[ Even bijpraten met... ]


Het is mij, Lex!
[ De afgelopen maanden heb ik diverse bekende Nederlanders gevraagd of ze een column wilden schrijven voor [ Maar wat is het? ]. Er was er slechts een die toestemde: Lex Goudsmit. Hij kwam zelf met de titel 'Even bijpraten met...' Dit is aflevering 5.]


Van hard werken is nog nooit iemand doodgegaan!

Het begint al een beetje een gewoonte voor me te worden om iedere week een verhaaltje te schrijven over mijn leven. Ik vind dat wel prettig, zoiets geeft toch regelmaat aan je leven en dat is goed. Want niet alleen kinderen hebben behoefte aan 'de drie erren' (zoals wij dat vroeger noemden), ook volwassenen zijn erbij gebaat! 'De drie erren,' hoor ik u nu vragen, 'wat is dat?' Nou, dat zal ik u vertellen: Rust, Reinheid en Regelmaat! Dat zijn ze. En daarmee voed je je kinderen op tot evenwichtige volwassenen.

Daar zouden de ouders van nu ook eens aan moeten denken, want het lijkt wel of er alleen nog maar neurotische kinderen bestaan. Ze kunnen geen seconde stilzitten, die jongens en meisjes van tegenwoordig. Wij konden vroeger urenlang rustig krijten op het schoolplein, verstoppertje spelen, touwtje springen, stekelbaarsjes vangen in de moddersloot, van alles! Geld voor speelgoed was er niet, en toch hadden we plezier! Maar die kinderen van nu kunnen niet langer dan één minuut met hetzelfde bezig zijn, zo lijkt het wel. Ik sta wel eens te kijken bij het schoolplein bij mij in de buurt en dan zie ik dat allemaal. Vindt u het gek dat de meesters en juffen geen orde meer kunnen houden in de klas?! Nou ja, het feit dat de kinderen in de klas hun meester of juf tegenwoordig bij de voornaam aan mogen spreken (Ik kon het niet geloven toen mijn kleindochter mij dit vertelde, maar het is echt waar!) zal ook wel niet bijdragen aan de autoriteit van het lesgevend personeel.

En wat tegenwoordig blijkbaar ook heel normaal is: ze mogen niks eten, die kinderen! Want de één is allergisch voor blauwe m&m's en de ander weer voor gluten... Wat heb ik een medelijden met de moeders die in deze tijd een kinderfeestje moeten organiseren; die moeten volgens mij een heel schema opstellen met wie wat mag eten! Volgens mij is het allemaal moderne aanstellerij. Wij aten vroeger toch ook alles zonder ziek te worden? Nou dan! Ik wist niet eens wat gluten waren! En nu nog niet eigenlijk, hahaha!

Misschien ligt de oorzaak van die drukte bij de kinderen van nu wel in het feit dat ze veel te veel aandacht krijgen; ik zie dat bij m'n dochter en hoe die met haar kinderen omgaat. Het is altijd 'Ja schat', 'Wat is er lieverd?' en 'Wat wil je zelf, mannetje van me?' Natuurlijk zeg ik hier niks van (ik kijk wel uit! Wat ik dan allemaal naar m'n hoofd geslingerd krijg!) maar als die spruiten van haar een keer bij mij op bezoek zijn gaat het er heel anders aan toe dan bij haar, dat kan ik u wel vertellen! Ik moet geen gezeur en gejengel aan m'n kop, niet van m'n vrouw, en zeker niet van mijn kleinkinderen! Het gaat zoals ik het zeg en ik neem zelf de beslissingen, niet zij! En als ze beginnen te jengelen reageer ik daar gewoon niet op en dan houdt het snel op, hoor!

Nou ja, af en toe gaat het wel 's mis, zoals laatst toen we met z'n allen in een gehuurd personenbusje naar het Asser Bos waren gegaan om te wandelen. De jongste van mijn kleinkinderen liep steeds achteraan bij de wandeling, en hij bleef maar zeuren dat hij zo'n pijn aan z'n voet had (hij was net gestruikeld over een boomstronk). Ik had 'm al een appel tegen de pijn gegeven (hij mag geen snoep van z'n moeder omdat-ie daar hyperactief van wordt) maar hij bleef maar doormekkeren. Ik schonk daar natuurlijk geen aandacht aan en zie: het gejammer hield vanzelf op!

(Het was reeds donker en we waren al helemaal bij Hoogeveen, gezellig met z'n allen liedjes aan het zingen in de bus, toen ik er achter kwam dat we een kleinkind misten. Bij Meppel konden we pas keren, en tegen tienen waren we weer bij het Asser Bos maar daar had ik 'm toen ook wel vrij snel gevonden; hij lag op een open plek in het bos en het bleek dat hij een gebroken enkel had.) Nou ja, daar wordt-ie hard van, zo'n ervaring... Ik heb ook wel eens een heel seizoen op de planken staan met drie gekneusde ribben! Hij zal nog wel ergere dingen meemaken in het leven, ja toch?

Afzien hoort tenslotte bij het leven. 'Van hard werken is nog nooit iemand doodgegaan!' zei mijn vader altijd al tegen mij toen ik als veertienjarige blaag twintig uur per dag in een weverij moest gaan werken om bij te dragen aan het armzalige huishoudgeld van ons gezin. En weefgetouwen waren in die tijd nog volledig van hout, kunt u nagaan hoe zwaar dat werk was! Maar klagen, dat deden we niet! Je wist ook niet beter. Al mijn vriendjes gingen direct na de lagere school aan het werk in een fabriek of als boerenknecht. Doorstuderen? Ha! Dat was iets voor rijkeluiskinderen. Ik had zelf ook wel graag naar de MULO gewild, maar mijn vader zei dat ik beter geld kon gaan verdienen dan de hele dag met m'n neus in de boeken te zitten. Ik zei toen tegen vader dat ik het juist leuk vond om met m'n neus in de boeken te zitten maar voor dat argument was hij niet gevoelig. Er moest geld verdiend worden en in die tijd luisterden kinderen nog gewoon naar hun ouders, dus zo kwam ik in die weverij terecht.

Daar heb ik geloof ik twee jaar gewerkt, en toen mocht ik van de directeur van de weverij naar een andere fabriek van hem, want hij had wel gezien dat ik sterk was en goed kon sjouwen! Zo kwam ik in een loods te werken waar ik dozen met boeken moest stapelen op pallets, die ik dan weer met een steekkarretje naar een vrachtwagen moest rijden. Eerlijk werk, en het verdiende best goed. En iedere dag moest ik denken aan wat m'n vader zei toen ik voor het laatst thuis kwam van m'n werk in de weverij en hem trots vertelde over de nieuwe baan die ik had gekregen daar in die loods. Hij zei toen: 'Zo, dan zit je straks toch nog de hele dag met je neus in de boeken!'

Daar moesten we met ons hele gezin hartelijk om lachen, natuurlijk. Daarna schoven we allemaal aan rond de eettafel en genoten we van de kruimige aardappels die moeder gekookt had. En niemand die daar allergisch voor was!



Tot de volgende keer!

Lex Goudsmit
Lex Goudsmit



[ Maar wat is het? ] [ E-mail ]