Terwijl Oxysept de deur naar zijn woonkamer opende, blies Enno zijn een-na-laatste adem uit. De geneugten van de aardse samenleving waren hem niet wel bekomen. De hele kamer draaide om hem heen, Enno's leven flitste in een halve seconde aan zijn geestesoog voorbij en hij viel volkomen gedesoriënteerd van zijn stoel.
Oxysept en R. zagen meteen wat er aan de hand was: Enno leed aan acute alcoholvergiftiging. Hij moest snel gaan kotsen, anders zou hij binnen een paar minuten overlijden. R., die in zijn duistere padvindersverleden nog wel eens een cursus EHBO had gevolgd, boog voorover om Enno op te pakken. Maar die maakte met zijn laatste krachten een afwerende beweging. 
Het was voorbij. Enno had het niet langer dan een halve dag in onze maatschappij volgehouden. Bedroefd stonden Oxysept en R. om hem heen. Wat nu? 'We moeten hem begraven,' zei R. 'Ja, dat kan wel onder die pizzadozen op mijn balkon,' sprak Oxysept pragmatisch als altijd. Hij opende de deuren naar het balkon, pakte het hoopje Enno op en legde het op de rand van het balkon. Opeens kwam er een man in een witte overall aanrennen over het platte dak dat aan het balkon grensde! Hij greep het lijk van Enno van de balkonrand voordat Oxysept goed en wel in de gaten had wat er gebeurde. De man rende zo snel weg met Enno's laatste resten dat Oxysept nog maar net het woord NASA op de achterkant van zijn overall kon lezen. (De dag erna hoorde Oxysept vreemde klikken op de telefoonlijn toen hij de hele geschiedenis nog eens met R. besprak. Ze besloten de conversatie per e-mail voort te zetten, tot ze erachter kwamen dat hun e-mail ge-reroute werd via nasa.gov.) [ Maar wat is het? ] |