We want less

Eerder gepubliceerd als column in Playboy #09/2016

Al dagen, weken, maanden had ik toegeleefd naar het concert van De Artiest en nu stond ik er eindelijk, op een mooi plekje in het midden van de zaal. De Artiest stond er gelukkig ook, op een mooi plekje in het midden van het podium.

Helaas stond er naast mij een clubje van vier vriendinnen op straaljagervolume hun week te bespreken, zowel de afgelopen als de komende - plus de eenenvijftig daarna. Het concert was al twee nummers bezig, maar de vrouwen stonden nog steeds met hun rug naar het podium. De luidruchtigste van de vier hield haar telefoon in de lucht en probeerde een selfie te maken met De Artiest op de achtergrond. Het moest een paar keer over - elke poging werd uitgebreid bekeken en geëvalueerd met haar vriendinnen, begeleid door gelach en geschreeuw.

Ineens begon het schermpje van de selfievrouw te knipperen: ze werd gebeld. Ze zal toch niet opnemen? dacht ik. Ze nam op. 'Hoi hoi!' schreeuwde ze in haar telefoon. 'Nee hoor, het kan wel even!' Pauze. 'O ja, dat was ik bijna vergeten! Nee... Ja... Nou gewoon, zoals je altijd doet, met die boontjes erbij!' Ze was weer even stil en keek een beetje moeilijk, waardoor ze op een Angry Bird leek. 'Nee, die andere, die ik zo lekker vind! Dat weet je toch wel? Met die vogel! Ja, badjak! Nee, bij een concert! Ja! Oké tot morgen meis, de-doei!'

Terwijl De Artiest een van zijn wat meer obscure nummers speelde, stak de selfievrouw een sigaret op. Een oudere man naast mij tikte op haar schouder en riep iets in haar oor - ik ving het woord 'astma' op. De vrouw zei iets terug - ik ving het woord 'jammer' op - en ging door met roken.

Intussen legde De Artiest uit dat hij graag 'een spirituele connectie' wilde met zijn publiek en of iedereen daarom zijn iPhone uit wilde zetten. Voor zover ik kon zien voldeden alle concertgangers aan dit verzoek, behalve de vrouw, die nu op straaljagersnelheid aan het typen was in haar Instagram, sigaret in haar linkermondhoek. Ik kon de lettertjes net niet lezen, maar stelde me voor dat ze iets schreef als O-M-triple-G hij vraagt of we onze foons uit wilt zetten zo mooooi!!! #BLESSED #LOVEMYLIFE #BENICE.

Nadat ze de foto had gepost, ging ze verder met een spelletje Wordfeud. De Artiest zette zijn enige grote hit in. Meteen bij het intro swipete de vrouw het letterbord aan de kant, hield haar telefoon omhoog en begon te filmen. Deze hit was het blijkbaar waard om een spelletje Wordfeud voor te onderbreken - dat had De Artiest toch maar mooi even gepresteerd, dacht ik, daar kon hij aan terugdenken als hij zich in de studio met een fles Jack Daniel's achter de kiezen en een pistool tegen zijn slaap afvroeg hoe het verder moest met zijn carrière. Af en toe draaide de selfievrouw even haar telefoon om zodat ze zichzelf in beeld kon nemen. Als op een onhoorbaar commando doken haar drie vriendinnen op zo'n moment ook met hun hoofd het kader in.

Na vier minuten was de hit afgelopen en ging het Wordfeuden weer verder, maar het lukte de vrouw niet om een woord te leggen. Ik keek maar weer eens op haar scherm en zag dat ze de letters T-U-E-R-O-H-K had liggen. Precies op het moment dat De Artiest begon aan een ballade over de liefde en alles wat daar zoal bij komt kijken, wist ik het gouden woord waarmee de vrouw al haar letters in één keer uit kon leggen. Jammer genoeg zei ik het net iets te hard.



[ Maar wat is het? ] [ E-mail ]