Twee melkpakjes van Bose

Eerder gepubliceerd als column in Playboy #09/2026

In de krant stond een fotoreportage over mannen die trots zijn op hun enorme cd-collectie in de woonkamer. Jammer dat ze mij niet voor die reportage hebben gevraagd. Zowel mijn huidige vriendin als mijn ex-vriendin vindt dat ik best leuk ben om naar te kijken en mijn woonkamer staat vol met cd's, niet in stellingkasten, maar logisch geordend in stapels en rijen op het tapijt en de eettafel (ik krijg bijna nooit bezoek).

De collectie van Wilbert Mutsaers, voormalig directeur van Spotify Benelux, vond ik het mooist: vijfenzestighonderd cd's in een door hemzelf gebouwde kast van warm bruin hout, alfabetisch gesorteerd op artiest en per artiest chronologisch gesorteerd.

Mijn vriendin vond de opstelling van schrijver Peter Buwalda het meest acceptabel. Zijn cd's waren dan ook onzichtbaar - Buwalda bewaart zijn schatten in oude (of zoals vtwonen zou zeggen: 'vintage') witte ladekasten uit een apotheek. Zag er inderdaad prachtig uit, maar is toch een beetje valsspelen. (Wat dan weer voor Buwalda pleitte, is dat hij ooit de volledige voorraad van een failliete cd-winkel heeft opgekocht: drieëndertighonderd cd's met voornamelijk klassieke muziek. Zelf droomde ik er als kind van om de volledige voorraad van het levensmiddelenwinkeltje aan het eind van de straat op te kopen, of eigenlijk alleen de snoep en de pakjes instantpudding van Saroma.)

Waarschijnlijk hebben Buwalda en zijn witte ladekasten te maken met wat wij, internationaal georiënteerde audiofielen, de WAF noemen, een afkorting van Wife Acceptance Factor.

In zijn meest specifieke betekenis gaat de WAF over welk formaat speakers je vrouw/vriendin nog accepteert in de woonkamer. Het probleem compact samengevat in één korte zin: mannen willen de enorme boxen (zeg maar gerust: menhirs) uit hun vrijgezellenappartement / zolderkamer bij hun ouders meenemen wanneer ze gaan samenwonen, vrouwen hébben niet eens boxen (muziek klinkt toch ook prima uit de laptop?), maar willen eventueel misschien als het dan echt zo belangrijk voor je is akkoord gaan met twee melkpakjes van Bose (of zoals ze op Hififorum.nl zeggen: 'Uit den Bose') in de woonkamer, twee melkpakjes die ze dan ook nog verstoppen in de boekenkast, achter hun tientallen op kleur gerangschikte zelfhulpboeken over hoe je je relatie goed houdt.

De WAF is een van de redenen waarom ik niet samenwoon. Bij mijn vriendin in huis vind je geen speakers, en ook geen cd's verspreid over de vloer (daar is ook geen plek voor met alle onderbroeken die er liggen), want een jaar of tien geleden heeft ze (zonder dit met mij te overleggen!!!) alle doosjes en boekjes van haar cd's weggegooid en de cd-schijfjes in grote zwarte mappen van de firma Case Logic gestopt die nu al jaren op haar vliering liggen 'stof te happen'. Over dit akkefietje hebben we nog steeds ruzie, net als over die keer dat mijn ex-vriendin mij bij het afscheid nemen na een feestje op de mond zoende terwijl mijn huidige vriendin naast mij stond. Zelf vind ik het eerste akkefietje het ergst, mijn vriendin vindt het tweede akkefietje het ergst. Verder hebben we nooit ergens ruzie over, voornamelijk omdat we niet samenwonen.

Ik weet niet waarom ik het zo erg vind dat mijn vriendin haar cd-boekjes en -doosjes heeft weggegooid - waarschijnlijk zit hier een diepere (zeg maar gerust: existentiële) angst onder die ik op dit moment liever verstop in mijn vintage mentale boekenkast dan dat ik erover ga schrijven. Bovendien ga ik nu de cd Faith Hope Love draaien van King's X, een crimineel ondergewaardeerde Amerikaanse rockband uit de eighties/nineties. Het is een cd waarover ik twee vragen heb: 1. Waarom zijn er geen miljoenen van verkocht? en 2. Waar ligt-ie in godsnaam?

<< Vorige column



[ Maar wat is het? ]