[ Modern toerisme ]



Beter dan uw reisbureau:


Eerste brief uit Barcelona

Tweede brief uit Barcelona

Derde brief uit Barcelona

Vierde brief uit Barcelona


En binnenkort:


Vijfde brief uit Barcelona

Zesde brief uit Barcelona



Tweede brief uit Barcelona
dinsdagnacht, 13 juni 2001

Het is misschien niet erg literair en met dit soort scabreuze openingszinnen kom ik natuurlijk nooit in Zeeman met boeken, maar ik moet het u toch even melden: een kwartier geleden heb ik een scheet gelaten en ik kan 'm nog steeds ruiken. Welke cultuursocioloog beweerde ook alweer dat er bij de moderne, oppervlakkige mens van al die vakantie-indrukken niks blijft hangen, tenzij ze op DVD-formaat met Dolby Surround worden aangeboden?

Nu ja, ik ben dan misschien wel modern, maar zeker niet oppervlakkig. Niet voor niets noemt men mij ook wel de Rousseau van de Rivierenwijk, en het zal slechts een kwestie van weinig tijd zijn totdat er voor mij een standbeeld wordt opgericht, weliswaar niet hier aan de haven van Barcelona (want daar staat er al een, zo mocht ik vandaag aanschouwen), maar toch wel zeker op het Jaarbeursplein van het Utrechtse stadje U. Een volk dient zijn helden tenslotte te eren, ook in deze tijd van Europese eenwording.

Nu ik uw volledige aandacht heb ben ik op een uitgeschreven moment aangekomen om u het doel van deze reis te vertellen: wij zijn hier gekomen voor het Sonar-festival, festival de música avançada y art multimèdia de Barcelona, ofwel drie dagen lang dansen op muziek van dj's die zo hip zijn dat ik de helft ervan niet eens ken.

Gelukkig telt mijn vierkoppige reisgezelschap ook twee dj's, te weten O. en R., die mij waar nodig deskundige uitleg zullen geven over de gedraaide muziek. Naast hen bevat onze Hollandse verzameling gesegmenteerde individuen nog een continu met een videocamera rondzeulende vj genaamd T., en als laatste stel ik u voor aan M., een studente psychologie die met de praktijkervaring die ze op deze reis gaat opdoen een niet meer in te halen voorsprong op haar studiegenoten zal nemen.

'Zou je niet op een van ons kunnen afstuderen?' vroeg ik haar nog, bij wijze van lollige grap, in het vliegtuig dat ons naar Barcelona moest brengen. 'Ik kan op ieder van jullie afzonderlijk twee keer afstuderen,' antwoordde ze, zo serieus als ik lollig was.

Meteen daarop knipte het signaal Fasten your seatbelts aan, en dat terwijl we pas een half uur vliegen van Schiphol verwijderd waren. Toeval of niet? Ik besloot het zekere voor het onzekere te nemen, en dook - al mantra's zingend - in een foetushouding onder mijn vliegtuigstoel. 'Maak daar drie keer van,' hoorde ik M. nog zeggen - toen stak ik mijn vingers in mijn oren en ging over op 'Lalalalalala!'

R. is de enige van ons die enigszins Spaans spreekt, en dat is hard nodig in dit land waar bijna niemand Engels praat (of wil praten), laat staan Nederlands. Geholpen door R. en zijn Wolters bruine Ster Woordenboek Spaans heb ik vandaag een beetje geprobeerd mij de volledige Spaanse taal eigen te maken, inclusief alle werkwoordsvormen.

Het valt, zoals het hele leven, allemaal niet mee. De eerste zin die ik na lang oefenen vlotjes en met een charmante glimlach uit mijn mond kon laten rollen luidde: Meisje, anale seks kan gevaarlijk zijn, laten we deze extra stevige condooms gebruiken! - maar dan in het Hongaars, want R. heeft een half jaar in Hongarije gewoond en eigenlijk spreekt hij liever Hongaars dan Spaans als het dan toch in het buitenlands moet. De tweede zin die ik - met een iets verbetener, wanhopiger trek om mijn mond - vloeiend als lava kan zeggen gaat van ¿Queres tener un relacion?, wat zoveel betekent als: Wil je verkering?

Jammer dat ik te verlegen ben om de Spaanse chicas aan te spreken (de Nederlandse ook, trouwens); ze zouden onder de indruk zijn van mijn beheersing van hun moedertaal, om nog maar te zwijgen van mijn gevoelige gitaarspel. Maar goed, de taal der liefde is internationaal, dus misschien moet ik dit verblijf in een ver en vreemd oord maar eens aangrijpen om mijn lichaam in de strijd der sexen te gooien, een machtig wapen - zolang het nog werkt dan, want ik mag op dit key-moment in mijn leven dan wel aantrekkelijker zijn dan ooit tevoren (zo wordt mij de laatste tijd van diverse onpartijdige kanten medegedeeld), binnen dertig jaar ben ik uitgezakt, verweerd, overdekt met levervlekken en vetribbels, heb ik last van hart- en prostaatklachten, een vorm van krankzinnigheid die allang niet meer onder de guitige noemer 'excentriciteit' is te vangen en is mijn mooie, viriliteit suggererende haardos gereduceerd tot kaalslag. Geen meisje zal nog naar mij kijken, en ik zal eenzaam sterven in een verzorgingstehuis, liggend in mijn eigen feces. Ja, opmerkzame lezer, de contemplatieve stemming van gisteren heeft mij nog niet verlaten.

Maar kom, dood en verderf, daar moeten we nu nog maar even niet aan denken, het is tenslotte vakantie, laten we vrolijk wezen, wijn drinken en tapas eten en nog meer tapas eten want het duurt wel even voordat je daar vol van bent.

We hebben vandaag een aantal voor deze stad gezichtsbepalende gebouwen bekeken. Het kon mij allemaal niet echt bekoren, architectuurminnende lezer. Neem nou La Sagrada Família van de heer Gaudi senior. Een rommelig opgezette, van een ongezonde dosis megalomanie getuigende kerk, met zelfs enige tuinkabouters erin verwerkt, die bovendien nog niet eens af was. Nee, die Gaudi wordt zwaar overschat, zo bleek ook later in de middag toen we in het Parc Güell arriveerden, waarvoor de grote kunstenaar zijn inspiratie voornamelijk uit het werk van Anton Pieck en Rien Poortvliet lijkt te hebben gehaald, of andersom, dat weet ik niet meer, verward als ik was door een zonnesteek en hongerklop ineen, de zogeheten zonneklop.

Inmiddels ben ik met T. en R. weer teruggekeerd op onze driepersoons hotelkamer en maken we ons gereed om te gaan slapen. Mijn kamergenoten discussiëren over wie er van hun tweeën het meeste verdient en ik, bij voorbaat kansloos in deze discussie aangezien mijn belastbaar inkomen vorig jaar slechts fl. 39.224,- bedroeg, kijk verveeld naar de hoteltelevisie, die alleen maar Spaanse zenders biedt.

Er wordt een of andere nagesynchroniseerde western uitgezonden. Helaas geen clip van Marilyn Manson of, nog beter, een datingprogramma, want daar ben ik - tot wanhoop van mijn tijdgenoten - gek op. Niet uit een soort van omgekeerd cultuursnobisme, maar gewoon echt. Waarom nou toch? vraagt men mij vaak, smekend, met grote Bambi-ogen. Laat ik daar hier en nu, terwijl de lease-auto's en veertiende maanden mij links en rechts om de oren vliegen eens een afdoende antwoord op formuleren: al die programma's bieden een rechtstreekse kijk in de krochten van de hel, en je hoeft er niet eens vier dagen depressief voor op bed te liggen, zoals normaliter het geval is als men wil weten wat er toch in die afgrond vlak naast het bestaan ligt.

Geachte lezer, het wordt buiten al weer licht; tijd om te gaan slapen en energie op te doen voor de volgende dag. Niet dat ik hier veel slaap nodig heb, want reeds vanaf het eerste moment van deze trip ben ik in het bezit van een voor mij ongekende dosis vitaliteit en levenslust, die momenteel de kop ingedrukt dreigt te worden door de airco, wiens luchtstroom een continue vloed dode zwarte beestjes op mijn maagdelijk witte lakens spuugt. Met deze tegenstelling laat ik u achter, werk dit verder zelf uit zou ik willen zeggen tot besluit, want waarom zou ik altijd alles alleen moeten doen?





[ Maar wat is het? ] [ E-mail ]