Lekker los

Eerder gepubliceerd als column in Playboy #13/2015

Ik ben erachter gekomen dat ik bindweefsel heb. Dat zit zo. Van alle deadlines die ik elke week moet halen als Vrije Jongen in de schrijverij, krijg ik stress. Net als van het lawaai van mijn buren, gesprekjes met middenstanders, veranderingen in het algemeen en eigenlijk het hele leven in het bijzonder.

Omdat ik mij - behalve op papier - niet goed kan uiten, zet die stress zich vast in mijn nek, schouders en rug. Dus laat ik mij eens in de maand masseren door een echte masseuse.

Dat evenement vindt plaats in een schoonheidssalon die vanzelfsprekend voornamelijk wordt bezocht door vrouwen - je kunt er terecht voor behandelingen als harsen, pedicure/manicure en wenkbrauwen epileren. Facials levert de salon ook, voor maar liefst 34,50 euro (verzin hier uw eigen grap).

De massagekamertjes vormen een microkosmos waar andere regels gelden dan in de gewone wereld. Zo zijn de masseuses de enige vrouwen voor wie ik zomaar mijn T-shirt uittrek, hop, daar ligt ie al op de stoel. Bij andere vrouwen wil ik ook weleens zomaar mijn T-shirt uittrekken, maar dat mag niet van mijn vriendin, dus dat doe ik dan maar niet, want als ik ergens stress van krijg is het wel van ruzie.

Het fascinerendste van deze kamertjes vind ik niet het klimaat van zo'n dertig graden Celsius, maar de zachte muziek die er klinkt. De nummers lijken allemaal op elkaar en bestaan voornamelijk uit harpakkoorden die breed uitwaaieren, een flinterdun fluitmelodietje, klaterende watervallen en klingklongende windgongen. Ik ken iemand die iemand kent die dit soort muziek maakt - hij is er schatrijk mee geworden en heeft van de opbrengsten een huis gekocht op een afgelegen plek waar hij nu zo ontspannen leeft dat hij nooit gemasseerd hoeft te worden.

In mijn begintijd bij de schoonheidssalon kreeg ik steevast een heel jonge masseuse toegewezen. Ze droeg haar haar in een paardenstaart, kwam naar het werk op een scooter en vertelde me voorafgaand aan elke massage hoeveel Flügels ze het afgelopen weekend had gedronken op de tentfeesten die ze graag bezocht. Tegenwoordig heb ik een wat oudere, pittige vrouw die aan haar masseerstijl te merken waarschijnlijk liever eiwitshakes drinkt dan Flügels.

Het was zaterdagmiddag half vijf en mijn masseuse stelde voor iets nieuws te proberen: bindweefselmassage. 'Dat maakt je spieren echt lekker los,' zei ze. Ik wist niet wat bindweefsel was, maar vond het allemaal wel prima. Ah, daar begon het al. In tegenstelling tot normaliter goot ze niet eerst een fles extra vierge olijfolie over me heen, maar begon droog en hard mijn rug te kneden alsof ik een onwillige deegbal was (wat ik in feite ook ben - volgens mij heeft mijn ex me weleens zo genoemd).

'Ga je vanavond nog wat leuks doen?' vroeg ze terwijl ik het gevoel had dat er een tank over me heen reed.
'Naar het café,' zei ik, en onderdrukte een paar pijnkreten. 'Ik heb op jullie website gelezen dat je na een massage veel moet drinken.'

Ze kneep een van mijn weinige spieren fijn en begon daarna het vel op mijn rug tussen duim en wijsvinger te draaien alsof ze me ambachtelijk wilde villen. Ik kreeg langzaam het idee dat ik figureerde in een IS-filmpje, maar ondanks de langdurige marteling gaf ik de hele behandeling geen kik - het was al erg genoeg dat ik in een schoonheidssalon was en ik wilde niet mijn laatste restje mannelijkheid verliezen door te gaan piepen als een puppy. En daarom zit ik nu al twee dagen achter mijn computer met pijn in mijn bindweefsel. Misschien moet ik me eens laten masseren.



[ Maar wat is het? ] [ E-mail ]