Pensioen moet je doen

 Eerder gepubliceerd als column in Playboy #02/2024

Het was dinsdagmiddag en ik zat achter mijn pc een artikel te lezen over pensionado's die avontuurlijke dingen doen, zoals zeezeilen, vliegles nemen en bungeejumpen. Ik vroeg me af of ik na mijn pensionering ook avontuurlijk zou worden. Er werd op mijn voordeur gebonkt. Toen ik opendeed, zag ik een roedel brandweermannen in mijn portiek die zeiden dat ik direct mijn huis uit moest vanwege een gaslek aan de overkant van de straat.

Een paar minuten later liep ik richting het huis van mijn vriendin. Ik had honger, want ik had mijn ontbijt nog niet op. Het miezerde. Ik had nu warm en droog in de gaslek-opvanglocatie kunnen zitten, maar dat aanbod had ik afgeslagen omdat het een kleuterschool betrof. Ik was bang dat de kleuters mij zouden aanzien voor een zandzak en over mij heen zouden gaan klimmen of met me zouden gaan sleuren door de gangen en daar filmpjes van maken voor hun TikTok met post-ironisch commentaar erbij over de oorlog in Gaza - kleuters zijn vroeg wijs tegenwoordig, sommigen sparen zelfs al voor hun pensioen.

Na een half uur lopen was ik in het huis van mijn vriendin. Een beetje onwennig zat ik op de bank - overdag kom ik bijna nooit bij haar thuis. Ik staarde een paar minuten naar de flatscreen die uitstond terwijl mijn vriendin in de keuken deeg stond te kneden voor een courgettetaart - ze had die avond een etentje met drie van haar gay best friends.

'Heb je honger?' vroeg ze. 'Zal ik een bammetje voor je maken?'
Ik bestelde twee boterhammen met gebakken ei en tomaat. Het miezeren was overgegaan in regenen. Er fietste een stel voorbij in matching regenpakken, gevolgd door een wandelaar met een chagrijnige kop en een vrolijke hond. Hoe lang was ik hier nu al - bijna een kwartier? Ik miste mijn trouwe pc, mijn uitzicht op de Volt-stemmers in de krotwoningen aan de overkant en mijn dode plant.

Mijn vriendin bracht de boterhammen met gebakken ei en tomaat. Ze had er verse peterselie op gedaan - de groene takjes leken me wat frivool tijdens deze noodtoestand, maar ik at alles toch maar op. Ze stond alweer in de keuken deeg te kneden. Ik keek weer naar de flatscreen en zei: 'Zo is het net of ik met pensioen ben.'
'Ja,' zei mijn vriendin, en ze lachte - niet zoals je lacht om een leuke grap van André van Duin, maar zoals je lacht om een slechte grap van een dronken oom.

Even later moest ze weg, een werkafspraak. Toen ze over mijn voeten heen stapte om naar buiten te gaan, zei ik: 'Misschien pak ik zo nog even de stofzuiger.'
'Moet je doen!' riep ze, en ze verdween het halletje in. Twee seconden later stak ze haar hoofd door de schuifdeuropening: 'Of hoort dit nog bij je pensioen-grapje?'
'Ja,' zei ik, en ik lachte zoals je lacht om een leuke grap van André van Duin.

De voordeur viel dicht en ik dacht verder na over mijn pensioen. Ik hoef niet te kijken op de website Hoehoogismijnpensioenverdomme.nl, want ik weet precies hoe hoog mijn pensioen is: 105 gulden. Ik heb één maand pensioenpremie betaald in mijn leven, in mei 1999 was dat, ik weet het nog goed. Gelukkig kan ik na mijn pensionering dankzij mijn sobere levensstijl nog zeker een paar jaar leven van mijn spaargeld. Als dat bijna op is en ik nog net genoeg geld heb voor een vliegreis naar Wales, boek ik een vliegreis naar Wales, maak een mooie wandeling naar een hoge klif en spring ervan af. Word ik na mijn pensionering toch nog avontuurlijk.

<< Vorige column | Volgende column >>



[ Maar wat is het? ]