Wat aten ze in de oorlog?

 Eerder gepubliceerd als column in Playboy #02/2026

Het was maandagavond kwart over acht en ik had een experimentele bonenschotel in de oven staan. Toen ik de waterkoker aanzette om er een portie rijst bij te koken, werd alles donker en stil. Was dit de gevreesde TIA, nu al?

Nee, ik stond nog rechtop en voelde me helder. Dan moest het een stroomstoring zijn, precies waar Marco Kroon maanden geleden al voor had gewaarschuwd. Of was het Marko met een k? Ik kon het niet opzoeken, mijn modem had geen stroom meer. Tastend langs de muren schuifelde ik door de hal naar de woonkamer. Ik schoof mijn dikke gordijnen opzij en keek uit het raam. Bij alle buren brandde licht.

Ik liep naar de meterkast, deed de deur open en pakte nog steeds tastend de zaklamp die daar staat. Nadat ik op het knopje had gedrukt, knipperde hij een paar keer. Ik vloekte een paar keer. Toen bleef hij steady branden. Op een witte sticker op mijn stroommeter zag ik een storingsnummer staan: 0800-9009. Trillend typte ik het nummer in op mijn dumbphone en wachtte af. De telefoon ging over, een vriendelijke stem zei: U heeft Makelaardij die-en-die bereikt. Wij staan u graag morgen weer te woord.

Volgt nu een snelle montage met zenuwachtige muziek. De kijker ziet mij rondrennen door mijn woonkamer en werkkamer, administratiemappen openslaan, een jaarnota van de firma Eneco bestuderen, zien dat daar geen telefoonnummer op staat, weer rondrennen, mijn vriendin sms'en, nog een keer bellen en toen kreeg ik de netbeheerder aan de lijn. (Muziek wordt rustiger.) Hij stelde wat vragen en zei dat hij een mannetje zou sturen. 'Een vrouwtje mag ook, hoor!' riep ik, maar hij had al opgehangen. Ik keek in mijn oproepgeschiedenis en zag dat ik de eerste keer een nul te veel had ingetypt bij het storingsnummer.

Het werd nu snel kouder, zo zonder functionerende cv-ketel. Ik ging met een bord eten op de bank zitten onder een oude paardendeken, legde de zaklamp op schoot en deed wat iedereen doet in tijden van nood: verder lezen in het nieuwe boek van Nicolien Mizee. De experimentele bonenschotel was lauw en smaakte niet zo lekker, maar ja, ik zat in een oorlogssituatie, en wat aten ze in de oorlog? Inderdaad, ook niet zo lekker.

Na het eten moet ik in slaap zijn gevallen van de stress. Ik werd wakker van de portiekdeurbel. Mijn nek was stijf. Hoe lang had ik geslapen? Drie uur, vierentwintig uur, een week? Ik keek op mijn horloge.

Er kwam een mannetje van de netbeheerder naar boven lopen. Hij duwde een industriële zaklamp in mijn handen, verbrak de zegel van de meterinstallatie, haalde de hoofdzekering eruit en keek er even naar. 'Isj kapot,' zei hij, en hij hield het ding onder mijn neus: of er echt 20 ampère stond.
'Ja,' zei ik, 'er staat echt 20 ampère.' Het bleek dat hoofdzekeringen van 20 ampère alleen nog maar te vinden zijn in oude huizen met excentrieke bewoners die nooit zijn gerenoveerd (zowel de huizen als de bewoners).

Het mannetje deed een nieuwe hoofdzekering van 25 ampère in de installatie, schroefde de boel dicht en zette de aardlekschakelaar om. Mijn huis baadde ineens in het licht, uit de woonkamer klonk zachtjes Radio 10. En weg was het mannetje.

In de geest van Marco (of Marko) Kroon besloot ik mijn gedrag tijdens deze Grote Stroomstoring-crisis meteen te evalueren. Nou, in het begin was er wat ongestructureerdheid, het middenstuk kon ik slapend af en in de laatste periode deed ik het best aardig, dat bijlichten met die zware zaklamp. Mijn conclusie: al met al ben ik ze goed doorgekomen, die veertig stroomloze minuten.

<< Vorige column | Volgende column >>



[ Maar wat is het? ]