[ Even bijpraten met... ]


Het is mij, Lex!
[ De afgelopen maanden heb ik diverse bekende Nederlanders gevraagd of ze een column wilden schrijven voor [ Maar wat is het? ]. Er was er slechts een die toestemde: Lex Goudsmit. Hij kwam zelf met de titel 'Even bijpraten met...' Dit is aflevering 6, een extra lange zomer-aflevering!]


Beter één vogel in de hand, dan tien in de lucht!

[ deel 1 ] [ deel 2 ]

Wat ik nou toch weer allemaal mee heb gemaakt mensen! Ik heb een paar dagen een computer in huis gehad, met Internet. Ja, ik hoor jullie nu al lachen, maar ik ga met m'n tijd mee, hoor! De meeste van mijn vrienden en kennissen - allemaal niet meer de jongste - zijn een stuk minder hip dan deze oude baas. Zoals bijvoorbeeld mijn oude vriend Leen (niet te verwarren met mijn vrouw, Leentje). Die leeft echt nog in het verleden en hij zegt dan ook altijd dat vroeger alles beter was. Ik vind het niet gek dat sommige mensen zeggen dat bejaarden alleen maar zeuren en zaniken over vroeger, want als je Leen soms bezig hoort... Die doet inderdaad niks anders.

Van de week ook weer: ik was bij hem op bezoek, hij zette de fles jonge klare op tafel en ik vertelde hem dat ik die computer had gekregen van m'n dochter en dat ze ook nog Internet voor me had gekocht bij de sigarenboer op de hoek. Toen begon Leen alweer te jeremiëren: 'Internet? Dat is toch niks voor mensen van onze leeftijd! Ik kan niet eens mijn video-recorder programmeren, waarom zou ik dan nog aan Internet beginnen! Als ik een avondje naar de bridge ga en Op Losse Groeven komt op de kijkkast, dan doe ik er maar gewoon een band van vier uur in en druk ik als ik van huis ga op die rode knop van 'opnemen', dan komt het er net op. Nee, al die moderne techniek, niks voor mij.'

Nou, toen zei ik tegen Leen dat hij ouderwets aan het worden was en toen kregen we nog bijna woorden. Gelukkig ben ik op zo'n moment altijd de verstandigste en dus begon ik maar over vroeger, toen Leen en ik nog samen in de tv-serie Ja zuster, Nee zuster speelden. Ach, wat een mooie tijd was dat toch! Ja Zuster, Nee Zuster (ik zal het maar even uitleggen voor de jongere lezers) was een komische televisie-serie uit de jaren zestig waar de mensen het nu nog steeds over hebben. Als ik door de winkelstraat loop hier bij ons in het dorp word ik altijd wel aangesproken door een aardige mevrouw of meneer, die me dan vraagt of er nog nieuwe afleveringen komen van die serie waar ik in speelde met al die gezellige liedjes. Helaas moet ik ze dan altijd 'nee' antwoorden. De hoge heren die tegenwoordig in Hilversum de dienst uitmaken steken hun geld liever in van die grote shows dan in een goed geschreven serie van Hollandse makelij. Het is ook niet gek dat die shows zo duur zijn, want de prijzen die de kandidaten daarin kunnen winnen, dat loopt toch de spuigaten uit! Ik vind dat echt een grote schande. Een heel Afrikaans land zou daar een week van kunnen eten.

Laatst zag ik nog zo'n kwis, daar ging de winnaar gewoon met een hele nieuwe kleurentelevisie naar huis. Een kleurentelevisie! Zo'n ding kost minstens duizend gulden, en die verdient de winnaar dan met het beantwoorden van een paar simpele vragen. Nee, dan de jaren '50. Toen had je nog echt moeilijke kwissen op de radio (TV bestond nog niet, zelfs de meeste radio's waren toen nog helemaal van hout), zoals Hersengymnastiek of Wie Weet Wat?. Daar luisterden we dan met het hele gezin naar, terwijl we gezellig pinda's dopten bij een olielampje. Bij Hersengymnastiek werden soms moelijke vragen gesteld, daar moest je je hersens flink voor laten kraken! Hé wacht, nu begrijp ik ineens ook waarom dat programma Hersengymnastiek heette, hahaha!

Maar goed, wat ik eigenlijk wil zeggen: het ging toen nog helemaal niet om geld; de kandidaten streden gewoon om de eer. Daar hoef je nu niet meer mee aan te komen. Stel je voor zeg, dat de presentator van zo'n kwis (waarom zijn dat tegenwoordig altijd van die opgeschoten vlerken, eigenlijk? Waarom geen Eddy Becker, een correcte man als Joop Koopmans of Ted de Braak, daar was toch niks mis mee?) tegen de winnaar (die nog staat uit te hijgen van al die stompzinnige spelletjes en het beklimmen van de zeephelling) zou zeggen: 'Gefeliciteerd meneer! U heeft deze kwis gewonnen en daarmee de eer van uw dorp hooggehouden!' Volgens mij zou zo'n kandidaat dan helemaal door het lint gaan, zoals men dat tegenwoordig noemt. Want het draait in die kwissen al lang niet meer om plezier en spelvreugde, maar alleen nog maar om geld!

[ deel 2 ]



Tot de volgende keer!

Lex Goudsmit
Lex Goudsmit



[ Maar wat is het? ] [ E-mail ]