[ Kareltje ]


Hij had hem nu al bijna viereneenhalve week aan!


Wat nu? 'M-m-meneer de Beuckelaer? I-i-ik b-b-ben m'n gymspullen vergeten...' stotterde Kareltje.

Meneer de Beuckelaer keek Kareltje doordringend aan. Langzaam werd hij rood en er begon een ader op zijn voorhoofd te kloppen.

'JE GYMSPULLEN VERGETEN? DAN TRAIN JE MAAR IN JE ONDERBROEK, WORM! IK ZWEER HET JE: EEN MIETJE ALS JIJ ZOU HET (hier werd de stem van meneer de Beuckelaer NOG harder) NOG GEEN VIJF MINUTEN UITHOUDEN IN LIBANON! EN NU OMKLEDEN!'

Daar stond Kareltje dan... In zijn grote witte HEMA-onderbroek. Deze was eerst nog van Kareltjes vader geweest. Daarom was hij ook een beetje te groot. 'Maar daar groeit-ie wel in,' had zijn moeder gezegd. Nou ja, dat zal wel, had Kareltje gedacht, maar kon dat groeien dan niet wat sneller? Daarna voelde hij zich onmiddellijk schuldig, omdat hij zoiets brutaals had gedacht.

Natuurlijk moest iedereen weer heel hard lachen om Kareltje. Kareltjes moeder had namelijk niet zoveel tijd gehad om Kareltjes kleren te wassen. Eigenlijk had ze had al twee maanden geen tijd gehad. En dit was de laatste onderbroek van Kareltje... Hij had hem nu al bijna viereneenhalve week aan! Nou ja, dat kon je dus ook wel zien...

Ja, dat kun je wel zien...