Evaluatie in het kippenhok

Eerder gepubliceerd als column in Playboy #09/2015

Toen mijn vriendin na anderhalf uur typen op haar smartphone rood aan begon te lopen, zette ik Comedy Central wat zachter en vroeg wat er aan de hand was. Ging er een extra concert van Beyoncé in de verkoop? Was er een aanbieding van twee paar schoenen voor de prijs van drie bij Zalando? Stonden er naaktfoto's van Badr Hari op Lindanieuws.nl?

Nee, het bleek dat ze een afspraak met Vriendin 1 en 2 probeerde te maken - om te 'evalueren'.

'Evalueren... Dat doen jullie toch al iedere maand vanzelf?' zei ik. 'Zonder afspraak?'
'Nee, dat is óvuleren,' zei ze. 'Met de o van ongesteld.'
'O ja,' zei ik, 'da's waar ook. En maar chocola eten. Met de c van chagrijnig.'

De evaluatie bleek niet om een nieuwe broodbakmachine of sapcentrifuge te gaan, maar om iets ongrijpbaarders: hun onderlinge vriendschap. Vriendin 1 had geklaagd dat ze elkaar zo weinig zagen en hoe moeilijk het was om af te spreken (noot: ze wonen alle drie in dezelfde stad en zijn voor zover ik weet nog goed ter been, vooral tijdens de Drie Dwaze Dagen van de Bijenkorf). En als ze dan eindelijk eens bij elkaar waren, zo lamenteerde Vriendin 1 verder, dan werd er wel veel gepraat, maar ging het 'nergens' over.

Dit kon zo niet langer, vond Vriendin 1. Vriendin 2 was het er ook mee eens en met z'n drieën besloten ze Vriendin 3, toch al werkzaam in de geestelijke gezondheidszorg, aan te zoeken om te bemiddelen.

Op vrijdagavond vertrok mijn vriendin naar het huis van Vriendin 3, waar de evaluatie plaats zou vinden. Zelf vertrok ik naar het terras van mijn stamkroeg, waar ik had afgesproken met vriend M. Een paar uur later, bij mijn achtste glas Witte Trappist, vroeg ik me af of de vriendschap tussen M. en mij ook niet eens hoognodig geëvalueerd moest worden. Wat wist ik nou eigenlijk van hem? Dat hij van comics, Iron Maiden en IPA-bier hield, ja. Maar wat was bijvoorbeeld zijn favoriete eten? Daar hield het al op met mijn kennis. Best een magere score - we kenden elkaar tenslotte al twintig jaar.

Inmiddels was mijn vriendin ook aangeschoven, vers terug van de grote evaluatiebijeenkomst. Die overigens weinig had opgeleverd, meldde ze. Met een cola-light zette ze zich aan het appen met Vriendin 1, 2 en 3 om de evaluatie te evalueren, met name 'bepaalde dingetjes' die 'niet goed besproken' waren. Ik zette mijn glas neer en richtte me tot M. 'Weet je nog dat ik je gisteren heb ge-sms't of we vandaag nog gingen borrelen, en dat jij toen antwoordde met “jep”?' vroeg ik.
'Jep,' antwoordde M.

'Dat vond ik, hoe zal ik het zeggen, en je moet dit niet verkeerd opvatten, een beetje, eh, kortaf. Je bent wel vaker kortaf, trouwens. Geen kritiek, hoor! Maar gewoon een dingetje.'
'O,' zei M.
'En vorige week had ik mijn nieuwe All Stars aan, die rode. Oké, ze waren precies hetzelfde als mijn vorige All Stars en de All Stars van daarvoor, maar toch. Je had er toch wel iets leuks over kunnen zeggen?'

M. wreef over zijn imposante buik, pakte de geplastificeerde geelzwarte snackkaart van onze tafel en liet een boer. 'Wat zullen we bestellen, een kaasplank of een portie Turkse worst?' vroeg hij. Dat was waar ook, kaas was zijn favoriete eten. Met worst als goede tweede. Beide liefst weggespoeld met IPA-bier.

'Maar hoe gaat het nu écht met je?' vroeg ik.
'Een kaasplank dan maar,' antwoordde hij, en wenkte de barman. Ik nam me voor om het over twintig jaar nog eens te proberen, dat evalueren.



[ Maar wat is het? ] [ E-mail ]