De finale van het WK voetbal 2058

Eerder gepubliceerd als column in Playboy #06/2026 (WK voetbal-special)

Net als het leven zelf interesseert het WK voetbal mij steeds minder. Bij het komende WK overweeg ik zelfs om pas bij de kwartfinales te gaan kijken, of bij de halve finales, mochten die kwartfinales samenvallen met mijn favoriete tv-programma Nederland op film (Omroep MAX).

Het eerste WK voetbal dat ik bewust meemaakte was dat van 1982 in Spanje (met 24 deelnemende landen). Ongeveer halverwege dat toernooi werd ik elf jaar. Om aan te geven hoe fanatiek ik op die leeftijd was: de legendarische wedstrijd Italië - Brazilië (3-2, alle Italiaanse goals gescoord door Paolo Rossi) werd de volgende dag door mijn vriendjes en mij integraal (en uit het hoofd) nagespeeld op het schoolplein van de Brinkenschool - inclusief herhalingen. Bij die herhalingen kon ik eindelijk uitblinken, want door mijn aangeboren sloomheid voetbalde ik toch al in slow motion.

Mijn verjaardag en het WK voetbal horen bij elkaar, dat was al helemaal zo tijdens het WK van 1978 in Argentinië, het laatste WK dat ik onbewust meemaakte. De finale werd gespeeld op mijn zevende verjaardag - ik weet er niets meer van, maar gelukkig is deze zwarte dag voor het Nederlandse voetbal vastgelegd in onder meer Het boek van IKKE, een boek dat ouders vroeger van de Rabobank ontvingen wanneer ze een baby hadden gekregen en waarin ze de vorderingen van hun spruit konden opschrijven in de ik-vorm ('Ik ben nog steeds een beetje sloom').

Mijn oude moeder mailde mij zojuist een foto van de pagina van die finaledag. Voorgedrukt op de bladzijde staat: MIJN ZEVENDE VERJAARDAG. IK VIERDE THUIS FEEST MET. Daarachter heeft ze geschreven (dit zijn historische feiten waar Matty Verkamman geen weet van heeft): 'Frank, Margreet, Adri, Marian, Theo'tje van de buren, Rudi, Oma's, Opa's, Marco' en nog zo wat familieleden en vriendjes & vriendinnetjes.

Achter het kopje EN IK KREEG DE VOLGENDE CADEAUTJES staan interessante zaken die u Frank Snoeks nooit heeft horen becommentariëren, zoals: 'Knikkers, stiften, Lego, badmintonspel, motortje, tekenboekje, geld, snoep, fruit.'

Maar nu het belangrijkste (Willem Vissers, let je goed op?): IK MOCHT OPBLIJVEN TOT 'Half elf. Dat kwam door de finale van het WK voetbal, Nederland - Argentinië 1-3. Theo'tje van de buren en Rudi werden 's middags ziek.'

Volgens ChatGPT ga ik de leeftijd van 87 jaar halen, dus mijn laatste WK voetbal is de editie van 2058 (met 192 deelnemende landen), waarvan de finale toevallig weer samenvalt met mijn verjaardag. Het 24 weken durende eindtoernooi wordt afgewerkt in stadions op alle continenten van de aarde en de finale is in de net geopende Elon Musk-dome op de maan, waar het nog verdomd lastig voetballen blijkt te zijn aangezien de zwaartekracht op de maan slechts een zesde is van die op aarde. Van alle wedstrijden kijk ik enkel de finale, thuis, in 128K-beeldkwaliteit op mijn heliumscherm. Na afloop werk ik zelf Het boek van IKKE bij:

MIJN ZEVENENTACHTIGSTE VERJAARDAG. IK VIERDE THUIS FEEST MET 'Niemand, want ik woon nog steeds in dezelfde krotwoning op twee hoog en mijn laatste familieleden en vrienden kunnen de portiektrappen niet meer beklimmen. Zelf ben ik ook al drie jaar niet meer buiten geweest. Gelukkig zijn de AH-bezorgdrones punctueel en is de service prima, laatst kreeg ik zelfs 1,05 vonderleyen terug omdat ze een komkommer waren vergeten.'

EN IK KREEG DE VOLGENDE CADEAUTJES 'Niks dus, maar wat maakt dat uit? Want uw laatste jas meneer, die heeft geen zakken, zong Nico Haak 73 jaar geleden al, het nummer haalde de elfde plaats in de Tipparade, geloof ik.'

IK MOCHT OPBLIJVEN TOT 'Elf uur. Dat kwam door de finale van het WK voetbal, Nederland - Duitsland 1-4. Theo'tje van de buren en Rudi zijn al heel lang dood.'

<< Vorige column | Volgende column >>



[ Korte update 6-8-2026 Nou, het bleek allemaal nogal mee te vallen. De voetbalsoep met Adidas-ballen werd niet zo heet gegeten als de Mexicaanse zon boven het stadion van, eh, ik zit nu al klem in mijn moeizame vergelijking - daar gaat mijn nominatie voor 'Sportjournalist van het jaar 2026'. Meteen bij de groepswedstrijden zat ik er behoorlijk in, in dat WK voetbal van 2026 dus. Zuid-Korea - Tsjechië, Tsjechië - Zuid-Afrika, Tsjechië - Mexico: het maakte me allemaal niets uit, ik zette een wedstrijd aan en keek ernaar, dat is blijkbaar de tijdelijke magie die zo'n toernooi opwekt (al vond ik dat Tsjechië wel heel veel aandacht kreeg). Vreemd genoeg voor iemand met een nogal exotisch bioritme lag ik tijdens Nederland - Marokko dan weer gewoon te slapen in bed, maar toen ik om kwart voor zes wakker werd van vuurwerk buiten, wist ik meteen hoe laat het was: kwart voor zes. Vervolgens die kwartfinales, waarvan vooral Spanje - Portugal nogal ongelooflijk saai was. Toevallig was dat de enige WK-wedstrijd die ik samen met mijn vriendin keek, dus zij heeft voor de komende vier jaar weer genoeg voetbal gezien, hoewel ze ernstig genoot van een gespierde Portugese voetballer die zijn shirt uittrok omdat het kapotgescheurd was en hij een nieuwe aan moest en daarbij uitgebreid in beeld werd gebracht door de ongetwijfeld vrouwelijke regisseuse. Zo bevestigde mijn vriendin meteen mijn vlak daarvoor nog hardop uitgesproken theorie dat je ook van een saaie voetbalwedstrijd kunt genieten, namelijk door op andere dingen te letten dan passeeracties en doelpunten - ikzelf dacht hierbij overigens aan hoe een theoretische tactiek uitpakt in de praktijk, niet aan de sixpack van de heer João Ferreira, João Perieira of João Oliveira, ik weet niet meer wie het was. Ronaldo was het in elk geval niet, hoewel ook hij er prima uitziet zonder T-shirt, al mag je in Arabierië waarschijnlijk als man (en als vrouw en als x) niet met ontbloot bovenlijf over straat lopen, dus daar heeft-ie verder weinig aan, die gekke Ronaldo, en de bacalhau com natas, de caldo verde en de sardinhas assadas schijnen in zijn nieuwe thuisland ook niet al te best te smaken, ik begin kortom te vermoeden dat Ronaldo alleen voor het geld voetbalt in 'de zandbak', zoals sportjournalisten Arabierië altijd noemen, en daar lachen ze dan een beetje bij, ik weet ook niet precies waarom, want zo leuk is het allemaal niet. Geldzucht is de wortel van alle kwaad, zo staat het geschreven in de Bijbel en ook al minstens twee keer op deze website. (Let op: er staat geldzucht geschreven, niet geld.) Van de twee halve finales was de helft niet al te best, maar Engeland - Argentinië maakte een hoop goed, een soort kneukfilm uit de eighties: spannend & smerig tegelijk, niet te lang en met genoeg tijd ingeruimd voor drinkpauzes. Na afloop was ik zo hyped up dat ik de wedstrijd meteen integraal (en uit het hoofd) wilde naspelen met mijn vriendjes van 1982 op het schoolplein van de Brinkenschool, maar ik heb de contactgegevens van die vriendjes niet meer en de Brinkenschool is lang geleden al gesloopt, bovendien zegt René van der Gijp dat je na je vijftigste eigenlijk niet meer moet bewegen. Geheel tegen zijn advies in fietste ik toen maar in een redelijk tempo naar mijn stamcafé voor een nabespreking met diverse kenners. Collega-stamgast G. vond vooral dat het WK te lang duurde, zo meldde hij terwijl hij moedig een slok nam van zijn alcoholvrije biertje. Daar heeft collega-stamgast G. misschien wel gelijk in, dacht ik. Want ja, (of zoals ChatGPT zou zeggen: 'En eerlijk?') allemaal leuk en aardig, zo'n WK voetbal, maar je moet wel weten wanneer je ermee op moet houden, net als met alles in het leven, inclusief het leven zelf. Om één uur riep barvrouw M. dan ook laatste ronde en na die ronde fietste ik naar huis, waar ik mijn biologische kipdijfilet in kerrie-kokossaus met sambal oelek-spruitjes van eergisteren opwarmde, samen met de witte bonen (ik typte eerst witte bonnen, ahaha!) in tomatensaus van gisteren, gewoon allemaal samen in één pan met het deksel erop, lekker stoven als de heerlijke smeltkroes die dit fijne en soms oververhitte WK voetbal ook was (de nominatie voor 'Sportjournalist van het jaar 2026' komt ineens weer dichterbij). Daarna eten (lees: genieten) en nog wat Comedy Central kijken, want er was geen voetbal meer op tv, alleen een herhaling van Engeland - Argentinië, maar die wedstrijd had ik net gezien. Het toernooi eindigde met wedstrijd 104: de finale Argentinië - Spanje (0-1). Wedstrijd 103 (Engeland - Frankrijk, 6-4) was de troostfinale, een mooi verzonnen woord, je zet 'troost' gewoon voor iets belangrijks wat je niet hebt bemachtigd/gehaald (in dit geval de finale van het WK voetbal) en dan lijkt het allemaal nog wat. Ook buiten het voetbal biedt deze taalkundige constructie een uitgebreide seleção aan mogelijkheden: troostferrari, troostmeisje, troostpromotie-op-de-zaak... ('Hé, is dat niet Jan-Karel die daar onder die brug ligt in een kartonnen doos van de firma Bol.com?' 'Ja, hij heeft vorig jaar troostpromotie-op-de-zaak gemaakt.' 'Good for him.' 'Ja, z'n Q3 ziet er veelbelovend uit. Jij nog een aperol spritz?') Conclusie: over vier jaar weer en daarna over vier jaar weer, dan trouwens in de zandbak (ahaha, 'de zandbak'), ofwel thuisvoordeel voor Ronaldo en veel te hoge temperaturen voor de Tsjechen, die trotse voetballers bij wie Boheems en Moravisch bloed door de aderen stroomt zoals de Sázava door de machtige Bohdalec. Nou, ik ga weer even wat eten. ]



[ Maar wat is het? ]