is, het vervelendste is dat je er zinnen van gaat opschrijven als de vorige.

Wel weer prettig is dat ik vanavond zoveel koffie heb gedronken dat ik nu eindelijk de flow begrijp van die plaat van de Indelible MCs. Fukking hell zeg, Hans Klok (wie?) zou er alles voor over hebben (ik denk hierbij bijvoorbeeld aan zichzelf doormidden laten zagen door een charmante assistente, maar dan niet als truc, zeg maar) om te kunnen goochelen op het niveau van deze eloquente knakkers.

Niet met hoeden en konijnen, maar met woorden en beats, u begrijpt. Fire in which you burn, heet het onderhavige kunstwerk, en het is ook geschikt als achtergrondmuziek bij het oplossen van het cryptogram in de zaterdagse Volkskrant. Die waar ook de column van Ellen ten Damme in te lezen valt. Wat mij weer op het volgende brengt: Is het geen leuk idee om [ Even bijpraten met... ] ( de column van wijlen Lex Goudsmit) op te laten volgen door een serie columns onder de titel [ Even uitwaaien met... ], en die dan te laten schrijven door Diana Woei en Pieter Storms, in zo'n semi-hippe (denk Nieuwe Revu!) e-mailwisseling-vorm?

(Opdracht voor thuis: lees dit stukje voor op de beat van Fire in which you burn.)



w o e n s d a g  24  n o v
MET WIE IK SPREEK - (Dinsdagnacht 03:29 uur, huize Oxysept, de telefoon gaat. Wat volgt is een uiterst mysterieus gesprek.)

'Nee, ja, dat begrijp ik ook wel, maar zestienduizend chocoladeletters, gaat dat niet wat ver?'

'Fukking hell! Ook dat nog! U lijdt wel een beetje aan branchevervaging!'

'En wilt u dan een Griekse y of een lange ij, met puntjes als het ware?'

'Als ik erop ga zitten is dat zo gebeurd, ja.'

'Tuurlijk, ik heb toch een woordenboek! Maakt u zich geen zorgen.'

'Ja maar, ja maar, wanneer moet ik dan mijn site updaten? Da's alweer bijna een week geleden!'

'Nee, die ga ik nu echt niet meer wakker bellen, die heeft morgen weer opnames voor Sesamstraat. Een zware emotionele scène met Ieniemienie.'

'Hmm... dan moeten m'n knuffelbeesten maar even een weekje uit logeren...'

'U heeft makkelijk praten, u heeft een schimmel en een hele Wu-Tang Clan aan funky broeders om u te helpen. En ik ben maar een klein bleek jongetje, in m'n eentje dan ook nog!'

'Ik hoor het alweer. U bent niet de enige hoor, die in december met een piek zit. Pieken en december, dat hoort nu eenmaal bij elkaar.'

'Seth Gaaikema zou me daar anders zo honderd gulden voor betalen!'

'En waar heeft u dat domein dan geregistreerd?'

'Voor zover ik weet niet nee. Maar u wilt toch niet al die kleine kinderen die bolletjes in laten slikken? Als dat in hun maagjes openbarst... U leest toch ook de Nieuwe Revu?'

'Ik kan geen wonderen verrichten, hoor. U bent hier de bisschop, niet ik!'

'Nou goed dan. Ik regel het wel. Inderdaad, ik moet ook de huur betalen. Waar kan de factuur naartoe?'



v r i j d a g  19  n o v
NEDERLANDS ACTEREN - Het is natuurlijk uiterst stoer dat ik sinds een paar maanden in het café kan zeggen dat maarwatishet.com ingeschreven staat bij de Kamer van Koophandel in het Utrechtse stadje U.

Nadeel van die inschrijving is echter wel dat ik bijna dagelijks bedolven word onder allerlei papieren sp@m, meestal gericht aan de directie van [ Maar wat is het? ] of - nog leuker - het hoofd inkoop van [ Maar wat is het? ]. En vandaag smaakte ik zelfs het genoegen van het krijgen van telefonische sp@m.

'Spreek ik met de eigenaar van het bedrijf eh... Maar wat is het?' vroeg een zenuwachtige, pukkelige (dat kon ik door de telefoon horen, ja!) jongeman mij. Ik was net bezig een boterham met pindakaas te vermalen, dus er viel al meteen een pijnlijke stilte. Even overwoog ik om te zeggen dat dit de chauffeur was, en dat ik de directeur even zou roepen, maar dat leek mij iets te gevaarlijk, het zo snel torpederen van dit gesprek dat misschien nog wel tot een lap tekst zou kunnen leiden.
'Inderdaad, het is hij!' antwoordde ik de verkoper dus geheel naar waarheid. Deze herwon nu snel zijn zelfvertrouwen, dat hij volgens mij een beetje was kwijtgeraakt bij het uitspreken van Maar wat is het?, en ging meteen van start met een bijzonder warrig verhaal. Dit alles in anderhalve minuut gebracht zonder één keer adem te halen (respect naar hem!). Het ging geloof ik over 'de overheid die zich steeds meer terugtrok uit de markt', 'de enorme kosten die dat voor bedrijven met zich meebracht' en dat dit voor mij toch wel heel erg was. De uitsmijter: zijn collega wilde hierover wel gratis met mij een gratis half uurtje gratis komen praten. Wanneer het mij schikte dat hij gratis langskwam?

Mijn gedachten waren al tien seconden na het begin van zijn oratie afgedwaald naar groene weilanden vol met puppies, paardenbloemen en sprekende koeien, dus ik was enigszins aan de late kant met reageren toen hij opeens ophield met ratelen, u begrijpt.

'Ehrm...' stamelde ik, 'Een gratis consult?' Ik begon al met grote vreze te vrezen dat dit gesprek tot ver in de avond zou duren als ik nu niet met een afdoende antwoord aan zou komen zetten. Plotseling schoot mij iets te binnen: 'Gratis consulten, daar ben ik niet zo in geïnteresseerd. Kan het niet ExtraGratis?'
'ExtraGratis?' vroeg de man, wiens stem nu ineens weer net zo onvast klonk als in het begin van dit gesprek, 'wat is dat?'

'Kent u die term niet?' zei ik, 'Gratis is uit, ExtraGratis is in! Moet u niet eens naar bijscholing? Mag ik u daar misschien een interessante aanbieding voor doen? Inclusief tien bezoeken aan ExtraGratis.com kost u dat helegaar niks!'

'Eh... nee, nee, daar heb ik geen belangstelling voor,' antwoordde de man met een stemgeluid waaruit ineens alle zojuist nog zo rijkelijk aanwezige zwitserlevenslust verdwenen was. 'Maar het is ExtraGratis!' riep ik nog blij (hierbij enige stukjes brood met pindakaas in de rondte sputterend).
'Nee, dank u, echt niet,' antwoordde hij, nu dodelijk vermoeid klinkend. 'En wilt u mij nu verder met rust laten?' Zijn uitspraak werd gevolgd door het geluid van een zwaar voorwerp dat op de grond viel. Daarna niks meer. Even later wat gekreun, en toen werd er opgehangen.

'Hallo! Hallo! Bent u daar nog?' riep ik in de hoorn (ik had in diverse Nederlandse speelfilms gezien dat dat zo hoorde bij dit soort calamiteiten), maar er kwam geen antwoord meer. Er restte mij niets anders dan ophangen en een nieuwe boterham met pindakaas smeren. Met nootjes, lekker!



d i n s d a g  16  n o v
CRISIS! - Nu al drie jaar woonachtig in het Utrechtse stadje U. kwam ik vandaag dan eindelijk voor het eerst in dat vreemde gebouw op het Jaarbeursplein, de Route 66 Diner, die daar als door de hand van God neergewakt lijkt te zijn: volkomen misplaatste jaren vijftig-nostalgie tussen wanhopige jaren zeventig-architectuur. Het was iets voor tien uur des ochtends en ik had nog helegaar niet ontbeten, dus bestelde ik een kopje koffie en een broodje kaas. Kan het burgerlijker? Ja hoor, dat kan best, maar daarover een andere keer meer.

Er zaten wat mannen in pakken te gokken en ze dronken er thee bij. 'Het zal wel lekker druk worden dit weekend!' zei een van hen, een vette pad, tegen de jongen achter de bar. 'HCC-dagen! 130.000 mensen!' Dit leek niet bijster veel indruk te maken op de jongen.
'Lekker interessant, een hele hal vol computers. Ik begrijp niet wat mensen daar leuk aan vinden,' sprak hij terwijl hij mij mijn koffie bracht. 'Computers zijn anders heel interessant hoor!' ging de pad hier tegenin. 'Maar je moet je er wel in verdiepen! Dat is wat ik zeg!' Het was inderdaad wat hij zei.

'Precies, dat bedoel ik,' zei de jongen, met de achteloosheid van iemand die beroepsmatig de hele dag dit soort uitgeholde gesprekken voert. 'Ik kan prima met Wordperfect werken en met Excel (hij sprak het uit met de klemtoon op 'Ex') en al die programma's, maar het boeit me verder totaal niet.'

'En Internet dan?' vroeg de pad. Zijn ogen lichtten ineens op en hij leek nog dikker te worden dan hij al was. 'Wat daar allemaal niet op te vinden is!' (Hij keek nu dromerig voor zich uit, alsof hij zojuist de sleutel tot de hemelpoort had gekregen.) 'Je kunt het zo gek niet bedenken of er is informatie over!'
Ik probeerde uit alle macht iets geks te bedenken zodat ik mij in dit gesprek kon mengen, maar ik kwam niet veel verder dan 'twee keer vier is acht', en dat is op de keper beschouwd helemaal niet zo'n gekke gedachte.

Afrekenen en opstappen dan maar, het begon er verdacht veel op te lijken dat ik hier wederom midden in een Kronkel was beland, bovendien had ik belangrijke dingen te doen in een van de hoge gebouwen aan de overkant van de Jaarbeurs.

Een uur later stond ik alweer buiten en begaf ik mij spoorslags naar de BRUNA op het station om even in de nieuwe Macfan (een feestnummer ook nog!) te koeken, aangezien daar een column met wat lovende woorden over maarwatishet.com in zou staan. Dat bleek te kloppen. 'Wat doet deze jongen met zijn leven dat hij hier allemaal tijd voor heeft?' las ik onder andere in een rood (gevaar!) blokje op de laatste bladzijde. En BAM! Meteen zat ik in een existentiële crisis, eentje zo heftig dat hij die van 1992 ruim overtrof. Met dank aan Jack Nouws. Ja, inderdaad, wat doe ik eigenlijk met mijn leven? vroeg ik mij af. Zo stond ik daar als versteend, terwijl om mij heen mensen rustig hun Volkskrant en NRC afrekenden alsof er niets aan de hand was. Na een uur kwam ik weer een beetje bij mijn positieven. Ik zette het tijdschrift terug, liep het station uit en fietste fluks naar huis om mijn geheime plannen met als doel world domination verder uit te gaan werken.



v r i j d a g  12  n o v
AFVOEREN - Normaal draai ik mijn pan toch niet om voor een Goddelijke maaltijd, maar vanavond liep het even lelijk uit de hand. De exquise ingrediënten die ik op basis van kleur, smaak en versheid had gekocht bij de plaatselijke Albert Heijn bleken, eenmaal bij elkaar gemikt, een vreemde uitwerking op elkaar te hebben. Voor de tweede keer deze week werd ik geconfronteerd met een amorfe pasta; daar moet een groter plan achter zitten. Zou het soms een metafoor voor mijn eigen leven zijn?

Het leek bijkans wel een scène uit de X-files, maar dan helaas zonder Scully in mijn keuken. En ook Fox Mulder was in geen voetbalvelden of snelwegen te bekennen, maar kent u die aflevering waarin die onsympathieke mijnheer met nietsvermoedende tjiks uitgaat om vervolgens aan het eind van de date - het aandringen op koffie of copulatie is blijkbaar geen favoriet ritueel van hem - een voorraad groen slijm uit zijn onwelriekende mond over ze heen te kotsen, waarna de tjiks in kwestie stante pede overlijden? Zoiets dus (zie ook: The Excorcist). Toch maar opgegeten want ik had nogal honger gekregen van de hele dag achter de verzameling wilde katten op mijn balkon aanrennen. (En ik wil ze alleen maar aaien! Waarom blijven ze dan niet staan?)

Terwijl ik tussen twee uitzendingen van Big Brother door probeerde mijn ingewanden tot rust te manen middels het drinken van grote hoeveelheden Nijntje-mokken met zwarte koffie (gecombineerd met het roken van al even zovele kamelen), gebeurden er nog veel meer merkwaardige dingen. A: De directeur van Uselab kwam onverwacht langs voor een biertje, en 2: Terwijl hij hier op de bank zat te genieten van zijn Westmalle Trappist kreeg ik een mailtje van hem waarin hij meldde dat hij even langs zou komen. Inmiddels was, u raadt het al, de X-files op TV (gelukkig niet die aflevering met het groene slijm!) en hielden de katten op het balkon zich ineens verdacht rustig.

Toen ik later op de avond de resten van de parodie op een maaltijd door de gootsteen probeerde te stampen hoorde ik plots de klok van de kerktoren in de buurt twaalf maal slaan. Er klonken vaag wat stemmen uit de riolering, niet erg duidelijk (een beetje zoals het geluid bij de Big Brother-streams), en ik verstond iets als: 'Niets komt door mijn magische schild!' 'Ha! Dat denk je maar! Mijn pijlen zijn gesmeed in de diepste krochten van de hel!' 'Neen! Aaargh!'

Geheel in paniek vluchtte ik de keuken uit. Ik weet wel waar ik vannacht over ga dromen.



m a a n d a g  8  n o v
HET ENE OOR IN - In het grote schema der dingen en ook in het licht van de allesverklarende oneindigheid van de kosmos en zo is het natuurlijk heel gewoon dat ik voor de klachten aan mijn oren vanmiddag terecht kwam bij een zekere dokter Hamer. Waarom ook niet? Maar eerst de wachtkamer nog zien te overleven. Om mij heen zaten gebochelden, dwergen, gebochelde dwergen, mensen met enorme neuzen waar liters snot uitdroop (dat op de vloer een amorfe pasta vormde waarin schreeuwende kinderen lustig rondspetterden); het leek wel alsof ik in een film van Fellini terecht was gekomen. (En dan te bedenken dat ik helegaar nog nooit een film van Fellini gezien heb!)

Onder de trap lag een uiterst aanlokkelijke verzameling speelgoed. De sfeer in deze ruimte was echter zo bedompt en serieus dat ik er niet tussen durfde te gaan zitten om bijvoorbeeld de legpuzzel met allemaal van die leuke depressieve dieren op te gaan lossen. Gelukkig hoefde ik niet lang in dubio te staan want de dok riep mij fluks zijn domein binnen. Twee minuten later zat ik al op een wankel krukje terwijl hij met grote voortvarendheid enorme spuiten met water in mijn oor leegspoot, hetgeen tamelijk interessante geluidseffecten tot gevolg had die ik een dezer dagen maar eens in een techno-produktie moet gaan verwerken. Toen er een groene klodder oorsmeer uit mijn linkeroor in het bakje op mijn schouder viel (ik heb altijd een bakje op mijn schouder staan, voor het geval er klodders oorsmeer uit mijn oor vallen) vond de dok het wel weer genoeg voor vandaag.

Hij ging achter zijn beige 286 zitten om middels een telnetsessie met zijn VI-editor mijn medische dossier wat aan te vullen.
'Kan ik vanmiddag gewoon piano spelen, dokter?' haalde ik een van mijn favoriete belegen doktersgrappen uit de kast.
'Ja hoor, dat kan!' riep hij vanachter zijn bureau. Net toen ik wilde opstaan om te zeggen: 'Oh wat leuk, dat kon ik hiervoor nog niet!' werd ik ineens enorm duizelig. Ik probeerde me ergens aan vast te grijpen, maar hoe ik ook graaide, mijn handen vonden niks, zelfs geen kekke verpleegster met een spannend rood setje onder haar witte jas.

Terwijl ik voorover in een bak met gebruikte spuiten lazerde hoorde ik de dokter nog roepen: 'Denk je er wel om dat je evenwichtsorgaan een beetje verstoord kan zijn nu? Dat zit namelijk ook in je oor!' Volgende week maar weer een afspraak maken dan.



z o n d a g  31  o k t
TERUG IN DE TIJD - Een tropisch briesje begroette mij toen ik gisteravond om kwart voor elf uit de trein stapte op Station Muiderpoort in het Amsterdamse stadje A. Verder was er helemaal niemand. Beter ook maar, anders was ik misschien wel door wildvreemden aangesproken met teksten als 'Warm hè, voor de tijd van het jaar!' of 'Weet u misschien waar Station Muiderpoort is?'

Fluks op weg dan maar naar Badhuistheater De Bochel (?), alwaar nu eens geen geïmproviseerde muziek o.l.v. Kees Kwakoe gepland stond maar een spontaan ingelast optreden van mijn band Smurrie. Dit alles ter gelegenheid van de dertigste verjaardag van stergitarist Leo. Aangekomen in het onderhavige pand: Paniek alom! De ruimte bleek geheel rond te zijn, zonder hoeken als het ware dus. We hadden al snel in de gaten dat spontaan uit de hoek komen hier onmogelijk was, dus werd het maar een gewoon ingelast optreden. (Tis maar goed dat de humorpolitie op zondag niet surveilleert, anders werd ik nu onmiddellijk opgepakt en in het cachot geworpen. Vier weken in een cel met Seth Gaaikema, de ultieme garantie voor nooit meer recidive.)

Na afloop van onze korte set, terwijl de DJ van dienst haar nummers over de zaalversterker probeerde scherp te stellen in plaats van op haar koptelefoon (hetgeen onbedoeld een tamelijk eclectische muziekmix tot gevolg had), kwam er iemand naar me toe die lustig aan zijn joint lurkend tegen me aan begon te praten over het geheim van een goede DJ-set. 'Ik heb thuis een hele goede installatie, want muziek is gewoon belangrijk voor me, weet je,' sprak hij. 'Waar het om gaat is: je moet pas de volgende plaat starten als de vorige is afgelopen.'
Ik keek hem even onderzoekend aan om te zien of hij misschien een soort van glimlach op zijn hoofd had, ten teken dat hij een soort van grap vertelde. Maar nee, de beste man was geheel serieus.

Naar de bar dan maar. Met de vrolijk gekleurde bonnetjes die ik gekregen had bestelde ik bier bij de vrolijk gekleurde mensen achter de tap en hoorde dat er ineens een salsa-plaat werd opgezet. Allerlei tjiks met gouden onderstellen begonnen meteen wilde paringsdansen uit te voeren met de diverse aanwezige broeders, die de salsa uit hun heupen gooiden met een achteloosheid alsof ze een klontje suiker in de koffie deden. Fukking hell, hier kon ik met mijn ineens zo oubollig lijkende lasso niet tegenop! Had mijn moeder vroeger toch gelijk toen ze zei dat ik op dansles moest omdat ik anders nooit een vriendinnetje zou krijgen. Dan maar bier blijven drinken aan de bar. (Gesprekken over Lowlands, vakanties, (het ontbreken van) werk, Monster Magnet en muren verven in het algemeen.)

Ineens zat ik in een taxi naar het CS. Amsterdamse taxichauffeurs doen ook aan ICQ, alleen heet dat bij hun 27 MC. Half slapond ving ik de volgende conversatie op via de boordradio:

'Mag je die klok nou alleen een uur terugzetten als je ligt te slapen?'
'Nee, dat mag alleen als je ligt te neuken.'
'Hallo... kan het ff anders, graag?'
'Ok, het mag alleen als je ligt te wippen.'
'Alweer een collega die tekort komt.'
'Iemand bij de Linnaeusstraat in de buurt?'


Thuis in bed zag ik dat mijn koeienwekker vijf uur aangaf. Ik draaide hem een uur terug, zette hem weer op het nachtkastje van palissander en zag dat het ding nog steeds op vijf uur stond. Het was hoog tijd om te gaan slapen.



EXPANSIONS - Nee, dan vrijdagavond! Plaats van handeling: de EKKO in het Utrechtse stadje U. Terwijl DJ's Olaf en Remment de dansvloer bestookten met hun retefunky beats, Tengees zijn uitgebreide collectie obscure porno uit de jaren '20 gecombineerd met de door MartinJ gerenderde EXPANSIONS-logo's door de twee beamers joeg en MauzZ het geheel vlekkeloos naar dat onmetelijk grote Internet streamde, stond aan de bar van het café-gedeelte een gezelschap met elkaar te keuvelen waar menig portalsite zonder blikken of blozen een paar miljoen gulden voor neer zou tellen, lease-auto's niet meegerekend.
De Kolonel, Pjoe, Oxysept, NoBoarder, Ellen, Lon, Sladjana, Corrie en Rickert namen de toestand van de wereld met elkaar door alsof ze elkaar al jaren kenden (wat in het geval van Corrie en Rickert overigens ook zo was). De sfeer was te omschrijven als uiterst gezellie, een soort kruising tussen Koffietijd en Wie van de drie (of was het nou Eén van de acht?).

Gelukkig bevond bijna iedereen van de aanwezigen zich tijdens het hoogtepunt van de avond op de enige juiste plek: de smaakvol uitgelichte dansvloer. Toen daar tegen drie uur de veertien minuten lange Patrick Cowley-remix van I feel love van Donna Summer naadloos overging in French Kiss van Lil' Louis (of was het nou andersom?) was het een beetje alsof de hemel openging, en als goed katholiek kan ik u vertellen dat het daar stukken leuker is dan in de hel (en minder warm bovendien!).

En nee, het was niet echt dat je zegt van wat is het druk! we moeten over de hoofden lopen! wie houdt die kolkende massa buiten voor de deur in bedwang! en kan de uitsmijter dit allemaal wel aan! en de organisatie is na deze eerste EXPANSIONS dan ook al bijkans failliet, maar dat is helegaar niet erg. Want gezelligheid is onbetaalbaar, om Lex Goudsmit maar eens te citeren.



z a t e r d a g  16  o k t
ACHTER EEN WOLK - Hier in het Utrechtse stadje U. gaat het leven gewoon door. Internetten doen wij met kabelmodems van Casema, zeer aan te raden als u aan onthaasting doet. Zo heb ik dinsdag tijdens het inladen van een willekeurige webpagina (niet zo willekeurig eigenlijk, het was de pagina met mededelingen over storingen en onderbrekingen in het Casema-netwerk) de afwas gedaan, veertig bladzijden gelezen van een dik boek met heel veel letters en een begrafenis bezocht.

Was het toeval dat ik tijdens de fietstocht op weg terug naar huis en browser werd ingehaald door een Casema-auto? Ik erachteraan! Misschien wilde de monteur mij wel antwoorden op mijn vragen over de traagheid van hun geleverde waren in het algemeen en de zin van het leven in het bijzonder!

Maar helaas, de snelheid van Casema's auto's bleek omgekeerd evenredig te zijn met die van hun kabelmodems: het voertuig verdween met een geschatte snelheid van 140 kilometer per uur uit mijn blikveld. Moedeloos voorwaarts dan maar. Op een brug nam een jongen met een studentenverenigingjas afscheid van een meisje dat dezelfde studentenverenigingjas droeg. 'Zal ik echt niet met je meefietsen?' vroeg de jongen zo casual mogelijk.
'Nee, dat hoeft echt niet,' sprak het meisje resoluut en fietste weg.

In de berm van de singel stond een man zijn hond te roepen, die in het water was gesprongen maar klaarblijkelijk door de kou was bevangen of zijn zwemdiploma niet op tijd had verlengd, in ieder geval, hij dreigde te verdrinken. Aangespoord door het geroep van zijn baasje wist de hond toch nog met een uiterste krachtsinspanning de wal te bereiken.

De maan verdween achter een wolk toen ik de sleutel in het slot stak. In mijn kamer stond de computer nog steeds amechtige pogingen te doen de door mij gewenste informatie binnen te halen. Vierentwintig uur online zijn is toch verdomd handig, dacht ik net, toen opeens het verlossende antwoord op het scherm verscheen: '404 not found'. Was dit een soort meta-filosofie die Casema hier hanteerde? Tamelijk in de war ging ik maar naar bed. Het was weer eens een dag geweest die meer vragen bracht dan antwoorden.



m a a n d a g  11  o k t
IN FULL EFFECT - 'Waarom ook niet?' dacht ik, en pakte uit mijn kartonnen doos met het opschrift Rete-belangrijke troep een formulier van de firma ANOZ verzekeringen (ook een betrouwbaar adres voor uw tweedehands auto's) om die grote hoeveelheden Oxysept die ik gebruik maar eens te gaan declareren. Ik heb toch niet voor niets een subliempolis van die knakkers in mijn maag gesplitst gekregen? (Volgens hen was dat de enige polis die een verzekering bood tegen de ondraaglijkheid van het leven, vandaar.)

Zoals u weet heb ik nogal een gruwelijke hekel aan het invullen van verzekeringsformulieren dus zette ik om de pijn te verdoven It takes a nation of millions... van Public Enemy maar vast op volume elf. Zo ongeveer tijdens het nummer Louder than a bomb zag ik mij genoodzaakt om telefonisch met de firma ANOZ in contact te treden voor wat nadere informatie over dit en dat.

Maar nu komt het, nee, nu moet u even goed opletten, dit is dus de kloe van het verhaal, hier is-ie: Midden in ons topzwaar interessante gesprek zei de vriendelijke ANOZ-meneer ineens: 'Dat is Public Enemy op de achtergrond, meneer! Louder than a bomb!'

U begrijpt, hierbij roep ik de firma ANOZ uit tot hardst rulende verzekeringsmaatschappij van Nederland. Misschien dat ze hun naam nog kunnen veranderen in Security of the first world? (Als iemand van ANOZ dit leest: jullie krijgen gratis bannerruimte van me, wat zeg ik, extragratis! Honderdvijftig eyeballs per dag, waarvan zeker een kwart onderverzekerd!) Nu fluks naar het postkantoor voor een postzegel van tachtig cent.



v r i j d a g  8  o k t
DAT WAS ALLES - Laat ik eens even een korte nachtwandeling gaan maken, dacht ik net. Misschien dat ik nog iets interessants meemaak, heb ik weer wat inspiratie om te schrijven.

Nou, mooi niet dus!

(Want wat gebeurde er nou eigenlijk helemaal? Ik kwam een man tegen met een lichtgevende tekkel, uit de stoplichten op het kruispunt bij de Rijnlaan spoot confetti, een kleurrijk uitgedoste groep mensen was een soort van regendans aan het doen op de stoep totdat ze uit elkaar werden gedreven door een vuurspuwende draak, uit alle rioolputten klonk muziek en helegaar geen slechte ook nog, meisjes op stelten deelden aan iedereen extragratis M&M's uit, lijn 1 reed niet op de weg maar twintig centimeter erboven en ergens in een raam zat een blauw-groene hommel van drie meter groot vrolijk te praten tegen een meneer die gekleed was in een witte jas en zijn haar in model Einstein droeg. Dat was alles.)

Nee, volgende keer ga ik wel wat anders doen om inspiratie te krijgen. Misschien dat een LSD-trip wat is?



z a t e r d a g  2  o k t
PLAGINAAT - Telefoonkaarten zijn makkelijk te vervalsen, zo berichtte de Telegraaf gisteren. Maar wat nog veel interessanter is: ook de Telegraaf is makkelijk te vervalsen! Kijk maar eens naar deze stijloefening, die (inclusief alle flipperkast-banners!) zo mogelijk nog Telegraviger is dan de Telegraaf zelve.



z o n d a g  26  s e p
ONDERTUSSEN IN DE SNACKBAR - Het was een uiterst verwarrende avond. Nadat het ons weer niet gelukt was om een riff van Black Sabbath naadloos over een elektro-beat heen te zetten probeerden we maar eens iets geheel anders: ik speelde het thema van 'Zeg 'ns AAA' op mijn oude Kramer-gitaar en Olaf maakte er een drumpatroon bij dat volgens hem 5/8 was maar volgens mij 14/39, of een willekeurige andere breuk waar je vroeger bij het hoofdrekenen op de lagere school spontaan een paniekaanval van kon krijgen. (Niet zo'n erge als wanneer je weer eens een spreekbeurt over 'De Cavia' ging houden, maar toch.) Kortom: muzikale chaos alom (spreek uit: jazz).

Dan maar naar snackbar C. aan de Amsterdamsestraatweg, alwaar de levensvragen ons besprongen gelijk turners een trampoline. Salto: Waarom heb je nà het nuttigen van een patat speciaal en twee frikadellen (ook speciaal) altijd meer honger dan vòòr het nuttigen? Waar komt dat woord 'nuttigen' eigenlijk vandaan, en, nu we toch etymologisch bezig zijn, waarom heet iets ultiem gewoons als de combinatie van mayonaise, ketchup (of curry) en uitjes eigenlijk 'speciaal'? (En zou het woord 'etymologisch' eigenlijk wel in een etymologisch woordenboek staan? bedenk ik mij nu ineens.)

Dubbele schroef: En is de jongen die in de snackbar op de poster van de nierstichting staat afgebeeld dezelfde als dat jongetje dat enkele jaren geleden Petje Pitamientje speelde in de Calvé-reclame en zo ja, is er dan een verband tussen pindakaas en nierziekten? En als dat echt dezelfde jongen is, wat is er dan nog geloofwaardig aan het verhaal dat Petje Pitamientje van het fortuin aan zwart geld dat hij verdiende met de pindakaasreclame een driewielertje kocht, waarop hij vrolijk fietsend tijdens zijn allereerste ritje verongelukte wegens brute overrijding door een vrachtwagen van het concurrerende merk Perfect Pindakaas?

Tussen frikadellen en hersenverweking is er blijkbaar ook een verband, want altijd als ik een paar van die dingen heb gegeten begin ik dit soort stukjes te schrijven. Fluks naar bed dan maar en hopen dat het morgen over is, maar ja, dat hoop ik eigenlijk iedere avond en de volgende dag begint het allemaal weer van voren af aan. (Het was een uiterst verwarrende avond. Nadat het ons weer niet gelukt was om een riff...)



w o e n s d a g  22  s e p
BLIJVEN OEFENEN - De klusjesman van de huisbazin is vandaag geweest. Hij heeft de verwarming gemaakt en ook de lekkende kraan in de keuken. Terwijl hij bezig was met zijn werkzaamheden stond ik in de keuken een beetje gelaten tegen de muur geleund en wierp terloops wat blikken in zijn gereedschapskist, die vol zat met al die indrukwekkend mysterieuze voorwerpen die klusjesmannen altijd bij zich hebben. Ik vroeg hem of hij ook even naar mijn writers' block wilde kijken. Je moet toch wat? Wanhoop drijft mensen tot de raarste dingen; neem mij, ik begon nu ineens met vreemde mensen te praten!

'Bij u ook al?' sprak hij verwonderd terwijl hij achteloos geconcentreerd een rubberen ringetje in de kraan zette. 'U bent de vierde al die mij dat vraagt vandaag! Luister, de oplossing is heel simpel: neem gewoon een letter uit het alfabet en verzin daar wat gelijksoortige zelfstandige naamwoorden bij, bijvoorbeeld allemaal diersoorten. Daarna een beetje vrij associëren rondom die woorden en voor u het weet heeft u een verhaal!'

'Een letter?' vroeg ik, stomverbaasd over deze wel erg grove vorm van branchevervaging waar mijn klusjesman aan onderhevig was. 'Diersoorten?'
Het was even stil. 'Gotverredomme!' vloekte hij ineens met een R die nog langer leek te rollen dan zijn Rolykit. 'U lijdt wel aan een erg extreme vorm, of niet? Ik help u wel even op weg. We nemen de letter W. Effe denken nu... Wolhandkrab, wouwaapje, woerhaan. Nu jij!'

Geheel verbijsterd door deze onverwachte eloquentie zijnerzijds sloeg ik achterover en stootte met mijn kop tegen de muur. De pijn van die klap haalde het echter niet bij de pijn van de vernedering. Iemand had hier drie woorden achter elkaar weten op te noemen die ik niet kende!

'Eh... Wolf?' probeerde ik nog, maar ik zag al meteen aan de misprijzende blik op het gezicht van de klusjesman dat dit het meest burgerlijke woord was dat hij had gehoord sinds ik hem had gevraagd of hij een 'bakkie' wilde. Het was wel duidelijk dat ik geen respect van hem zou krijgen deze middag, hij was inmiddels al begonnen met het inpakken van zijn spullen ook nog.

'Blijven oefenen jongen,' sprak hij en liep langs mij heen de keuken uit, de hal door en de trap af. 'En dan,' riep hij mij nog toe vanaf de onderste trede, 'Je kwam tenminste nog tot wolf. Het had zoveel erger kunnen zijn!'



w o e n s d a g  15  s e p
MET ONDERTITELING - Het laatste nieuws is wederom micro-nieuws, de nieuwste trend in Internetcontent. Dus doe de gordijnen dicht, pak de franse kaasjes uit de koelkast en haal die wijn die u deze vakantie in dat leuke plaatsje in Toscane heeft gekocht maar uit de kelder, want dit wordt heftig! Gaan we:

Er is een film bezig op Net 5. De ondertitels luiden: Zeg dat niet. Dat is niks voor jou. Was ik zo vervelend? Nee eerlijk, dat is juist zo erg. Ik kan geen kinderen krijgen, nou goed? Je wordt niet zomaar ineens verliefd. Ik ga hulp halen. Je kent me niet. Je wilt het geloven, omdat je dan makkelijker kunt vluchten.

Fukking hell! Misschien was dat derde bord vlinderpasta met moddervette basilicumsaus bij Olaf er een te veel. Nu zit ik hier in een after-dinnerdip die al drie uur duurt, niet in staat tot het doen van iets anders dan het overtypen van ondertitels.

Mag ik opnemen? Laat hem maar verrekken. Laat haar even. Ze wil niet praten. Ik heb het druk. Laat hem over een paar jaar maar bellen.

Die Piazolla & Cello Passion CD is misschien iets te heftig voor nu, Paul's Boutiqe van The Beastie Boys dan maar? De fles Spa Reine die voor mijn neus staat is bijna leeg, en is bovendien helegaar nog niet eens gevuld met Spa ook, maar met gewoon kraanwater. Niets is wat het lijkt, dat is hiermee maar weer bewezen.

Ah! Een e-mail! Misschien wel dat langverwachte mailtje waarin mij eindelijk de zin van het bestaan uitgelegd wordt? Ik klik op het envelopje rechtsonder in mijn scherm en lees de inhoud: Dit is een test.

Er vliegt een mug mijn kamer binnen. Hij zet onmiddellijk koers naar mijn arm, zet de landing iets te laat in, trekt weer op, vliegt weer naar buiten voor een extra rondje boven het Naardermeer, komt weer terug, vliegt naar binnen en landt op mijn arm. Hij prikt in één keer raak (valt me dan toch wel weer mee) en probeert het leven uit mijn arm te zuigen. Een ongelijke strijd, het leven zuigt harder. Volledig uitgeput valt de mug om. Ik ga m'n fles water maar weer eens bijvullen.



v r i j d a g  3  s e p
DE GRIJZEN - Het was nog vroeg toen ik vanmorgen in de Albert Heijn aan de Rijnlaan in het Utrechtse stadje U. tussen afgestorven huisvrouwen en vissers zonder hengel door mijn weg baande naar het pindakaasschap. Uit de luidsprekers klonk The Girl is Mine van Paul McCartney en Michael Jackson, de meisjes achter de toonbank met kaas waren frisgewassen en het weerbericht was ook al goed, kortom: happy happy joy joy.

Net toen ik diep ademhaalde om mee te zingpraten met mijn favorietje stukje uit The Girl is Mine (wanneer Michael met een hoog stemmetje zegt: 'I'm a lover, not a fighter') stak er vanachter de vrieskasten met schepijs een grijze muis het pad over. Uiterst relaxt liep hij naar de stellingen met rookworst.

De stellingen met rookworst stonden geschreven op een groot papier dat aan het pindakaasschap hing, duidelijk zichtbaar voor iedereen. Ik liep er naartoe en las dingen als: Stelling 1: Rookworst is lekker bij stamppot andijvie en Stelling 2: Rookworst hoeft niet altijd krom te zijn. En zo ging het verder, de ene prikkelende stelling na de ander. 'Fukking hell!' dacht ik. 'Dat is nog eens andere lectuur dan dat geneuzel over groentetaarten in de Allerhande!'

Terwijl ik nog zwaar geconcentreerd aan het lezen was, werd het papier met stellingen ineens onder mijn neus vandaan gegrist door een Albert Heijn-medewerker die verdacht veel van Seth Gaaikema weghad. Grijze krullen, olijke blik, raar loopje, u kent het wel.
'Hé!' zei ik geschrokken tegen hem, 'ik was nog aan het lezen!'
'Sorry meneer,' antwoordde hij gejaagd (en met een raar hoog stemmetje), 'deze stellingen zijn niet houdbaar meer, kijkt u maar, de uiterste verkoopdatum is allang overschreden.' En inderdaad, onderaan zag ik in kabouter plopletters de tekst 'Houdbaar tot 31-08-99' staan.

'Toe maar weer dan, neem ze maar mee,' berustte ik in de situatie. Ik pakte een pot pindakaas, begaf mij naar de kassa, rekende af bij die leuke cassière met glittertjes om haar ogen en stapte naar buiten. 's Middags, op weg naar Tivoli (om een kaartje te scoren voor Singel Singel Schrijfmasjien), kwam ik diezelfde muis alweer tegen, nu bij de ingang van het parkje aan het Ledig Erf. De rest van de dag mijn hoofd gebroken over de verborgen symboliek van deze twee gebeurtenissen. Onnodig te zeggen dat ik die nog niet gevonden heb, anders had dit stukje er wel totaal anders uitgezien.



m a a n d a g  30  a u g
LAAG - Respect gaat uit naar de organisatie van Lowlands, die op werkelijk alle logistieke fronten die er te benoemen zijn bij een groot popfestival een MegaOpenHaardCore-topprestatie leverde. Zelfs het weer hadden ze goed geregeld.

Ondanks dit alles zal ik ze toch moeten sue-en, en wel vanwege het soms buitenaards harde geluid in enkele tenten, dat er voor zorgde dat ik nu nog steeds een jeukende pijn in mijn beide oren heb (met dank aan de lage tonen van de Jon Spencer Blues Explosion). 'Blijf dan ook thuis, jij lamer!' zult u nu zeggen en daar heeft u dan volkomen gelijk in.

Het viel niet mee om een juiste bestemming te vinden voor de Gouden Onderstel-trofee™ die ik had meegenomen; er was een ruime keuze uit zo'n duizend kanshebsters. Doch de winnares is iemand op het podium geworden: de bassiste van Nashville Pussy! Zij zal de trofee binnenkort in haar postbus ontvangen, aangezien ik niet backstage werd toegelaten om het ding persoonlijk uit te gaan reiken ('Jij bent Jan Smeets? Dat kan iedereen wel zeggen!' Waarop ik het nog in mijn beste Geleens probeerde met 'Nea, huwie hekenne mijtachwal a-uh hijzebaagt?' maar dat had niet het gewenste resultaat. Ik kon weer gaan).

Geïnspireerd door al het muzikale geweld op de diverse podia besloten Remment en ik stante pede een punkband op te richten, onder de naam De Gulden Middenweg. Ons eerste nummer wordt: Overal tegen zijn is ook niet realistisch en zal binnenkort verschijnen op het Epitaph-label, waarvan wij de plugger nog rond zagen lopen in zijn designed by Gucci punk-outfit van circa tweeduizend gulden. Anarchie is ook niet meer wat het geweest is.

Helaas kon ik de zanger van mijn band Smurrie niet vinden tussen de vijfenvijftigduizend mensen (we zouden een korte akoestische set doen voor de Perry Sport-tent) en de gitarist van Suede was ook al niet plotseling ziek geworden of overleden, dus ik was al bang dat ik m'n gitaar voor niks had meegesleept, doch van de nood werd een deugd gemaakt en zo bracht ik na het opruimen van de tent voor de gehele stinkende bevolking van camping zes een hard rulende uitvoering van Baby one more time ten gehore, inclusief vierstemmige ongeschoolde zang van Zero, Remment, Erikm en mijzelve. Welgeteld twee mensen keken even verstoord op van hun bezigheden. De Gulden Middenweg heeft nog een lange eh... middenweg te gaan naar de top.



m a a n d a g  23  a u g
OH BABY BABY - Al een jaar lang roep ik tegen iedereen dat Baby one more time van Britney Spears een hard rulend nummer is (en heus niet alleen omdat het meiske een kek smoeltje en pronte borstjes heeft). Dit wordt mij meestal niet in dank afgenomen door mijn gesprekspartner; een enkele keer leidde dit zelfs tot fysiek geweld, hetgeen ik gelukkig snel de kop in wist te drukken door het tonen van mijn lieveheersbeestjesbutton.

Doch wie schetst er mijn vreugde toen ik gisteren in nl.muziek een (weliswaar erg brakke, maar dat mag de pret niet drukken) Mp3 van dit nummer vond, in een akoestische uitvoering van de band Travis! Rien Poortvliet misschien, maar die is dood.

Iedere gitarist zal bij het beluisteren van deze versie de onbedwingbare behoefte voelen zijn houten scheurijzer te pakken en mee te beuken. Om het mijn collega-muzikanten wat makkelijker te maken heb ik een uiterst correcte tablatuur gemaakt van deze versie van Baby one more time. Ook leuk voor bij de barbecue!



z a t e r d a g  21  a u g
BEN CRIMINEEL - Dus ik zit net in Café F. in het Utrechtse stadje U.
Fluitje Dommelsch voor mijn neus, af en toe loopt er een dame met een Gouden Onderstel™ langs, CD van Air weerklinkt (helaas niet de remix-CD, die is nog betor) en dan ben ik ook nog in het gezelschap van 10gees, Zero, DJ Olaf en Remment. Tot zover niks aan de hand.

Maar dan! Achter mij begint een mobiele telefoon een catchy melodietje van de heer L. von Beethoven te rinkelen. Ik kijk achterom en zie een dikke man met een kaal hoofd het nieuwste model Nokia uit de linkerzak van zijn jarentachtigcolbert grijpen. Aangezien DJ Olaf en 10gees net in een conversatie over ADSL zijn verwikkeld die mij niet zo kan boeien, concentreer ik mij op het gesprek dat door de man met de telefoon gevoerd wordt. Hier volgt de transcriptie (Let op! Dit is echt gebeurd! In tegenstelling tot 75% van de andere verhalen op maarwatishet.com!):

'Hallo?'
'Ja, dat hadden we toch ook afgesproken?'
'Gewoon, met een blok beton aan zijn poten natuurlijk!'
'Hoe bedoel je? 10.000 gulden, en geen cent meer!'
'Nee, dat vraag je niet, dat eis je!'
'Dat zou ik wel denken ja!'
'Hahaha! Zo ken ik je weer!'
'Ok, spreek je. Mazzel.'


Fukking Hell! En ik maar denken dat er in het Utrechtse stadje U. eigenlijk nooit wat gebeurt! Blijkt dat het hier dus wel even gewoon Reservoir Dogs en Pulp Fiction aan de Oude Gracht is, in plaats van Out of Africa en Look who's talking.

Even overwoog ik nog om terstond de plaatselijke eitilop in te schakelen (die konden dan mooi met getrokken pistool Café F. bestormen, onderwijl roepend 'Eitilop! Eitilop!', de man inrekenen wegens aanstootgevend gedrag en daarna weer lekker met z'n allen een portie chinees gaan eten op het hoofdbureau) maar ik bedacht mij net op tijd en mengde me weer in het gesprek, want dat ging inmiddels over een nieuw e-commerce concept: de virtuele marktplaats. Daar gaat u nog veel van horen!



Er is nog meer archief! Joepie!



[ Maar wat is het? ] [ E-mail ]