[ Even bijpraten met... ]


Het is mij, Lex!
[ De afgelopen maanden heb ik diverse bekende Nederlanders gevraagd of ze een column wilden schrijven voor [ Maar wat is het? ]. Er was er slechts een die toestemde: Lex Goudsmit. Hij kwam zelf met de titel 'Even bijpraten met...' Dit is aflevering 7.]


Lachen is het beste medicijn!

Beste mensen, het spijt me dat mijn verhaaltje deze keer wat langer op zich liet wachten, maar dat komt omdat ik al een week met een griepje in bed lig. Niks ernstigs hoor, u zult mij ook niet horen klagen - ik ben tenslotte opgevoed met het idee van 'niet zeuren maar werken!' - maar mijn ziekbed zorgde er wel voor dat ik even niet kon schrijven. Ik moest veel slapen en veel drinken van de dokter, en mijn vrouw Leentje heeft mij gelukkig goed verzorgd, maar dat is dan ook haar taak (ze is tenslotte niet voor niks mijn vrouw). Ziek zijn is tegenwoordig een stuk prettiger dan vroeger, de thermometer kan gewoon in je oor en daar merk je verder niks van. Ik heb de tijd nog meegemaakt dat de thermometer (die toen nog volledig van hout was) op een hele andere plek dan je oor ingebracht werd, en dan nog drie keer per dag ook! Nou, dan zorgde je er wel voor dat je snel weer beter was!

Nu ben ik even uit bed en natuurlijk is het eerste wat ik doe dit verhaaltje schrijven, want ik ben nog van een generatie die zijn verplichtingen gewoon nakomt! Ook als ik eigenlijk ziek ben. Ja, ik heb nog een ouderwets arbeidsethos. Staken bijvoorbeeld, daar zou ik al helemaal nooit aan beginnen. Tegenwoordig gaat men om het minste of geringste al staken, bijvoorbeeld als men maar drie procent loonsverhoging krijgt in plaats van vier procent. Laatst zag ik nog zo'n demonstratie van verpleegsters op het journaal. Het lijkt wel of er iedere week ergens gedemonstreerd wordt voor loonsverhoging, als je zoals ik iedere dag naar het acht uur-journaal kijkt krijg je tenminste wel dat idee. Dan zijn het weer actievoerende leraren, dan weer bouwvakkers, soms ook specialisten (die zouden zich helemaal moeten schamen met hun salarissen) en soms dus ook verpleegsters. Nou, volgens mij verdienen die verpleegsters meer dan genoeg, ik zag er tenminste een hoop tussen lopen die, hoe zeg ik dat netjes... eh, nogal weldoorvoed waren! Ik zei nog tegen Leentje: 'Volgens mij kan er bij de meesten wel een procentje of vijfentwintig af!' maar toen zei ze boos dat ik mensen niet belachelijk mocht maken om hun uiterlijk. Nou ja, daar ben ik verder maar niet op doorgegaan, na bijna veertig jaar huwelijk leer je dat wel af, net als een hoop andere dingen trouwens.

Maar goed mensen, ik heb verder weinig om over te schrijven. Door mijn ziekte ben ik niet op de set van Sesamstraat geweest, dus daar kan ik ook al niks over vertellen. Ik heb veel televisie gekeken, maar daar heb ik de vorige keer al over geschreven. En natuurlijk wat ziekenbezoek ontvangen, zoals mijn dochter en haar man Henk. Die hadden vorige week allebei speciaal een dag vrijgenomen om naar de zonsverduistering te gaan in Frankrijk. Wat een onzin zeg! 'Je kunt toch net zo goed thuisblijven en dan even de gordijnen dichtdoen?' zei ik tegen ze. 'Dat geeft hetzelfde effect!'
Nou, dat zag ik dan natuurlijk weer helemaal verkeerd en dat was typisch een reactie van iemand die niet in de totaliteitszone was geweest, want dan zou ik wel anders praten. Daar hadden ze het steeds over, de 'totaliteitszone', dat was geloof ik nogal speciaal.

Ik kan me anders nog goed de volledige zonsverduistering van 1912 herinneren, en daar deden we toen helegaar niet zo opgewonden over. Ik kreeg wel even een half uurtje vrij van mijn baas in de weverij, maar dat was meer omdat het toch te donker werd in de fabriekshal, en toen hebben we met alle wevers buiten door een beroet glaasje naar de zon gekeken. En daarna ging het leven weer gewoon z'n gangetje.

Die zonsverduistering doet me trouwens denken aan een leuk voorval bij mij thuis vorige week. Ik lag op mijn bed (dat speciaal omdat ik ziek was in de huiskamer was neergezet) en sliep half. Leentje zat naar de televisie te kijken met een breiwerkje op haar schoot en opeens riep ze: 'Kijk! Alweer een zonsverduistering op TV! En hij is net begonnen!'
Ik schoot rechtop en keek meteen naar het scherm. Bleek dat het gewoon het hoofd van Karel van de Graaf was dat langzaam in beeld kwam. Was ze naar Netwerk aan het kijken! Nou, daar moest ik toch wel even hartelijk om lachen en daarna voelde ik me ook meteen een stuk beter. Zo zien jullie maar weer mensen: lachen is het beste medicijn!



Tot de volgende keer!

Lex Goudsmit
Lex Goudsmit



[ Maar wat is het? ] [ E-mail ]