[ Even bijpraten met... ]


Het is mij, Lex!
[ De afgelopen maanden heb ik diverse bekende Nederlanders gevraagd of ze een column wilden schrijven voor [ Maar wat is het? ]. Er was er slechts een die toestemde: Lex Goudsmit. Hij kwam zelf met de titel 'Even bijpraten met...' Dit is aflevering 10, een jubileumaflevering!]


Gezelligheid kent geen tijd!

Nou mensen, wat mij in de laatste maand allemaal overkomen is! Misschien hebben jullie het wel in de krant gelezen of op de nieuwsberichten gezien: ik heb een prijs gekregen! 'De applausprijs' heette het, en het was een onderscheiding voor alles wat ik in mijn carrière gedaan heb. Het spreekt vanzelf dat ik daar heel dankbaar voor ben. Maar het was wel een beetje vermoeiend allemaal, zo'n hele dag gehuldigd worden en toespraken aanhoren en dan ook nog al die lampen en fotografen erbij... Vandaar dat ik even een tijdje rust heb genomen om weer op krachten te komen. Ik hoop dat jullie mij dat niet kwalijk nemen.

Maar nu ben ik weer helemaal de oude en zit ik gezellig in de woonkamer te typen. De gordijnen zijn dicht en de lamp boven de tafel heb ik ook maar vast aangedaan, want ook al is het nog middag, de dagen worden alweer snel korter en het donkert vroeg. Toch altijd wel weer gezellig, als de wintertijd ingaat. Ik liep net nog langs de huizen hier in de straat en iedereen doet net als ik alweer vroeg de lampen aan. Maar wat zijn het er toch veel bij sommige mensen! Alle vertrekken in hun huis zijn verlicht, ook die waar ze niet zitten. Dat is toch je reinste energieverspilling? Vindt u het gek dat het gat in de ozonlaag zo snel groter wordt!

Toen iedereen nog gewoon olielampjes brandde en de straatverlichting nog uit gaslantaarns bestond had je helegaar geen gat in de ozonlaag. Dat komt er nou van al die weelde, de mensen kunnen dat helemaal niet aan, ze kunnen het niet 'hendelen' zoals mijn schoonzoon Henk altijd zegt. Iedereen moet twee televisies, twee koelkasten en natuurlijk twee auto's. Vooral dat laatste vind ik raar. Wij konden vroeger toch ook alles prima op de fiets doen? Ik begrijp best dat alles in het leven tegenwoordig sneller gaat en dat een man dus een auto nodig heeft voor z'n werk. Maar vrouwen hebben nu ook allemaal al een auto, dat is toch nergens voor nodig? Sterker nog, als die vrouwen van tegenwoordig niet allemaal een auto hadden zouden ze misschien eens een keer thuisblijven om voor de kinderen te zorgen! Dan waren al die crèches ook niet nodig en zouden de kinderen gewoon opgroeien tot evenwichtige volwassenen en ook niet allerlei verkeerde dingen gaan uithalen in hun puberteit.

Maar wat ik zeggen wilde, ik heb dus gewoon één peertje aan in de kamer en verder is het hele huis donker. Nou ja, dat peertje is dan wel een lamp van 150 watt, want zelfs al heb ik mijn leesbril op, die kleine lettertjes in de krant zijn toch moeilijk leesbaar met mijn oude ogen. Niet dat het erg is als ik af en toe een bericht niet kan lezen, want het is toch allemaal maar rottigheid tegenwoordig wat de kolommen vult. Vroeger had je nog van die leuke bladen als De Lach of De Katholieke Illustratie, maar die zijn in de jaren zestig allemaal gestopt. De mensen die toen jong waren wilden die bladen niet meer lezen, nee, het moest allemaal anders, met veel bloot en grof taalgebruik.

Nou, waar dat toe geleid heeft zie ik iedere keer als ik bij mijn dochter ben. Meestal heeft ze het dan nog druk met verslagen typen op de computer voor haar werk, en dan ga ik maar een beetje in de leesmap bladeren. Er zit bijvoorbeeld zo'n blad in, dat heet Aktueel. Rare naam, want er staat nooit iets aktueels in, maar elke week hetzelfde: advertenties met blote vrouwen en telefoonnummers erbij. Daar is de drukpers toch niet voor uitgevonden? Dan hadden ze het wel rukpers genoemd! Het is toch zo dat je een blad leest om er iets uit te leren over andere volken of culturen, of om mooie foto's van wilde dieren te zien?

Vroeger hadden de bladen, kranten, radio en TV nog een soort van opvoedende taak. Vadertje Staat wist wel wat goed voor je was! Maar nu gaat het alleen nog maar om sex blijkbaar. En in de bioscoop zal het wel niet veel beter zijn neem ik aan; ik kom er al jaren niet meer. Sinds je je kaartje moet kopen bij een mevrouw die achter zo'n ruit met gaatjes zit ben ik afgehaakt. Ik kan die mevrouwen toch helegaar nooit verstaan als ze vanachter die ruit tegen je gaan praten! En daar hebben meer ouderen problemen mee hoor, ik ben heus niet de enige. Bovendien is het ook allemaal veel te duur geworden, een avondje naar de bioscoop. Als jongen ging ik regelmatig naar Tuschinski. Je kreeg daar in de crisistijd drie plaatsen voor één gulden. Dan zat je prima, op het tweede balkon. Als je zorgde dat je op tijd was, zat je lekker vooraan. Dat was leuk. Maar tegenwoordig? Je betaalt vijftien gulden voor een kaartje, en daar krijg je niet eens meer een Polygoon-journaal voor, dat hebben ze ook allemaal maar afgeschaft!

Nee, het is niet zo gek meer dat ik bijna nooit meer de deur uit kom. Ik blijf liever rustig thuis met mijn vrouw Leentje, lekker een beetje lezen in een boek over geschiedenis of zomaar wat voor me uitstaren bij de kachel en wat mijmeren over vroeger. Gezelligheid kent geen tijd! Die spreuk hangt niet voor niets bij ons boven het dressoir. We hebben maar één koelkast, één TV en geen auto. Maar we zijn goed gezond en we hebben elkaar en onze herinneringen, en dat is mij veel meer waard dan alle applausprijzen van de wereld bij elkaar!



Tot de volgende keer!

Lex Goudsmit
Lex Goudsmit



[ Maar wat is het? ] [ E-mail ]