[ Even bijpraten met... ]


Het is mij, Lex!
[ De afgelopen maanden heb ik diverse bekende Nederlanders gevraagd of ze een column wilden schrijven voor [ Maar wat is het? ]. Er was er slechts een die toestemde: Lex Goudsmit. Hij kwam zelf met de titel 'Even bijpraten met...' Hier dan aflevering 1.]
'Kijk eens opa! Wat een rare eikel!'

Zoals u wellicht weet, ga ik regelmatig op stap met m'n negen kleinkinderen. Zo gingen we vorig weekend met z'n allen in een personenbus naar het Asser bos. Dit is een machtig mooi woud, gelegen in Drenthe bij (hoe kan het ook anders) de even zo schone stad Assen. Uiteraard keken de kinderen hun ogen uit.

Ze hadden ogen als schoteltjes toen een wrattenzwijn ons pad kruiste. Dat vonden ze toch een gek beest! Even later hadden we nog meer geluk: 'Een waterbuffel!' Die zie je zelden in Nederland. Slechts eenmaal per jaar (tijdens de grote waterbuffeltrek zuidwaarts) doen ze ons land aan. Ik moest even een traantje wegpinken bij het zien van een dergelijke gracieuze schoonheid. Wat is de natuur toch mooi...

Een komisch moment vond even hierna plaats. Twee van mijn kleinkinderen waren een stukje vooruit gelopen en stonden bij een grote eik. Ik wist dat het een eik was, want ik heb vroeger bij de padvinders gezeten. Tegenwoordig heet dat geloof ik 'Scouting', maar dat moderne gedoe hoeft van mij allemaal niet zo. Ik blijf het gewoon padvinders noemen. Maar ik dwaal af, beste mensen. Een van die twee kleinkinderen (de brutaalste, maar toch een lief joch hoor) riep ineens keihard: 'Kijk eens opa, wat een rare eikel!' Hij had een eikel met een raar dopje erop gevonden. Maar nu het leuke: er liep net een echtpaar langs, ook aan de wandel, en die meneer van het echtpaar dacht dat mijn kleinzoon het over hem had! Nou, dat leverde natuurlijk een hoop consternatie op, dat begrijpt u wel! Gelukkig heb ik de boel kunnen sussen.

Tot de volgende keer!


Lex Goudsmit



[ Maar wat is het? ] [ E-mail ]