[ I need twelve inches or more ]


Kent u ze nog? Die grote zwarte schijven met aan elke kant één nummer? Er was een tijd (de tijd van beenwarmers, lolo-ballen en Snor) dat er van bijna iedere 7"-single ook een 12" verscheen. 12"-es hadden diepere groeven, vettere bassen, mooiere hoezen en vooral: langere nummers. Sommige nummers werden voor de 12"-versies gewoon van een extra coupletje of zouteloze solo voorzien, maar er waren ook 12"-es die het origineel in kwaliteit ver overstegen. Aan die laatste categorie geeft [ Maar wat is het? ] in samenwerking met DJ O'love ultiem respect in deze rubriek.

DJ O'love is overigens te huur! Voor allerlei diensten, maar toch voornamelijk voor het draaien van funky (deep-)house, US Garage, deep disco, funk en jazzfunk. Stuur hem eens geheel vrijblijvend en zonder aankoopverplichting een e-mail en maak een deal!

Deze aflevering verscheen eerder in het tijdschrift RELOAD.




[ Beat Dis ]

Een sample van de wah-wah gitaar uit het intro van de film Shaft, gevolgd door '5, 4, 3, 2, 1... Thunderbirds are go!'. Kenners weten het al: we hebben het hier over Beat Dis van Bomb the Bass, één van de eerste platen uit de pophistorie die volledig uit samples bestaat. Beat Dis werd in 1987 door een toen slechts negentien jaar oude Tim Simenon in elkaar geknutseld - gewoon op zijn Londense slaapkamer met behulp van een oude Tandy computer, vier sixpacks Jolt cola en een kapotte karaoke-machine. Kosten van de opname: 150 pond (waarvan 25 voor de cola).

Muziekwetenschappers noemen Beat Dis wel eens een recursieve productie. Naast gewone samples bevat de plaat namelijk ook samples van samples. Ergens halverwege bijvoorbeeld, horen we een stukje uit Rebel Without A Pause van Public Enemy, afkomstig van het album It Takes A Nation Of Millions To Hold Us Back. Dat nummer van Public Enemy bestaat op zijn beurt uit een gesampelde drumloop van Funky Drummer van James Brown. En er gaan zelfs geruchten dat ook Funky Drummer geheel uit samples bestaat, maar daar zijn diezelfde muziekwetenschappers het nog niet over eens.

Beat Dis circuleerde al een paar maanden in undergroundkringen, toen het in 1988 door het Amerikaanse label Rhythm King officieel werd uitgebracht. Het nummer schoot meteen naar de tweede plaats in de Britse hitlijsten. In Nederland bereikte Beat Dis een dertiende plaats in de Top 40. Toevallig was een half jaar eerder een soortgelijke plaat in Nederland zeer populair: Pump Up The Volume van MARRS stond in 1987 op nummer 1.

Tim Simenon, een volle neef van Georges Simenon (de Franse schrijver van de boeken rondom inspecteur Maigret) leerde het vak van producer door zijn werk als dj en geluidstechnicus in een Londense club. In die hoedanigheid was hij bevriend met mensen van S-Express en Coldcut, twee acts die vlak na Simenon grote hits zouden scoren. Zelf werd Simenon, na Beat Dis en nog een paar hits, zo rond 1990 ineens tot de heetste producer ter wereld gebombardeerd. Niet geheel ten onrechte, want alle opnames waarbij hij even in de studio kwam en aan wat schuiven trok of alleen maar koffie over het mengpaneel gooide, werden een succes. Zijn naam staat onder meer vermeld op de hoezen van Buffalo Stance en Manchild van Neneh Cherry, Adamski's kneiter Killer en Crazy van Seal.

Inmiddels is Tim Simenon woonachtig in Amsterdam, waar hij - zonder er al te veel ruchtbaarheid aan te geven - zijn eigen platenlabel Electric Tones heeft opgezet. Het eerste album van dit label is net uitgekomen, en draagt de titel Jukebox. Op deze compilatie horen we onder meer de veelbelovende Amsterdammer Ricardo Avocado, die in kringen van groentemannen reeds enige bekendheid geniet met zijn culthit Guacamole Is De Bom. Simenon brengt overigens nog steeds, zij het sporadisch, platen uit onder de naam Bomb the Bass.

Beat Dis - Bomb the Bass



[ Maar wat is het? ] [ E-mail ]