[ Even bijpraten met... ]


Het is mij, Lex!
[ De afgelopen maanden heb ik diverse bekende Nederlanders gevraagd of ze een column wilden schrijven voor [ Maar wat is het? ]. Er was er slechts een die toestemde: Lex Goudsmit. Hij kwam zelf met de titel 'Even bijpraten met...' Dit is aflevering 9.]


Een gegeven paard mag je niet in de bek kijken!

Dag mensen! Wat een mooie nazomer hebben we dit jaar toch, vindt u niet? Het is alweer bijna oktober en toch heb ik net nog gewoon even een paar uurtjes in de tuin kunnen genieten van het najaarszonnetje. Zelfs mijn vrouw Leentje zat zonder haar vest in onze zitkuil en dat wil wat zeggen, want zij vindt het bijna altijd wel 'killetjes' buiten, ook al is het volgens mij lekker warm.

Maar nu zit ik even binnen, want het is weer tijd om een nieuw verhaaltje te typen voor op het Internet. Ik ben er best wel een beetje trots op dat ik op mijn oude dag nog gevraagd ben voor een column op een website die toch voornamelijk door jonge mensen gelezen wordt, zo heeft Robert mij tenminste verteld. Af en toe stuurt hij me een brief met van die kleine geprinte computerletters (kan dat niet wat groter, jongen? Ik heb er potdorie een hele nieuwe leesbril voor aan moeten schaffen en het leven is al zo duur tegenwoordig!) waarin wat reacties staan van lezers, en het doet mij echt goed om die te lezen want gelukkig zijn ze allemaal positief! Ja, wij ouderen worden wel vaak uitgelachen om onze ouderwetse gewoontes of om het feit dat wij er nog normen en waarden op nahouden, maar uit de reacties die ik krijg blijkt wel dat jullie daar eigenlijk stiekem een beetje jaloers op zijn, volgens mij.

Want de samenleving hangt tegenwoordig maar als los zand aan elkaar, en iedereen communiceert dan wel met elkaar via die kleine telefoontjes, maar als ik die gesprekken die men met die irritante dingen voert afluister in de trein - ik ga zeven keer per jaar als het vrij reizen is op mijn vijfenzestig plus-kaart per spoor naar mijn dochter of een ander familielid, het is heus niet zo dat ouderen de hele dag achter de geraniums zitten, hoor! - dan gaat dat toch echt nergens meer over.

Vroeger sprak iedereen elkaar gewoon op straat aan (dat hoef je nu niet meer te proberen! Een vriendelijk woord levert alleen maar een grote mond op!) of je ontmoette toevallig je buurvrouw of buurman bij de kruidenier op de hoek en dan had je het over de kinderen, of over dingen uit de buurt of over wat je net had meegemaakt, gewoon over elkaars leven dus eigenlijk! En dat ging allemaal niet zo gehaast als nu, nee, de mensen luisterden nog gewoon naar elkaar en als het gezellig werd bleef je soms wel een uur bij de kruidenier, die zelf natuurlijk ook altijd de laatste nieuwtjes wist. Dat kon toen nog gewoon, want iedereen had nog tijd van leven! Het is toch wel heel erg dat al die kleine winkeltjes verdwenen zijn door de concurrentie van de grote supermarkten.

Maar goed, die kleine telefoontjes in de trein dus. Rustig lezen - ik neem altijd zo'n lekker dikke streekroman van Jos van Manen-Pieters mee als ik een lange treinreis maak - is er niet meer bij, want om de haverklap klinkt er weer zo'n vreselijk piepje. Soms is het zelfs een heel muziekje van Bach of zo! Nu ben ik gek op Bach, maar dan wel uitgevoerd door een groot orkest met strijkers en blazers, en niet door zo'n mislukt orgel dat altijd in die telefoontjes zit. (Voor ons ouderen is het nog dubbel vervelend ook, want onze gehoorapparaten versterken die piepjes tot een nog veel harder en snerpender geluid. Dat heeft te maken met frequenties, heeft de man in de gehoorapparatenwinkel mij laatst uitgelegd, en daar was niks aan te doen.)

En vervolgens kijkt er iemand heel schuldig om zich heen en neemt dan op. Maar dan begint de ellende pas goed, want het zijn dan wel altijd de bejaarden die de naam hebben om hard te praten in de telefoon, maar jullie jongeren kunnen er ook wat van! Of zou dat soms ook moeten met die dingen, omdat het anders niet goed doorgezonden kan worden? Nou ja, ik weet het ook allemaal niet.

Laatst hoorde ik iemand door zo'n ding praten over z'n vakantie die er net opzat, en dat-ie over een maand alweer ging! De mensen weten van gekkigheid toch ook niet meer wat ze met hun geld moeten doen, tegenwoordig. Ik ben in mijn leven maar een paar keer op vakantie geweest, en dat was dan altijd een fietsvakantie naar een camping in Nootdorp of zo, en niet van die dure vliegreizen naar het buitenland zoals iedereen nu maakt. Ik ben ook niet op huwelijksreis geweest, sterker nog: de dag na onze bruiloft ging ik gewoon weer aan het werk in de fabriek, er moest tenslotte brood op de plank komen!

Nou ja, het zal de moderne tijd wel wezen, maar ik praat toch liever gewoon in het echt met mensen. Dat je ze aan kunt kijken en kunt zien hoe ze reageren op wat je zegt. Daarom werd ik ook een beetje in verlegenheid gebracht laatst, toen mijn schoonzoon Henk mij zo'n telefoontje cadeau gaf. Hij bedoelde het vast aardig, maar wat moet een oude man als ik met zoiets? Mijn oude vingers zijn zo groot en dik dat wanneer ik een telefoonnumer wil intoetsen, ik meteen vijf van die kleine knopjes tegelijk indruk!

Ach, Henk bedoelde het best goed, want ook al had hij dan geen cent voor dat ding hoeven betalen, hij vertelde me dat hij met de telefoonmaatschappij had geregeld dat de gesprekskosten van de eerste twee maanden van zijn eigen rekening zouden worden afgeschreven, als cadeau voor mij omdat ik zo goed op zijn computer had gepast toen hij met mijn dochter op vakantie was.

Een gegeven paard mag je niet in de bek kijken, dacht ik toen, maar ik legde het kleinood maar meteen in de kast. Ik heb toch al een telefoon? Een mooie bakelieten, die in de gang aan de muur hangt en het al veertig jaar prima doet! Maar toch heb ik er wel lol van gehad hoor, van dat cadeau. Want toen Henk na een paar weken weer eens langs kwam en vroeg of ik al een beetje met de mobiele telefoon overweg kon zei ik heel gemeen tegen hem: 'Ja hoor! Met dit mooie weer ga ik iedere avond lekker in de zitkuil zitten en dan bel ik uren met mijn broer in Nieuw-Zeeland! Ook namens hem: bedankt voor dit ge-wel-di-ge cadeau!'
Nou, jullie hadden z'n kop moeten zien! Hij dacht natuurlijk meteen aan dat enorme bedrag dat van z'n rekening afgeschreven zou worden, de krent! Toen ik hem even later vertelde dat het maar een grapje was en ik er nog geen minuut mee gebeld had omdat ik het te moeilijk vond kon hij er nog steeds niet om lachen, hahaha! De mensen hebben ook geen gevoel voor humor meer tegenwoordig.

En ach, toen hij weer was vertrokken heb ik die telefoon voor het eerst uit de kast gehaald en er toch maar eens tien minuten mee geoefend, maar toen was ik er al goed zat van want ik begreep helemaal niks van al die tekentjes en die letters op dat groene schermpje. Ik heb het kreng maar in de kast gegooid en daar komt-ie ook niet meer uit. Ik ben tenslotte al in de nazomer van mijn leven, en die wil ik niet killetjes laten worden door dit soort nieuwerwetse onzin. Heb ik dat niet mooi gezegd, mensen?



Tot de volgende keer!

Lex Goudsmit
Lex Goudsmit




[ Maar wat is het? ] [ E-mail ]