Uitkraamvisite

Eerder gepubliceerd als column in Playboy #08/2016

Er was een vriendin van vroeger op bezoek met haar eerste baby en haar nieuwe vriend. Om het extra gezellig te maken had ik een doekje over de tafel gehaald, brownies gekocht en koffie gezet - je doet tenslotte wat je kan.

Bij het tweede kopje koffie zaten we al over de bevalling te praten, hoezeer ik ook probeerde het gesprek een andere kant op te sturen. Achttien uur had het geduurd, meldde het paar - hij met een zweem van trots in zijn stem, zij met een hint van wanhoop. 'Achttien uur,' zei ik. 'Daarin had je dus negenenveertig afleveringen van Arrested Development kunnen kijken.'

Het paar negeerde dit allerbeste argument tegen voortplanting aller tijden en vertelde dat er ook poep was komen kijken bij de geboorte. 'Ach,' zei ik, 'zo is het leven. Je begint liggend in de stront, je eindigt liggend in de stront. Iemand nog een brownie?' Ik schoof de schaal wat naar hen toe.

De nieuwe vriend legde een vierkant boek op tafel en vroeg of ik de foto's van de bevalling wilde zien. Ik voelde een brownie omhoog komen. 'Dat is nou jammer,' zei ik, 'ik ben mijn leesbril kwijt en dan zie ik niks.' Om mijn smoes aannemelijk te maken, zwiepte ik met mijn arm een theelepeltje van tafel. 'Zie je wel?' riep ik. Hij stopte het boek terug in een enorme tas. Voor de zekerheid liep ik heen en weer naar de keuken en haalde nog maar eens een doekje over de tafel.

De baby begon te huilen. De vriendin van vroeger haalde zonder aarzelen haar linkerborst tevoorschijn en legde de baby aan, zoals dat heet. Ze bleef er gewoon bij op de bank zitten en ook de nieuwe vriend vond het blijkbaar heel normaal, want hij kwebbelde rustig door over ditjes en datjes en dutjes, maar ik was niet meer zo in de war geweest sinds die middag in het klimrek toen een schoolvriendje mij had verteld dat Wickie de Viking geen meisje is, maar een jongen.

Ik probeerde zo nonchalant mogelijk niet naar de borst te kijken, waardoor ik er juist wl naar keek. Het was nog maar een paar jaar geleden dat de vriendin van vroeger mij voor het uitgaan met hoogrode wangen haar nieuwe strakke leren broek was komen showen en ik haar met heel andere ogen had beloerd. Maar de setting hier en nu was van elke seksuele connotatie, eh, gespeend. Ik moest een switch maken in mijn kijkgedrag, van begerig naar vertederd. Zou er een wetenschappelijke standaard bestaan voor hoe lang deze verandering duurt, een soort halfwaardetijd van seksuele connotatie? Had ik nu maar beter opgelet op school, in plaats van beduimelde boekjes met blote borsten bekeken.

De nieuwe vriend nam een slok koffie en ging weer verder: 'Een paar dagen na de bevalling kwam er onder de douche dus ineens een soort rode biet van geklonterd bloed uit haar vallen.' Hij wees naar zijn vriendin. Ze keek een beetje schuldig.
'Een biet van bloed,' zei ze.
'Is dat niet die Vlaamse deathmetalband?' vroeg ik.
'Hij rolde zo naar het doucheputje,' zei hij.

Even later moest de baby een schone luier. Of dat op mijn bed kon gebeuren? 'Eh, liever niet,' zei ik. 'Het stinkt daar al genoeg, eerlijk gezegd.'
'Wil je soms dat ik hem op je aanrecht verschoon?' zei de vriendin van vroeger. Lachend liep ze naar mijn slaapkamer.

Toen het bezoek aan het eind van de middag was vertrokken en ik in de keuken de prullenbak opende om de laatste hard geworden brownie weg te gooien, zag ik een kunstig gevouwen pakketje liggen. Een volle luier.



[ Maar wat is het? ] [ E-mail ]