Niet alle vooruitgang is verbetering!

Dag lieve mensen, jong of oud, dik of dun! Fijn dat u weer de moeite heeft genomen om mijn wekelijkse bijdrage te lezen. Ik vind het steeds leuker om iedere week wat gedachten en anekdotes uit mijn leven op papier te zetten. Ja, u leest het goed: op papier! U dacht misschien, die verhaaltjes van Opa Lex staan op een website, dus zal hij ze wel op een floppy typen, nou dan bent u mooi abuis! Dat moderne gedoe, niks voor mij! Oh ja, ik zie het wel eens bij mijn dochter hoor, als ik 's avonds bij haar koffie ga drinken (helaas gebeurt dat niet zo vaak, ze heeft bijna nooit tijd voor me) en ze moet nog een rapport schrijven voor haar werk.

Eerst de computer aanzetten, dan nog die televisie die er bovenop staat, en als die computer dan na een tijdje is opgehouden met piepen en ratelen kan ze eindelijk beginnen met typen. Dan gaat die mooie Remmington typemachine die ik op mijn eikenhouten bureau heb toch wel even wat sneller! Ik doe er een 80-grams vel papier in, draai een keer aan die grote knop aan de rechterkant en voilà: ik kan beginnen! Ik snap echt niet waarom zo'n mooi apparaat als de typemachine vervangen is door een onding als de computer. Zo blijkt maar weer mensen, niet alle vooruitgang is verbetering!

Daar moest ik ook aan denken toen ik laatst een akkefietje met mijn stofzuiger had. Net toen ik dat moeilijke hoekje tussen de bank en de bascule aan het zuigen was, hoorde ik ineens een enorm geratel uit het apparaat komen. Het ging me daar tekeer! Horen en zien vergingen me! Zo snel als mijn oude benen mij konden dragen liep ik naar het stopcontact en haalde de stekker eruit. Toen ging ik natuurlijk in de stofzuigerzak kijken of ik per ongeluk iets hards had opgezogen. Ik vond geen rare voorwerpen, maar wel een mooi glimmend dubbeltje! Ja, zult u zeggen, wat is nou een dubbeltje. Maar dan zeg ik: zuinigheid met vlijt bouwt huizen als kastelen! Zo, die zit!

Maar goed beste mensen, ik dwaal af. De stofzuiger deed het nog steeds niet dus ging ik ermee naar de radio/tv-zaak bij mij op de hoek, een winkel waar ik al veertig jaar kom. De vorige eigenaar, die de zaak met zijn blote handen heeft opgebouwd en tot een bloeiende nering heeft gebracht is helaas al een paar jaar met pensioen. Dat was me een kundig vakman! Wat zijn ogen zagen, maakten z'n handen. Een echte ambachtsman, zoals je ze nu nauwelijks meer ziet. Want wie beheerst er nou nog een echt vak? Iedereen werkt tegenwoordig met computers. Nou weet ik ook wel dat daar de toekomst in zit en dat je er heel lang voor moet studeren, maar of het nou een echt vak te noemen is? Of zit ik nou te zeuren als een oude man? Ach, ik ben tenslotte een oude man, dus dan mag het hahaha!

Ik werd met mijn kapotte stofzuiger geholpen door de zoon van die vorige eigenaar, ook een beste jongen maar hij heeft nooit echt tijd voor z'n klanten. Enfin, we praten wat over nieuwe en oude apparaten en garanties en fabrikanten, en uiteindelijk gaf hij me gelijk: het materiaal waar de moderne huishoudelijke apparaten van gemaakt worden is niet meer zoals vroeger. Dat zeg ik iedere keer als er zo'n ding kapot gaat en iedere keer heb ik gelijk. Vroeger deed je veertig jaar aan een stuk met een stofzuiger, en nu? Vijf jaar hooguit, en dan moet-ie nog een keer of twee gerepareerd worden ook in die periode. Wat ik zeg, het materiaal is niet meer zoals vroeger.

Maar nu de clou van dit verhaal: mijn vrouw Leentje weet ook wel dat ik dat altijd zeg, ze kent me immers langer dan vandaag (binnenkort al veertig jaar!), en nu lagen we laatst in bed en - hoe zal ik dat 's netjes zeggen - het wilde allemaal niet zo lukken bij mij, als u begrijpt wat ik bedoel. Niet dat ik nou meteen Viagra nodig heb, dat ook weer niet, maar ja, ik ben natuurlijk geen viriele jongeman van twintig meer! En weten jullie wat mijn vrouw toen tegen me zei? 'Het materiaal is niet meer zoals vroeger!' Toen konden we er gelukkig samen om lachen. Ja, die Leentje, dat is me er eentje, zeg ik altijd maar.

Tot de volgende keer!


Lex Goudsmit



[ Maar wat is het? ]