[ Even bijpraten met... ]


Het is mij, Lex!
[ De afgelopen maanden heb ik diverse bekende Nederlanders gevraagd of ze een column wilden schrijven voor [ Maar wat is het? ]. Er was er slechts een die toestemde: Lex Goudsmit. Hij kwam zelf met de titel 'Even bijpraten met...' Dit is aflevering 8.]


Boontje komt om zijn loontje!

Nou mensen, het is me toch allemaal wat met die Willem-Alexander. Hij heeft nu eindelijk kennis gekregen aan een welopgevoede jongedame die bovendien de goedkeuring van zijn moeder kan wegdragen. En dat is belangrijk mensen, want zonder haar toestemming gebeurt er helemaal niks daar op het paleis.

Beatrix houdt het liefdesleven van haar zoon scherp in de gaten. Zelf werd ze niet zo in de gaten gehouden door haar vader Bernhard vroeger, dat is een echte levensgenieter, een man van de wereld en hij liet Beatrix maar gewoon haar eigen gang gaan zoals hij dat zelf ook altijd deed. Beatrix adoreert haar vader en ik kan me nog goed die mooie vader-dochtermomenten herinneren tussen die twee, ieder jaar als het defilé op televisie kwam. (Een grote schande vind ik het wel dat ze dat nota bene zelf heeft afgeschaft, het defilé. Daarmee heeft ze ook nog Dick Passchier aan de drank gebracht.)

Ik weet er natuurlijk niet het fijne van (mijn vrouw Leentje koopt dan wel vaak de Telegraaf en de Privé, maar of je nou alles moet geloven wat daarin staat?) maar het lijkt erop alsof Willem-Alexander dat nog allemaal prima vindt ook, dat bazige gedrag van zijn moeder. Nou, dat hoefde ik vroeger bij mijn dochter niet te proberen; een goedbedoeld adviesje hier en daar over de vriendjes die ze mee naar huis nam leidde steevast tot slaande ruzie. Dat was dan ook in haar puberteit en dan horen dat soort dingen er nou eenmaal bij. Nu ik een oude man ben kijk ik er ook wel met een glimlach op terug, maar toen ik er middenin zat kon ik er helegaar niet om lachen! Als ouders wil je toch altijd dat je kind met een goede partij thuiskomt, een jongen met een baan en ambities, en niet met zo'n, hoe zeggen ze dat tegenwoordig... zo'n lamer! Ja, ik pik nog wel 's wat moderne woorden op op de set van Sesamstraat hoor! Ik ga met m'n tijd mee!

Ik kan me nog wel herinneren dat ze een keer een jongen aan ons kwam voorstellen die ze op dansles had ontmoet (ik heb het nu over de jaren '50, toen ontmoette iedereen z'n levenspartner nog gewoon op dansles in plaats van via een contactadvertentie). Het was zondagmiddag, Leentje had heerlijk gekookt en om twee uur belde hij aan (een uur te laat). M'n dochter rende naar de voordeur, deed open en wat er toen naar binnen stapte! Ik kreeg bijna stante pede een hartaanval en Leentje trok ook wit weg; zo bleek had ik haar niet meer gezien sinds die keer dat ze 's morgens naast me wakker werd en ik die nacht ineens vanuit het niets een volle, grijze baard had gekregen.

Maar goed, die jongen dus. Het was een nozem op een brommer, een brozem zoals wij dat vroeger noemden. Hij zag er uit als een ongewassen versie van Elvis die net een hele nacht in het havencafé had gezeten. De jongere lezers van mijn verhaaltjes kunnen zich dat misschien niet voorstellen, maar Elvis was in die tijd de nachtmerrie van iedere oppassende burger, en als je dochter met zo iemand aan kwam zetten was dat een regelrechte ramp! Manieren had-ie ook al niet, hij zei 'Hee' bij wijze van begroeting, keek me niet aan, gaf geen hand, ging meteen aan tafel zitten en begon gewoon zijn soep te slurpen terwijl ik nog niet eens het middaggebed had opgezegd! De rest van het verhaal zal ik jullie besparen, maar ik kan jullie wel vertellen dat ik 's avonds toen hij weg was een pittig gesprek met mijn dochter heb gehad over deze jongen.

Nou ja, er is nog wel vaker wat van dat schorriemorrie door mijn dochter aan mij voorgesteld maar uiteindelijk is het toch nog allemaal goedgekomen en is ze getrouwd met die Henk, waar ik jullie al 's eerder over verteld heb. Hoewel, dat is dan wel een man met een goede baan enzo, maar eigenlijk is hij nog veel enger dan die brozems als ik er 's goed over nadenk. Toen hij voor de eerste keer bij ons kwam eten (sperzieboontjes met aardappelen en een sudderlapje zoals alleen Leentje dat kan maken) en ik hem vroeg wat hij met zijn leven wilde gaan doen zei hij: 'Mijn ambities bedoelt U? Nieuwe producten bedenken en ontwikkelen, operationele processen verbeteren en betrokken zijn bij strategische vraagstukken. Maar ook: teamwork, commercie en vooral leiding geven. Tenslotte: een dynamische omgeving waarin ruimte is voor nieuwe initiatieven en ideeën en waar letterlijk en figuurlijk grenzeloze mogelijkheden zijn.'

Nou, toen liet ik wel even m'n vork vallen (een boontje en een stukje aardappel vielen eraf en landden op het witte tafelkleed) en Leentje haar mond viel ook open van verbazing! Mijn dochter keek hem echter aan met een verliefde blik alsof hij het orakel van Delphi was. Dit was wel weer het andere uiterste wat ze nu had meegebracht! Ik vond het eigenlijk maar een beetje een blaaskaak, maar ja, alles beter dan zo'n brozem. Toch kon ik het niet nalaten hem even te pesten en weten jullie wat ik toen zei? 'Ik weet uitstekend werk voor je!' Hij ging meteen rechtop zitten (er liep een straaltje kwijl uit zijn mondhoek, zag ik ineens) en zei opgewonden: 'Oh ja, meneer Goudsmit? Kunt u dat voor mij regelen? Wat is het dan voor werk?'
En toen zei ik: 'De afwas doen met Leentje! Onze keuken is een dynamische omgeving waarin alles draait om teamwork en leiding geven! En de afwas is elke keer weer een strategisch vraagstuk waarin initiatief nemen gewenst is, anders staat het er morgen nog!'

Toen keek hij wel even op zijn neus maar hij liep toch maar met een beteuterd gezicht achter Leentje aan de keuken in. Mijn dochter moest er stiekem ook wel om gniffelen en zo hadden wij daar toch even een mooi vader-dochtermoment op die zondagmiddag in mei, alsof we Bernhard en Beatrix zelf waren.



Tot de volgende keer!

Lex Goudsmit
Lex Goudsmit



[ Maar wat is het? ] [ E-mail ]