[ Even bijpraten met... ]


Het is mij, Lex!
[ De afgelopen maanden heb ik diverse bekende Nederlanders gevraagd of ze een column wilden schrijven voor [ Maar wat is het? ]. Er was er slechts een die toestemde: Lex Goudsmit. Hij kwam zelf met de titel 'Even bijpraten met...' Dit is aflevering 4.]


Geld kun je maar een keer uitgeven!

Nou mensen, het is me het weertje wel de laatste dagen, niet? Ik had mijn typemachine vanmiddag op onze formica tafel in de tuin gezet, zodat ik mijn verhaaltje van deze week lekker buiten kon typen, maar na vijf minuten ben ik alweer naar binnen gevlucht want het was gewoon te warm om buiten te zitten! Ja, ik had nog wel een zakdoek om mijn hoofd gebonden tegen de felle zonneschijn en natuurlijk een glas ijskoude thee naast mijn schrijfmachine gezet, maar het werd me gewoon te gek, die hitte. Aan de ijsthee lag het niet, die was heerlijk verkwikkend. Ik drink dan ook niet van die ijsthee in blik die altijd op de reclame is, hoor! Nee, mijn vrouw Leentje zet op warme dagen als deze altijd gewoon een pot citroenthee en giet het daarna in een fles die ze even een uurtje in de koelkast zet. Zo maakt ze een liter hartstikke lekkere ijsthee voor een prijs waarvoor je nog niet eens een druppel van die moderne drankjes kan kopen. Want ook al heb ik dan financieel niks te klagen (ik ontvang maandelijks een goed pensioen, maar daar heb ik dan ook mijn hele leven hard voor gewerkt), dat houdt nog niet in dat ik zomaar geld over de balk ga gooien door het kopen van al die nutteloze produkten die je tegenwoordig op de televisie ziet!

Want zeg nou zelf mensen, het loopt toch helemaal uit de hand met onze maatschappij. Laatst nog, was ik met Leentje een keer mee naar de supermarkt. Ik was al dertig jaar niet meer in een levensmiddelenzaak geweest geloof ik, want ik vind dat boodschappen doen een taak is voor vrouwen, maar deze keer wilde ik zelf mee naar de stad omdat ik een huismiddeltje nodig had voor een mannenkwaal, en dat soort dingen laat ik liever niet door mijn vrouw kopen. Na mijn bezoek aan de apotheek wandelde ik op mijn dooie akkertje naar de supermarkt om Leentje daar op te zoeken. Kom ik daar aangelopen bij dat enorme gebouw, wil ik de deur open doen, schuift-ie vanzelf open! Is het geen wonder? Ja, ze vinden wat uit tegenwoordig.

Maar binnen schrok ik toch wel een beetje. Mensenkinderen, wat een drukte! Iedereen liep achter een wagentje vol met meer boodschappen dan er vroeger in een hele kruidenierswinkel te vinden waren; sommige wagentjes daar zat zelfs ook een kindje in!
'Zijn die hier soms ook te koop?' grapte ik nog tegen een zakenmevrouw in een mantelpakje die ook met een kindje in haar wagen rondreed, maar zij kon daar niet om lachen. Iedereen is ook zo chagrijnig tegenwoordig! Dat komt omdat mensen nooit meer echt tijd voor elkaar hebben, alles moet snel of men is alweer geïrriteerd. In het verkeer, in de wachtkamer bij de dokter, maar ook in de winkel. Een praatje over het weer of over de zoon van die-en-die is er niet meer bij, iedereen heeft haast!

En die spullen die er allemaal in de supermarkt lagen, ik kon er met mijn kop niet bij. Hebben we dat allemaal nodig? Nee toch. Zestig soorten chips, tien merken cola, allerlei smaken vruchtendrank, van alles was er zoveel dat het mij ging duizelen. Tussen de snoep heb ik nog gezocht naar ulevellen, die kocht ik vroeger als jonge knaap bij de kruidenier in ons dorp voor een halve cent. Maar die bestaan blijkbaar niet meer. Is het nou zoveel moeite voor die snoepfabrikanten om naast die honderd moderne snoepjes ook gewone dingen als ulevellen, lik-mijn-stokje, toverballen of duimdrop te maken? Nou ja, het zal de vooruitgang wel wezen en die hou je toch niet tegen.

Maar het ergste heb ik u nog niet verteld: het damesverband lag gewoon open en bloot tussen het Wc-papier en de schoonmaakmiddelen in de schappen! Daar lopen ook kinderen langs! En die zijn toch al zo vroeg wijs tegenwoordig. Nou, dat was in mijn tijd wel anders. Tegenwoordig duikt Jan en Alleman maar met elkaar de koffer in, soms al op hun vijftiende of nog eerder, maar ik wist op mijn vijftiende nog niet eens wat sex was, laat staan dat ik het ook praktiseerde! Sex voor het huwelijk, daar kan toch alleen maar narigheid van komen mensen; vindt u het gek dat er tegenwoordig zoveel mensen scheiden?

En duur dat alles was! Een gulden stelt weinig meer voor tegenwoordig. En een dubbeltje, daar krijg je al helemáál niks meer voor. Dat doet me trouwens denken aan een leuke grap die ik in die supermarkt maakte. Hier komt-ie! Ik stond samen met Leentje in de rij voor de kassa, we waren bijna aan de beurt. Achter ons stond een mevrouw die ook al wat op leeftijd was haar geld alvast te tellen want ook het afrekenen moet tegenwoordig snel, je kunt maar beter je portemonnaie op tijd gereed houden. Tijdens het tellen van haar geld liet ze een dubbeltje vallen (ze had een beetje last van Parkinson geloof ik). Toen moest ze helemaal langs ons en de persoon voor ons kruipen om dat dubbeltje weer te kunnen pakken. Stond ze ineens helemaal vooraan in de rij! Dus toen zei ik (heel hard zodat iedereen het kon horen): 'Nou mevrouw, zo staat u mooi voor een dubbeltje op de eerste rang!' Toen moest de hele rij voor de kassa toch wel even hartelijk lachen. Zelfs de zakenmevrouw!


Tot de volgende keer!

Lex Goudsmit
Lex Goudsmit



[ Maar wat is het? ] [ E-mail ]