[ Even bijpraten met... ]


Het is mij, Lex!
[ De afgelopen maanden heb ik diverse bekende Nederlanders gevraagd of ze een column wilden schrijven voor [ Maar wat is het? ]. Er was er slechts een die toestemde: Lex Goudsmit. Hij kwam zelf met de titel 'Even bijpraten met...' Dit is aflevering 6, een extra lange zomer-aflevering!]


Beter één vogel in de hand, dan tien in de lucht!

[ deel 1 ] [ deel 2 ]

Maar het allerergste van de televisie van tegenwoordig vind ik wel dat alles zo snel gaat! Elke halve seconde verspringt het beeld alweer naar iets anders. Zo onrustig word je ervan! Je zou er haast epilepsie van krijgen. Nee, daar mogen ze van mij wel eens wat aan doen. Mijn dochter zegt 'dat dat nou eenmaal moderne TV is,' en 'wat ik dán wil. Eén beeldje per halve minuut soms?' En dan kijkt ze daar altijd heel misprijzend bij.

En ik dacht dus tot vorige week dat Internet eigenlijk ook een soort TV was. Nou, dat bleek nogal tegen te vallen. Eerst was ik een beetje geërgerd toen mijn dochter haar computer en zo'n doosje met een wereldbol bij me langs kwam brengen. Want wat moet een oude man als ik met een computer? Maar toen dacht ik: ik begin al net zo ouderwets te worden als Leen. Laat ik eerst maar 's horen wat de bedoeling is, dan zien we wel weer verder. Nou, daar kwam ik snel achter.
'Hier pa!' zei m'n dochter terwijl ze allerlei dozen met piepschuim naar binnen sjouwde, 'Ik ga twee weken op vakantie, pas jij maar op m'n computer. Henk (haar man, ik mag 'm niet zo maar daar schrijf ik nog wel eens een keer wat uitgebreider over) zet Internet erop, dan heb jij er ook nog wat aan!'
Nou, die Henk is misschien niet de gezelligste maar technisch is hij wel, want binnen een half uur had hij alles aan de praat.

'Kijk ouwe,' zei hij (de brutaliteit!), 'Seniorweb! Dat is iets voor jou! Allerlei informatie voor en door bejaarden. Misschien vind je hier wel een middeltje tegen je prostaatklachten!'
Ik keek naar het scherm van die rare televisie die op de computer stond, maar ik zag alleen maar wat kleine lettertjes.
'Is dit soms de Teletekst? Staat-ie wel goed, Henk?' vroeg ik.
'Ja, hij staat goed!' zei Henk heel hard (hij denkt geloof ik dat ik doof ben of zo). 'Dit is het! Dit is Internet!'

Nou, ik wilde me niet laten kennen, dus ben ik zelf maar achter dat ding gaan zitten maar elke keer als ik aan die muis had gezeten was ik het pijltje weer kwijt. Ik begon er van te zweten, zo ingewikkeld zag alles er ook uit!
'Is er niet iets leuks te zien op dat Internet, iets dat beweegt, net als televisie?' vroeg ik. 'Als ik letters wil lezen pak ik wel een krant, of de radiobode!' zei ik er nog achteraan. Dat vond Henk geloof ik niet zo leuk, hij verdient namelijk z'n geld met computers, en goed geld ook want hij rijdt in een dure auto. Maar toen zei hij ineens vrolijk: 'Ik weet nog wel een leuke site, daar kijken we met de boys van CMG ook altijd naar. En een ouwe bok als jij lust nog vast nog wel een groen blaadje!'
Hij typte wat met zijn worstvingers op dat rare toetsenbord en toen zag ik ineens een jongedame op het scherm. Ze zat ook achter een computer, dus ik riep meteen 'Hallo! Kun je mij horen?' Maar zo bleek het niet te werken, ik kon alleen maar naar haar kijken. 'Dat is Corrie!' zei Henk. 'Van kem et hoom! Die zit de hele dag achter een camera en dat kun je zien via Internet. Veel plezier ermee, ouwe! Je redt het verder wel denk ik?' en toen ging hij weer weg met m'n dochter, want ze moesten nog het vliegtuig halen.

Mensen, ik zal jullie vertellen: de twee weken dat mijn dochter op vakantie was heb ik bijna onafgebroken naar dat schermpje gekeken. Ik durfde de computer niet uit te zetten want ik wist natuurlijk niet hoe ik alles dan weer aan de gang moest krijgen. Zoiets had ik nog nooit gezien! Die jongedame zat dan weer 's op de bank, dan weer achter haar computer en soms gebeurde er ook helemaal niets en zat ze gewoon urenlang in dezelfde houding (dat heeft ze zeker bij zo'n Japanse gevechtssport geleerd, waarschijnlijk dat 'kem et hoom' waar Henk het over had). Zo'n lang live-programma had ik niet meer gezien sinds Open het Dorp in 1962 met Mies Bouwman! Mijn vrouw Leentje moest me 's nachts naar bed sturen want anders bleef ik kijken. Chagrijnig werd ze ervan. 'Zo lang als je naar haar kijkt heb je in veertig jaar huwelijk nog nooit naar mij gekeken!' zei ze op een keer heel boos.

Toen m'n dochter na twee weken haar computer weer kwam halen zat ik er nog steeds achter. 'Kijk nou, Henk!' riep ze. 'Pa heeft eindelijk wat-ie wil! Een tv-programma met één beeldje per halve minuut!' Daarna moesten ze allebei heel hard lachen, vooral Henk (met die bruinverbrande kop van 'm).

Ik lachte maar mee, maar dan wel als een boer met kiespijn. En toen namen ze alles weer mee. Nu moet ik weer de hele dag tegen Leentje aankijken, maar die heeft lang niet zoveel leuke hemdjes als Corrie en heur haar zit ook altijd hetzelfde. Maar goed, het is beter dan niks. En jullie weten het: beter één vogel in de hand, dan tien in de lucht!


Tot de volgende keer!

Lex Goudsmit
Lex Goudsmit



[ Maar wat is het? ] [ E-mail ]