[ Area 52 ]


Oxysept had geen koffie bij zich maar hij wist wel een middel met dezelfde uitwerking: een flinke trap tegen de lendenen. 'Het doet mij meer pijn dan jou,' sprak Oxysept treurig en schopte de arme alien in zijn zij. Een paardemiddel, maar het werkte wel. De alien stond ineens rechtop.

'Zo,' zei hij monter, 'ik voel me al een stuk beter!' In drie sprongen stond hij bovenaan de krater. Oxysept klauterde moeizaam achter hem aan. 'Nu moeten we wel even het NASA-protocol volgen, alien!' sprak Oxysept op bestraffende toon toen hij ook boven stond. Hij zakte door zijn knieën, legde zijn linkerhand op de aliens schouder en gaf het creatuur met zijn andere hand een stevige handdruk.

Hoi! Enno is de naam.

'Hoi! Enno is de naam,' zei de alien. 'Welkom op aarde, Enno!' antwoordde Oxysept. 'Ik ben Oxysept en die gozer achter dat statief is R.! Je hebt dus zin in koffie?' 'Nou!' zei Enno. 'En veel ook! Bij ons op Mars was alles op, dus ik ben hier maar komen zoeken. Volgens mijn kaart is er hier ergens een Boni in de buurt, vandaar!'
'Ja, dat klopt wel,' zei Oxysept, 'maar bij mij is de koffie lekkerder, ik heb het uit een echte koffie-speciaalzaak. Ga je mee?' Dat liet Enno zich geen twee keer zeggen en gedrieën liepen ze naar het nederige stulpje waarin zich de twee ranzige kamers van Oxysept bevonden.

Kopje koffie dan maar?