Veel te diepe decolletés

Eerder gepubliceerd als column in Playboy #04/2015

Een paar maanden geleden zat ik 's nachts langs de digitale kanalen van mijn flatscreen te zappen, toen ik op een VPRO-documentaire uit 1979 stuitte over alleenstaanden - zo heetten singles toen. De maker volgde een paar mensen die in Lelystad naar een 'openhuisfeest' gingen, een bijeenkomst bedoeld om een nieuwe relatie op te doen. Omdat ik een jarenzeventigseksparty met swingende cocktailmuziek, lubberende lingerie en heel veel schaamhaar verwachtte, bleef ik kijken.

'Openhuisfeest' is een treurige term, 'Lelystad' ook en je hoeft geen wiskundige te zijn om de optelsom van deze twee termen te raden: inderdaad, dubbel treurig. Van seks was op dit feest trouwens geen sprake - er werden door de bezoekers vooral veel ongemakkelijke gesprekken gevoerd, en dan op een manier zoals het in dat decennium gebruikelijk was, met veel aandacht voor de gelijkwaardigheid van man en vrouw en voor het gevoel naar elkaar toe. BLØF had er een heel album aan teksten aan over kunnen houden, zeg maar.

De aandoenlijkste scène zat in het eerste gedeelte van de documentaire: een even zenuwachtige als verlegen man werd thuis voor de badkamerspiegel geïnterviewd over zijn verwachtingen van de avond. Na het scheren pakte hij een deodorantroller en rolde die een paar maal over zijn wangen en nek. Ik zeg het nog maar een keer: na het scheren pakte hij een deodorantroller en rolde die een paar maal over zijn wangen en nek. Nodeloos te zeggen dat ik meteen rechtop zat in mijn rookstoel.

Wat uiterlijke verzorging betreft zijn de meeste mannen anno 2015 ver verwijderd van dat stenen en harige tijdperk. Iets té ver misschien, zag ik op de smartphone van vriendin C. Ze is na een lange relatie weer actief op de alleenstaanden-, eh, singlesmarkt en had zich als zelfstandige hippe vrouw van eind dertig maar eens op Tinder begeven. Leuk. Of eigenlijk helemaal niet leuk. 'Ik ben nogal geschrokken van die foto's,' zei ze vorige week zaterdagavond met een bedrukt gezicht aan mijn eettafel. 'Nadat ik de eerste honderd mannen naar links had geswipet ben ik zachtjes gaan zitten huilen in een hoekje.'

'Kom kom,' zei ik, 'zo erg kan het toch niet zijn en wil je nog wat wijn?' Terwijl ik de glazen vulde, pakte C. haar telefoon, opende Tinder en hield het apparaat voor mijn neus: 'Kijk maar.' Ik keek. Nadat ik de eerste dertig mannen naar links had geswipet wilde ik zelf ook gaan zitten huilen in een hoekje, niet zachtjes, maar hard, met van die lange uithalen voor een dramatisch effect. Er waren mannen met meer dagcrème op hun gezicht dan Catherine Deneuve (71) in een maand verbruikt. Er waren mannen met veel te strakke T-shirts met veel te diepe decolletés om veel te gespierde lijven. Er waren mannen die meer aandacht aan hun kapsel hadden besteed dan Cristiano Ronaldo op een dag dat hij drie fotoshoots heeft. 'Weet je zeker dat je niet per ongeluk Grindr hebt geïnstalleerd?' vroeg ik.

Al verder zwiepend viel vooral het grote aantal roofvissen, motoren en kinderen me op in de profielfoto's. En dat een kwart van de mannen achter twee dj-cd-spelers stond te draaien op een feestje. 'Wat moet ik met een dj?' zei C. terwijl ze in drie teugen haar glas leegde, 'ik heb toch Spotify?' Om haar wat op te vrolijken vertelde ik over de VPRO-documentaire die ik had gezien. 'Misschien moet je een openhuisfeest organiseren,' zei ik, en liep naar mijn platenspeler om een lp met swingende cocktailmuziek uit te zoeken. 'Dan kom ik wel dj-en. Gezellig!' Achter mij hoorde ik een zacht gesnik dat langzaam luider werd.



[ Maar wat is het? ] [ E-mail ]