En ja hoor, op zaterdag 25 januari stond ik om half vijf 's middags op de afgesproken plek in de stationshal van Utrecht CS. Cinto, de enige van het gezelschap die ik zou moeten kennen, was echter in geen velden of wegen te bekennen (waarschijnlijk had hij die middag tijdens een wandeling in een oude metrotunnel een verkeerde afslag genomen) dus sprak ik op goed geluk maar wat anarchistisch ogende types aan, en Dingo!, ik had in één keer het juiste groepje te pakken.

Na een kort welkomstwoord en dito uitleg van de organisator verspreidden we ons met zijn negenen over Hoog Catharijne. Mensen volgen tot het punt waar ze Hoog Catharijne verlieten, dat was dus de bedoeling. Nu had ik in Miami Vice vaak genoeg gezien hoe je een achtervolging moest uitvoeren - het enige probleem was dat ik nu, in het kader van dit experiment, tegelijkertijd moest letten op mijn beleving van dit zelfmoordlustopwekkende winkelcentrum.

Mijn eerste studie-object was een echtpaar van middelbare leeftijd. Zowel de man als de vrouw ging stemmig gekleed in een gele Gaastra-jas, dus dit verder grijze setje was goed te zien in de amorfe massa mensen die zich door de smalle doorgang tussen Wim's automatiek en de broodjeszaak ertegenover perste.

Aangezien ik zelf ook het wandeltempo heb van een man op middelbare leeftijd, kon ik het echtpaar uitstekend bijhouden. Terwijl ik zo'n tien meter achter ze liep, doorkruisten we het halve winkelcentrum. Allerlei hoogtepunten van de westerse beschaving, zoals Blokker, Bart Smit en V&D, liepen ze zonder de smaakvol uitgestalde prachtproducten een blik waardig te keuren voorbij. In tegenstelling tot ik hadden deze mensen duidelijk een doel voor ogen. Maar welk?

We gingen een trap af en belandden in een halletje dat, afgezien van een poster met de apocalyptische tekst ...nu niet meer!, volkomen verlaten was. ...nu niet meer! Als ze nu achterom keken zouden ze me zien. Zou ik dan een praatje met ze moeten maken? Daar had de onderzoeksleider niets over gezegd! Zenuwachtig oefende ik alvast een openingszin: 'Gaastra-jassen zijn de bom, vindt u niet? Hoewel ik die van The North Face ook de shiznit vind.' Ik herhaalde dit nog een paar keer zachtjes. Het klonk eigenlijk best goed! Die openingszin zou ik binnenkort ook eens in het café moeten gaan proberen, nam ik mij voor - misschien dat ik er meer succes mee zou hebben dan met 'Als je linkerbeen nu kerstmis is, en je rechterbeen nieuwjaar, zullen we dan een keer afspreken tussen kerst en nieuwjaar?'

Het echtpaar schonk echter geen aandacht aan mij en verdween, een trap af, het donker in. Besluiteloos bleef ik staan. Was deze spelonk een uitgang? Moest ik nu weer terug, nieuwe studie-objecten zoeken? een trap af Ik werd in mijn mijmeringen opgeschrikt door een afschuwelijk geluid dat uit het zwarte gat kwam. Het klonk een beetje als een echtpaar van middelbare leeftijd in Gaastra-jassen dat door een gehaktmolen wordt geduwd. Dit was dan misschien niet een uitgang, maar wel het einde. Ik ging weer terug door het gangetje en liep de trap op, terug de mensenmassa in. Zo gaat dat.

En voort ging het. Een zuur kijkende vrouw van ongeveer vijfentwintig vierenveertig jaar liep voor me. Wat een leuk rood petje had ze op! Al snel verdween ze de V&D in. Ik erachteraan. Als ik altijd zo volgzaam was als nu, was ik allang getrouwd geweest, dacht ik. Nu was het daarvoor te laat - ik leefde alleen nog maar voor de zuivere wetenschap, de kunst en af en toe een biertje met mijn vrienden in het café. V&D Bij de make-upafdeling liet het rode petje haar eigen bepotelen door een Vriendelijke & Deskundige medewerkster. Het duurde en het duurde maar - waarschijnlijk rook ze zoals ze keek - dus ik moest minstens een half uur semi-lodderig tegen een bak met ondergoed voor meisjes van zes tot negen jaar aan blijven leunen. Voor de vorm graaide ik af en toe maar wat in de stevig geprijsde voorraad koopwaar. Waar stonden die letters V&D eigenlijk voor? vroeg ik me af. Veel & Duur?

De muziek van The Carpenters in combinatie met een iets te licht onbijt zorgde er voor dat ik een beetje begon te zwalken, van de ene bak naar de andere. Ik voelde me Vreemd & Draaierig, en dat wordt in de V&D niet op prijs gesteld, want Vreemde & Draaierige mensen kopen niks.

Daar had je het al: twee bewakers, die mij al minstens een kwartier in de gaten hielden, kwamen op me af. 'Vieze & Dronken zwerver!' riepen ze, 'Vertrek & Duik maar weer de kroeg in!' Ze pakten me vast en voerden me mee naar de uitgang. Daar werd ik als een vuilniszak achter de poortjes gedumpt. 'Ach, Val & Dood!' schreeuwde ik tegen de bewakers, maar daar reageerden ze niet op, omdat ze dat zo hadden geleerd. Ik verdween weer in een willekeurige gang.



Pomtiedom, dit is eigenlijk best leuk. Hoe gaat het verder?