[ Area 52 ]


Dat Oxysept een stevige pot koffie kon zetten, was in de wijde omgeving genoegzaam bekend. Enno complimenteerde hem dan ook uitgebreid met de smaak en het aroma van de zwarte drank. De alien voelde zich al helemaal thuis, hij zat lekker in Oxysepts stoel televisie te kijken en lachte af en toe zelfs luid hardop, terwijl hij de ene na de andere straffe bak wegtankte.

Leuk! Scooby Doo, heb ik thuis ook! Is er nog koffie trouwens?

Na twee uur TV-kijken en veertien koppen koffie vond Oxysept het wel genoeg.
'Zeg! Ik heb je niet voor niks uit die krater gered! Ga je hier een beetje de hele middag suf voor de TV hangen? Laten we gaan jammen! Hier, pak een gitaar!' Oxysept zette Enno op zijn met bodily fluids gelardeerde bank neer en drukte hem een authentieke Kramer in zijn handen. Enno sloeg wat buitenaardse accoorden aan en begon te zingen. Zijn stem leek een beetje op die van Otis Redding, dacht R., die de muzikale capriolen van Enno wel kon waarderen. Oxysept kende het nummer dat Enno speelde niet, en dat bracht zijn ego een gevoelige knauw toe.

Lalalala! Tudududu! Zwoiiiiing!

Oxysept pakte zijn akoestische gitaar en probeerde een solootje te improviseren, maar zijn kennis van de marsiaanse compositieleer was helaas niet toereikend om er een harmonisch geheel van te maken.

Rock on, dude!