Ziek

Eerder gepubliceerd als column in Playboy #08/2015

Het was zaterdagmiddag en ik lag ziek op de bank. Keelpijn, hoofdpijn, snot op mijn hoofdkussen, snot op mijn fleece-dekentje, snot tegen het raam. En waarschijnlijk ook snot in mijn hersenen, want ik voelde me alsof ik twee uur lang naar een documentaire over de geschiedenis van de graanteelt in Kazachstan had zitten kijken.

Dat was trouwens ook zo, want de afstandsbediening was in de bank gevallen en ik had geen kracht om het ding uit te graven. Mijn laatste energie had ik besteed aan het bellen van mijn vriendin - of ze even langs wilde komen met paracetamol en misschien iets te eten. Een blikje kippensoep of zo.

Toen ze een uur later binnenkwam met een grote boodschappentas was ik nog geen centimeter verplaatst. Ze kwam naast me zitten en begon haar handel uit te stallen op de salontafel: vijf enorme zakken soep uit het luxe segment van Albert Heijn, de een nog exotischer en rijker gevulder dan de andere. 'Eh, dat is misschien een beetje veel van het goede,' zei ik. 'Al die gekkigheid heb ik nu geen zin in. Ik ben ziek, weet je wel?'

Ze keek naar mij en toen weer naar de soepen. 'Geen zin in?' zei ze. 'Ik heb j˙ist zin in eten als ik ziek ben. Gestoofd lamsvlees, huzarensalade, kaastengels, trekdrop, pizza quattro stagioni, gesuikerde donuts, bananenkwark, nasi rames... Je moet toch weer op krachten komen?'

Ik voelde aan mijn voorhoofd. Daar had je het al: verdacht warm. 'Volgens mij heb ik koorts,' zei ik. 'Zie je ergens rare vlekken op mijn huid? Misschien is het wel besmettelijk. Knokkelkoorts. Beriberi. Spaanse vlieg. Weet je nog dat ik laatst die avocado heb gegeten waar een zwart vlekje op zat? Het zou me niks verbazen als ik daar een enge ziekte van heb gekregen.' Met mijn linkerarm gebaarde ik richting keuken. 'Zet die soepen daar maar neer en... Nou ja, red jezelf. Voor mij is het te laat.'

Mijn arm viel slap naast me neer en ik draaide mijn gezicht van haar weg. Ze boog zich over me heen en legde haar hand op mijn voorhoofd. 'Volgens mij valt het wel mee,' zei ze. 'Maar ik zal even je temperatuur opnemen.' Die mededeling deed mij enigszins opleven.
'Ga je een verpleegsterspakje aantrekken?' vroeg ik. 'Doen we het axillair, inguinaal of dermaal? Of nee, rectaal!' Ik draaide mij op mijn buik en deed mijn billen omhoog.

'Nee, oraal,' zei ze, en peuterde een kleine thermometer uit een plasticje. 'Mond open. Weet je ook eens hoe dat voelt.'
'Nou, die van mij is anders een stu-' kon ik nog uitbrengen - toen zat de thermometer al onder mijn tong.
We wachtten.
Toen het ding een paar keer piepte, haalde ze hem er weer uit. 'Stuk dikker,' zei ik.

Ze keek naar het display. 'Is het veel?' vroeg ik. 'Draai er maar niet omheen, ik ben voorbereid op het ergste. Jij erft trouwens mijn jarennegentig-cd's.' Ze deed de thermometer in het doosje, stond op, deed haar handen in haar zij en keek naar me of ik een achterstallige belastingaanslag was.
'Zevenendertig komma zes graden,' zei ze.

'Is dat veel?' vroeg ik. 'Dat is belachelijk veel, toch? Ik dacht al dat ik mezelf in een coma voelde wegglijden, maar dat klopt dus. Ik wil een koud washandje op mijn hoofd. Waar zijn alle washandjes gebleven? Ik heb ze niet meer gezien sinds het eind van de jaren tachtig. Mooie tijd was dat. MacGyver, Alf, A Different World, Wedden Dat... Leeft Jos Brink eigenlijk nog?' Ik begon de tune van Alf te niesen, maar werd ruw onderbroken door het dichtslaan van de voordeur.



[ Maar wat is het? ] [ E-mail ]