Even afrekenen

Eerder gepubliceerd als column in Playboy #11/2015

Een jaar of vijf geleden heb ik geprobeerd mijn vriendin de basisbeginselen van een gezonde financiŽle huishouding bij te brengen. Ze stond in die tijd continu maximaal rood en liep twee maanden achter met de huur, en dat terwijl ze een bovenmodaal salaris verdient.

Na een hoorcollege van een minuut of vier, waarbij mijn vriendin haar ogen nog harder liet rollen dan haar geld en af en toe 'Mmm... Boring!' riep zoals de Furby in haar vensterbank dat ook geregeld doet, besloot ik af te ronden. Ik eindigde met de belangrijkste regel op het gebied van geldzaken: als je minder uitgeeft dan er binnenkomt, houd je elke maand geld over.

'Kun je sparen voor een nieuwe MacBook,' zei ik. 'Werken Booking.com en Wehkamp nog sneller.' Het rollen van haar ogen stopte en ik hoorde de tandwielen van haar hersenen in elkaar grijpen. Is het echt zo simpel? Ja, zo simpel is het echt. 'E is em cee kwadraat,' zei ik, 'maar dat is misschien meer iets voor de volgende keer.'

Daarna ging het beter met het huishoudboekje van mijn vriendin, al had ze soms een terugval. Vrouwen stappen raar op hun fiets, met zo'n gek hupje en zo, maar met getallen in het algemeen en geld in het bijzonder gaan ze nog veel raarder om.

Zo zaten we een keer op de bank, ik voor me uit starend en mezelf afvragend wat het allemaal voor zin had, het leven, en zij typend op haar gloednieuwe MacBook, toen ze zachtjes begon te juichen. Wat bleek: ze had een 'stedentripje' geboekt van 1.300 euro en een paar minuten later maar weer geannuleerd ook. Tot zover niets om over te juichen, maar daarna had ze voor 900 euro een tweedehands Chanel-tas gekocht op Designer-vintage.com, want ze had nu toch dertienhonderd euro bespaard. Na het horen van deze laatste mededeling ben ik opgestaan en naar de keukentafel gelopen om een paar keer flink met mijn hoofd op het tafelblad te bonken.

Op de keukentafel lag een krant waarin ik las dat er meer vrouwen zijn die zich niet druk maken om hun financiŽn. Ongeveer de helft van de volwassen vrouwen in Nederland is niet financieel onafhankelijk en het grootste gedeelte van die groep leeft van het geld van hun partner. Ik kom ze weleens tegen tijdens mijn eindeloze kliktochten op internet: het lijkt wel alsof ze werk hebben, bijvoorbeeld als ZZP'er (op hun website noemen ze zichzelf 'levenscoach', 'emotiecoach' of 'coachingcoach'), maar het enige wat ze doen is complimenten over zichzelf retweeten. Ook een hele inspanning, maar daarmee verdien je geen bovenmodaal salaris. Misschien moet ik maar eens een praktijk als 'geldcoach' starten om deze vrouwen les te geven. Met mijn aanwijsstok geef ik ze bij elk fout antwoord een speelse tik op de billen, ja, dat is helemaal geen gek idee.

Maar goed, waakzaamheid blijft geboden bij de combinatie vrouwen/geld. Vorige week vond ik het tijd voor een vervolgcollege financiŽn en heb ik mijn vriendin geleerd wat 'vaste lasten' zijn. Dat ging erin als een bosbessenmuffin - ze begon meteen in Excel uit te rekenen hoeveel haar vaste lasten bedragen. Terwijl ik even later eten stond te koken (spaghettini met tomaten, basilicum, spek, tonijn en ansjovis) hoorde ik een driftig getik, afgewisseld met flarden van de serie Nashville, want Netflix stond nog open.
Toen hield het gehamer op. 'Dat is raar!' hoorde ik mijn vriendin roepen.
'Wat?' vroeg ik, en legde de blikopener neer.
'Mijn vaste lasten zijn elke maand hetzelfde!' riep ze.
Nee, het is mij nog steeds een raadsel waarom ze bijna drie keer zoveel verdient als ik.




[ Maar wat is het? ] [ E-mail ]