Nee, de zuivere wetenschap bedrijven was lang niet zo eenvoudig als het leek. Ik keek maar eens om mij heen. Hé, wie liep daar? Het was de onderzoeksleider! Als ik hem nu eens ging achtervolgen? Nee, dan zou het experiment ineens recursief worden en dat maakte de boel maar nodeloos ingewikkeld. Anarchisme is een aan te bevelen levenswijze, maar dan moet het wel een beetje gestructureerd en onder een duidelijke leiding worden bedreven. Ik keek weer in het rond, op zoek naar nieuwe slachtoffers.

Er klonk een krakerige stem uit het plafond. Let goed op uw eigendommen. Er zijn zakkenrollers actief! Ja, dat idee had ik ook al. Vrolijk zwaaide ik naar een bewakingscamera en liep achter een hippe jongeman aan. Die zou mij vast naar een mooie plek brengen, waar ik tapas kon eten in het gezelschap van dertigjarige, continu sms'ende vrouwen en waar de hele dag zo'n cd met authentieke Cubaanse muziek klonk, gemaakt door echte Cubanen uit Cuba! We gingen een gang in die ik nog niet kende. Hoe verder we kwamen, hoe leger de gang werd - het was dan ook al na vijven en vanuit mijn ooghoeken zag ik inmiddels de eerste junks uit hun holen kruipen. Waar ging dit toe leiden? Zou ik straks weer bij een gehaktmolen uitkomen? Net toen ik in paniek dreigde te raken, dook aan het eind van de gang een vertrouwd symbool op: een grote gele M. een grote gele M Voor de eerste keer in mijn leven was ik opgelucht een McDonald's te zien. De jongeman ging aan een tafeltje zitten. Ik besloot een grijzende man te gaan volgen, terug de gang uit. Na een korte wandeling ging hij de Charlie Chiu's binnen. Kopen en vreten, daar draaide het hier om, concludeerde ik tussentijds, maar dat was waarschijnlijk geen conclusie waarmee ik het wetenschapskatern van de Volkskrant zou halen.

Even verderop stonden twee beveiligingsmensen annex SM-liefhebbers ostentatief met hun knuppeltje te zwaaien. Zou ik hen ook kunnen volgen? Ze zagen er alleszins uit alsof ze niet vies waren van wat belangstelling van een gezonde Hollandse jongen die goedgekeurd was voor de dienstplicht. Voorlopig stonden ze echter nog stil en probeerden een wild met haar ogen draaiende vrouw iets uit te leggen. Waar Hoog Catharijne toch was, vroeg de vrouw steeds. 'Hier!' antwoordden de mannen dan maar weer, terwijl de een met zijn knuppeltje naar de grond en de ander met zijn knuppeltje opzij wees.

Dit ballet voor twee mannen en een vrouw ging zo een paar minuten door, en net toen ik me begon af te vragen of ik hier soms in een gesubsidieerde straattheatervoorstelling was beland, liepen de mannen van haar weg en wandelden met een fikse snelheid richting de stationshal. Ook ik moest dus stevig doorstappen. Na een minuut of twee beklommen ze een trap waaraan een bordje met de tekst Verboden Toegang hing. Even was ik ze kwijt; toen zag ik ze weer op een soort van balkon. Ze verdwenen door een Geheime Deur, waarschijnlijk om elkaar eens grondig te gaan beveiligen. Verboden Toegang Wederom klonk de krakerige stem. Let goed op uw eigendommen. Er zijn zakkenrollers actief!

Het werd tijd om terug te keren naar de stationshal, om, zoals afgesproken, een korte tussentijdse evaluatie te houden. Op weg naar de hal probeerde ik voor mezelf alvast wat conclusies te formuleren. Hoe was mijn beleving van Hoog Catharijne met veel mensen? Wel, ik beleefde het complex als een aardse representatie van de hel. En hoe was mijn beleving van Hoog Catharijne met weinig mensen? Wel, ik beleefde het complex als een aardse representatie van de hel, maar dan enger.

Tijdens de evaluatie bleek dat de meesten vooral op waren gegaan in de kunst van het achtervolgen, zodat er van een beleving van het gebouw weinig sprake meer was. Of dat in de tweede helft zou veranderen, kan ik u helaas niet mededelen, want dat gedeelte en het afsluitende bierdrinken kon ik helaas niet meer meemaken. Ik moest namelijk de trein in, op weg naar mijn oude vader, die zo'n 155 kilometer van Hoog Catharijne vandaan woont. Dat is een behoorlijk lange reis - zeker als je continu het idee hebt dat je door allerlei mensen wordt gevolgd. door het raam En wie was toch die rare knakker die steeds door het raam van het treinstel naar me keek?

***

Don't be fooled by the rocks that we got, we're still socialfiction.org from the block



[ Maar wat is het? ] [ E-mail ]