[ I need twelve inches or more ]


Kent u ze nog? Die grote zwarte schijven met aan elke kant één nummer? Er was een tijd (de tijd van beenwarmers, lolo-ballen en Snor) dat er van bijna iedere 7"-single ook een 12" verscheen. 12"-es hadden diepere groeven, vettere bassen, mooiere hoezen en vooral: langere nummers. Sommige nummers werden voor de 12"-versies gewoon van een extra coupletje of zouteloze solo voorzien, maar er waren ook 12"-es die het origineel in kwaliteit ver overstegen. Aan die laatste categorie geeft [ Maar wat is het? ] in samenwerking met DJ O'love ultiem respect in deze rubriek.

DJ O'love is overigens te huur! Voor allerlei diensten, maar toch voornamelijk voor het draaien van funky (deep-)house, US Garage, deep disco, funk en jazzfunk. Stuur hem eens geheel vrijblijvend en zonder aankoopverplichting een e-mail en maak een deal!

Deze aflevering verscheen eerder in het tijdschrift RELOAD.




[ Let the music play ]

De snoeiharde jaren-tachtigbeats (voor de 12"-versie aangezet met wat extra koude digitale percussie) klinken anno 2002 behoorlijk archa´sch, maar het nummer blijft ijzersterk: Let the music play van Shannon is een rasechte klassieker. Vreemd genoeg wel een klassieker die iedereen vergeten lijkt te zijn - waarschijnlijk omdat Shannon na dit nummer nooit meer een echte hit heeft gehad. Zelfs haar in 2000 uitgebrachte (en in 2002 heruitgebrachte) comeback-album met de iets te optimistische titel The best is yet to come deed weinig stof opwaaien.

Dat komt natuurlijk omdat het beste al lang achter haar ligt - een jaar of negentien, om precies te zijn. Het was in 1983 dat de toen 24-jarige Shannon Greene een brave studente was aan York University in New York. Met muziek als bijvak en boekhouden als hoofdvak typte ze de hele dag netjes cijfers in in Lotus 1-2-3 en brak ze haar hoofd over termen als rekeningschema en balans- en resultatenrekening. 's Avonds echter deed ze haar mantelpakje uit, gooide heur haar los en zong de sterren van de hemel in duistere nachtclubs, samen met het New York Jazz Ensemble. Al gauw stond ze in de New Yorkse jazz-scene alom bekend als The Black Laura Alberts.

Op een mooie, zomerse dag werd ze door twee producers gevraagd om - tussen twee tentamens over het fifo-systeem door - Let the music play in the zingen. Het nummer werd in de zomer van 1983 op 12" uitgebracht door Emergency Records, en was door de pulserende electrobassen, de hoge dansbaarheid en de catchy melodie meteen een hit. Niet alleen in de clubs, maar ook in de reguliere hitlijsten. In Nederland bereikte Let the music play een zeventiende plaats in de Top 40, en ook het gelijknamige album deed het aardig.

Voor Shannon begon meteen een reeks club-optredens, waarbij ze in 1984 zelfs in het voorprogramma van Madonna stond. Ondanks haar status van voorprogramma was Shannon op dat moment bijna net zo beroemd als Madonna. Tegenwoordig liggen de zaken echter anders: Madonna is nog steeds wereldberoemd en dagelijks op alle clipkanalen te zien, terwijl Shannon vooral teert op oude glorie in deprimerende programma's als Where are they now? Zo gaat dat. Leven is lijden, om Boeddha maar eens te citeren, maar gelukkig vergeet u dat gedurende de komende zes minuten en drie seconden.

Let the music play - Shannon



[ Maar wat is het? ] [ E-mail ]