[ Met thee wordt geen kunst gemaakt ]




Tussen kunst en niets: heeft kunst nut?*

Onlangs had ik het genoegen te poseren voor de kunstenaar Han Hoogerbrugge. Nee, dat hoefde niet naakt - ondanks herhaaldelijk aandringen hierop van mijn kant. Dikke Bleek, goede naam voor een rapper Hoogerbrugge ontving mij op een doordeweekse middag in zijn smaakvol ingerichte atelier in het centrum van het Rotterdamse stadje R. Toen ik binnenkwam was hij voor mij een bagel met pesto en kaas aan het fabriceren in een tosti-ijzer dat - voor zover ik het kon inschatten - het bombardement op Rotterdam nog had meegemaakt. Bagels passen overigens helemaal niet in een tosti-ijzer, maar kunstenaar ben je natuurlijk vierentwintig uur per dag.

Na het nuttigen van de bagel was het tijd om aan het werk te gaan: in een tijdsspanne van ongeveer vijf minuten nam ik diverse olijke houdingen aan terwijl Hoogerbrugge zijn camera liet snorren. Doel van dit alles? Hoogerbrugge (in het Engels: 'Hoezjebroezje') zou mijn beeltenis - geanimeerd en wel - gaan verwerken in zijn langlopende Flashfilm Hotel (in het Engels: 'Hotel').

Na afloop van de poseersessie kreeg ik een pakketje ansichtkaarten met eigen werk van Hoogerbrugge mee. Ik bekeek deze miniatuurkunstwerken meteen in de trein terug naar het Utrechtse stadje U., mijn woonplaats, en was zo onder de indruk van de kwaliteit ervan dat ik - verkerend in een soort artistieke shocktoestand die toeristen in Florence ook wel eens overvalt - de kaarten op mijn eindstation in de trein liet liggen. Gelukkig was Hoogerbrugge niet te beroerd mij de volgende dag al een nieuw setje te sturen toen ik hem daar via e-mail om vroeg.

Twee dagen na mijn verzoek lag het nieuwe setje kaarten al in mijn brievenbus. In die twee dagen had ik er alvast een bestemming voor bedacht. Ik ben namelijk net verhuisd, en de muren van mijn wc, 'het kleinste kamertje', waren - ook omdat ik eigenlijk nooit diarree heb - nog akelig leeg. Die zou ik eens gaan verfraaien met deze kaarten! En probleem: om mijn wc een beetje in de stijl van mijn favoriete architect Albert Speer te houden, moesten alle kaarten op gelijke afstand van elkaar op de muur terechtkomen. Gelukkig vond ik in een verhuisdoos met het opschrift 'Vissen' een geodriehoek waarmee ik meteen ingewikkelde meetkundige berekeningen begon uit te voeren dat het een aard had. Rekenen maakt dorstig, dus dronk ik er een limonadeglas jenever bij.

Na een half uurtje rekenen werd het tijd de kaarten op te plakken. Blijkbaar had de jenever mijn rekenvaardigheid benvloed, want toen het einde naderde bleek dat ik n kaart te veel had voor de beschikbare hoeveelheid muur. Maar de kaarten die wel aan de muur hingen, maakten mijn wc, 'nummer honderd', tot een ware kunsttempel voor de kunstliefhebber met verstand van kunst, zo vond ik. Zelf ben ik ook een niet onverdienstelijk illustrator, maar dit werk van Hoogerbrugge was van een hele andere orde - zeg maar gerust een hele hogere orde. Goedkeurend bekeek ik het eindresultaat**, dat je niet alleen strak, maar ook bijna gezellig kon noemen.

Ik wilde Hoogerbrugge op een persoonlijke manier bedanken voor het cadeau geven van de kaarten, voor het opnieuw opsturen van de kaarten, voor het feit dat hij bestond... Maar hoe? Zou ik hem vijfhonderd mini-gardes sturen met met vijfhonderd kaartjes eraan met de tekst Leuk dat ik er was? Nee, tweehonderdvijftigduizend kaartjes laten drukken was een beetje bewerkelijk en bovendien veel te duur.

Toen kreeg ik een idee: wat is persoonlijker dan een handgeschreven ansichtkaart? Dus beschreef ik - met het puntje van mijn tong tussen mijn tanden - de achterkant van de overgebleven Hoogerbrugge-kaart met wat hartelijke woorden ('Oude rups!'), zette zijn adres erop, plakte een postzegel van 39 cent en wandelde naar de brievenbus. Ik hoopte maar dat hij de kaart mooi zou vinden.



*Een minder leuke versie van dit verhaal verscheen op 5 juni 2005 in Ars Qaida, Vaktijdschrift voor de Erkende Kunsthater. U kunt een genummerd en gesigneerd exemplaar van Ars Qaida bemachtigen door voor minstens 84,40 uiro aan kunst te kopen bij Jeroen Bosch, de opperbaas van Ars Qaida.

**Wilt u ook een Hoogerbrugge-wc? Dat dacht ik al. Nu, trek uw portemonnee maar weer. De ansichtkaarten zijn te koop in Hoogerbrugges altijd fris ruikende webwinkel. Een wc koopt u bijvoorbeeld bij de Praxis. Een halve liter Ketel 1 jenever tenslotte kost 8 uiro 60 bij de Mitra. Wist u trouwens dat Mitra een afkorting is van Minder Trammelant? Dat dacht ik al.







[ Maar wat is het? ] [ E-mail ]